“ฉัน...” เขายืนอ้ำอึ้ง
“ฉันว่าคุณกลับไปเถอะ ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะหนีหรือตายให้มันเป็นภาระคุณหรอก ฉันจะอยู่ให้คุณทรมานไปอีกนาน” พูดได้ไม่เต็มปากว่าทรมานเวลาอยู่กับเขา มันไม่ใช่แบบนั้น ที่ผ่านมานั้นมันมีทั้งความสุข ทุกข์ เศร้า เสียใจปะปนกันไป เขาได้มอบความสุขให้กับเธอ แม้จะเป็นเพียงทางร่างกายอย่างเดียว
“เธอหลงรักฉันบ้างหรือเปล่า”
“ฉันไม่รู้ค่ะ” ปฏิเสธไม่ได้ว่าตอนนี้เธอรักคนใจร้าย แม้เขาจะทรมานด้วยการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแทบไม่เหลือชิ้นดี แต่สักวันหัวใจดวงนี้คงไม่มีที่เหลือให้ความเจ็บช้ำพวกนั้นกัดกินอีก ถึงวันนั้นไอรินอาจจะกลายเป็นคนไร้หัวใจไปเลยก็ได้
“นี่ เธออย่าเมินฉันได้ไหม”
“ทำไมฉันจะเมินคนที่เกลียดบ้างไม่ได้”
“ว่าไงนะ เมินเพราะว่าเกลียดฉันอย่างนั้นเหรอ”
“........” คนตัวเล็กไม่หันมาสนใจชายหนุ่มสักนิด เธอกำลังเตรียมตัว
“เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป” เขารั้งแขนเรียวเอาไว้
“ฉันไม่อยากพูดกับคุ
