♤♡◇♧
Cebime doldurduğum altınları tekrar torbaya doldurup gizli bölmeye yerleştirdim. Kasayı da yerine itip dolabın kapağını kapattım. Daha fazla bu odada duramayacaktım, koşar adım kapıya doğru yürürken büyük bir gürültüyle göğüs kafesim şaha kalktı. Kolum vazoya takılmış, vazo da bin bir parçaya ayrılarak yere serilmişti.
"Burada ne yaptığını sanıyorsun"
Dilim tutulmuştu adeta, nefes almaktan ziyade kendimden utandım bir süre. Onun gözlerine bakamadım, ondan utandığım için değil, kendimden utandığım için.
Başkasının malını çalmadım ama çalmayı aklımdan geçirdim, bu bile yüz kızartıcıydı. Nasıl bunu yapabildim? Ah!..bende hiç akıl yoktu. Ama asıl yüz kızartıcı olan şey Anıl'ı, Tülay Hanım'ı haklı çıkartacak bir şeye girişmem olmuştu.
Ama yapmamıştım işte...yapmamıştım. Şu an sakin
