Walang gana akong naglalakad ngayon palabas sa kompanya. Hindi ko alam bakit biglang nagbago ang pakikitungo sa akin ni Sir Ace. Parang ang bilis lang ng mga pangyayari.
"Hey! Hey, Chan!"
Nabuhayan naman ang buong katawan ko nang may marinig akong napakalakas na tunog ng busina sa harapan ko. Nagulat ako nang makitang nasa harapan na pala ako ng sasayan ni Sir Spencer habang naglalakad.
"Sir..."
Bumaba na siya sa kaniyang kotse at nilapitan na ako. "Are you okay? Good thing nakita kita, I could've killed you kung hindi lang ako nakatingin sa harapan," aniya at niyakap na ako nang mahigpit.
"Ayos lang 'yon, Sir," tugon ko sa kaniya sabay ngiti nang pilit.
Para akong manhid ngayon na hindi makaramdam. Ang saya-saya ko na nitong mga nagdaang linggo pero hindi ko naman akalain na ganito
