บทที่1 ผิดห้อง
1687 Words
บทที่1 ผิดห้อง
ลูนาในวัย 27 ปี ยืนอยู่หน้ากระจกแต่งตัวบานสูงในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานคร เรือนร่างอันสมบูรณ์แบบที่เปรียบได้กับผลงานศิลปะชั้นเลิศกำลังเปลือยเปล่าภายใต้แสงไฟสลัว
ผิวพรรณนวลเนียนดุจน้ำนมขับเน้นทรวดทรงบาดตา ผมยาวสีบลอนด์สว่างทิ้งตัวลงมาจรดกลางหลัง มีเพียงกางเกงจีสตริงสีแดงเพลิงชิ้นจิ๋วเท่านั้นที่ปกปิดส่วนล่าง เน้นให้เห็นสะโพกกลมกลึงงอนงามอย่างชัดเจน ส่วนหน้าอกอวบอิ่มยังคงเปลือยเปล่า รอการสวมใส่ชุดชั้นใน
ดวงตาคู่คมของเธอฉายแววเย็นชา ทว่าแฝงความเหนื่อยล้าอย่างประหลาด ลูนาเดินไปยังเคาน์เตอร์บาร์ รินไวน์แดงราคาแพงลงในแก้ว ก่อนจะยกขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมดสิ้น เสียงแก้วไวน์ถูกกระแทกกลับลงบนโต๊ะดังสนั่นพอ ๆ กับความรู้สึกอัดอั้นในใจ
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นบนโต๊ะ ลูนากดรับสายอย่างรวดเร็ว ด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้เป็นปกติ
"ค่ะ...".
ปลายสายส่งเสียงทุ้มเคร่งเครียดกลับมา
[จะมีพระเอกคนใหม่... คุณช่วยเทรนเขาให้พร้อมหน่อยนะ]
ลูนาขมวดคิ้ว ความรู้สึกไม่พอใจแล่นวาบเข้ามาภายใน
"ได้คนแล้วหรือคะ... ที่จริงถ้าไม่ใช่เอเดน... ฉันก็ไม่อยากถ่ายแล้วนะคะ"
เธอเน้นชื่อนั้นหนักแน่น ราวกับพยายามยึดเหนี่ยวสิ่งสำคัญสุดท้ายเอาไว้ ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ตัดขาดทุกเยื่อใย
"เอเดนไม่อยู่แล้ว คุณทำใจซะ... ผู้ชายคนใหม่กำลังจะไปถึงที่นั่น เตรียมตัวเทรนเขาให้พร้อมสำหรับโปรเจกต์ใหญ่ได้เลย"
ปลายสายวางไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ลูนาจะทันได้พูดอะไรต่อ หญิงสาวหยิบขวดไวน์ขึ้นมารินลงในแก้วใบเดิมอีกครั้งแล้วดื่มมันจนหมด เธอรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ลูนากวาดตามองอุปกรณ์บนโต๊ะอย่างว่างเปล่า ก่อนจะเริ่มเตรียมพร้อมสำหรับงาน และชายหนุ่มคนใหม่ที่กำลังจะก้าวเข้ามาสู่โลกที่เธอสร้างขึ้นนี้...
ณ บริษัทเทคโนโลยีขนาดใหญ่
เซนประธานหนุ่มไฟแรงวัย 30 ปี กำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยสีหน้าขุ่นเคือง แสงโคมไฟสะท้อนบนกรอบแว่นของเขา
"กล้องมีปัญหาได้ยังไง ระบบการผลิตผมลงไปตรวจสอบด้วยตัวเองทุกขั้นตอน" เขาโยนแฟ้มข้อมูลการฟ้องร้องจากลูกค้าลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น
"ท่านประธานคะ..." พนักงานสาวกล่าวอย่างประหม่า
"นี่คือสินค้าที่มีปัญหาที่ทางลูกค้าส่งมาให้ตรวจสอบค่ะ เราผลิตรุ่นทดลองออกมาแค่ หนึ่งพันตัว มีปัญหาแค่ตัวเดียวคือตัวนี้ ฉันยังไม่ได้ส่งไปให้ฝ่ายระบบดู แต่นำมาให้ท่านประธานดูก่อนค่ะ"
เซนรับกล่องพัสดุขนาดพอดี เปิดออกก็พบกล้องวิดีโอตัวหนึ่งพร้อมจดหมายพับเล็ก ๆ ที่สอดไว้ เขารีบเปิดอ่านข้อความลายมือ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ นี่คือการข่มขู่หรือการประชดประชันกันแน่ เขาไม่สนใจชื่อแปลก ๆ ที่อาจจะมาจากลูกค้าผู้มีปัญหา สิ่งที่เขาต้องการคือการหาสาเหตุของข้อบกพร่องในผลิตภัณฑ์
เมื่อเปิดเครื่องกล้องวิดีโอรุ่นใหม่ล่าสุดตัวนั้นเพื่อหาสาเหตุของปัญหา เซนก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ
หน้าจอฉายคลิปวิดีโอส่วนตัว เป็นภาพของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังอยู่กับตัวเอง...ที่หมายถึงกำลังช่วยตัวเอง เขาไม่เห็นใบหน้า แต่เห็นเพียงเรือนกายอวบอิ่มที่อาจทำให้ผู้ชายหลายคนถึงกับเลือดกำเดาไหล
...แน่นอน...เซนเผลอกลืนน้ำลายลงคอ....
นี่ไม่ใช่แค่กล้องมีปัญหา แต่มันคือการจงใจ บันทึกภาพที่ไม่เหมาะสมลงในหน่วยความจำ แล้วตั้งใจส่งมันกลับมาที่บริษัท เซนกดปิดกล้องด้วยความฉุนเฉียว นี่คือความพยายามทำลายชื่อเสียงของบริษัทอย่างชัดเจน เขาต้องจัดการเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด
"ยกเลิกนัดทุกอย่าง ผมมีธุระสำคัญ เอาที่อยู่ลูกค้าท่านนี้มาให้... ด่วน... ผมต้องจัดการโดยเร็ว... อย่าลืมโทรแจ้งเขาด้วยว่าผมจะไปพบตามที่อยู่ที่ระบุมา ด้วยตัวเอง"
"รับทราบค่ะ...ท่านประธาน"
เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด แล้วรีบเก็บกล้องและจดหมายนั้นใส่กระเป๋าถือของตัวเอง พนักงานสาวมองตามหลังประธานหนุ่มที่รีบเดินออกไป โดยไม่มีใครกล้าห้าม
เซนขับรถมาถึงคอนโดมิเนียมหรูด้วยความโกรธจัด เขาต้องสะสางเรื่องกล้องนี่ให้จบก่อนที่ข่าวจะรั่วไหลออกไปมากกว่านี้ ไม่เช่นนั้นความน่าเชื่อถือของบริษัทเทคโนโลยีของเขาจะพังพินาศ ที่อยู่ตามพัสดุระบุเลขห้องชั้นสูง ซึ่งยิ่งทำให้เขาประหลาดใจ เพราะที่นี่คือหนึ่งในกลุ่มธุรกิจของเขา
เซนหยุดยืนอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง ยกมือขึ้นกดกริ่งด้วยจังหวะหนักแน่นตามความหงุดหงิดในใจ
ประตูถูกเปิดออกทันที เผยให้เห็นหญิงสาวที่ทำให้เซนถึงกับหยุดหายใจ และไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา
เธอคือ....ลูนาในสภาพเกือบเปลือย สวมเพียงกางเกงจีสตริงสีแดงเพลิงชิ้นเล็ก ๆ ส่วนท่อนบนคือทรวงอกอวบอิ่มที่ปิดเพียงจุก ให้เซนเห็นอย่างเต็มตา ดวงตาของเขาถูกตรึงไว้ที่ความโค้งมนตรงหน้าโดยสิ้นเชิง
ลูนาไม่ได้มีท่าทีเขินอายแม้แต่น้อย ใบหน้าเรียวสวยของเธอฉายรอยยิ้มหวานเย้ายวน
"เข้ามาสิคะ..."
เธอให้เขาเข้าไปอย่างง่ายดาย โดยไม่สงสัยอะไรแม้แต่น้อย
เซนกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ความเป็นมืออาชีพที่สั่งสมมาตลอดสามสิบปีพังทลายลงในเสี้ยววินาที เขาก้าวเดินตามร่างงามเข้าไปในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไวน์และน้ำหอม มือยังคงถือกล่องพัสดุไว้แน่น
ลูนามองกล่องในมือเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เซนยิ่งสับสน
"มีของมาเล่นด้วยหรือคะ...แต่ว่าพื้นฐานยังไม่ต้องใช้หรอกนะ คุณต้องฝึกพื้นฐานให้ชำนาญก่อน"
'เธอพูดอะไร' ชายหนุ่มคิดในใจเซนหยุดนิ่งสำรวจรอบห้องอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครอื่นอยู่
"คุณ...เอเดน..." เซนเอ่ยชื่อที่ปรากฏในจดหมายออกไปอย่างแผ่วเบา
ลูนาหันมามองเขา ดวงตาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดเล็กน้อย
"เขาไม่อยู่...และคงไม่กลับมาแล้ว" เธอเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นกายหอมกรุ่น
"ต่อไปคุณก็ต้องทำหน้าที่นั้นแทนเขา"
เธอเดินไปหยิบแก้วไวน์ใบใหม่ยื่นให้เซน โดยไม่แม้แต่จะเอ่ยถามชื่อเขาแม้แต่น้อย
"ดื่มก่อนนะคะ จะได้ไม่เกร็ง..."
เซนรับแก้วไวน์มาโดยอัตโนมัติอย่างงง ๆ เขาจ้องมองใบหน้าสวยที่อยู่ใกล้ ๆ ความงามที่ไม่สะทกสะท้านของเธอทำให้ประสาทสัมผัสของเขาปั่นป่วน เขาเร่งดื่มไวน์ลงคอเพื่อลดความร้อนบนใบหน้าและจัดการปัญหาที่ตั้งใจ
ลูนามองเขาด้วยรอยยิ้ม เธอตั้งใจกล่อมให้เขาผ่อนคลายและพร้อมที่จะฝึกฝนร่างกายไปพร้อมกับเธอ
"ทำไมคุณพูดน้อยจังคะ..."
เซนพยายามรวบรวมสติที่เริ่มเลือนราง จุดมุ่งหมายที่อยู่ในหัวพลันหายไป
"เออ...คือผม...ในกล่องนี้มีกล้อง...ผมว่ากล้องไม่ได้มีปัญหานะ...ของคุณเอเดน...ช่วยยกฟ้อ...ง" เซนพยายามพูดถึงสาเหตุหลักที่พาเขามาที่นี่ แต่กลับพูดไม่ทันจบ
ลูนายิ้มหวานออกมาอย่างยั่วยวน เธอโน้มตัวลงไปหยิบกล้องในกล่องของเซน ทำให้ทรวงอกเกิดการกระเพื่อม เซนได้แต่มองตาไม่กะพริบ
ร่างน้อย เอวบาง หน้าอกบูมโตขนาดนั้น ผู้ชายที่ไหนจะไม่เหลียวมองจนสติแตกขนาดนี้กัน
"เออ.."
"กล้องตัวนี้...ทำไมถึงอยู่กับคุณคะ ดูเหมือนจะไม่ใช่ของเขานะ" ลูนาขมวดคิ้วเล็กน้อย
"เพราะในห้องนอนฉัน..มีกล้องอีกตัว...พัสดุส่งมาเมื่อวาน...เป็นกล้องที่เอเดนใช้ก่อนจะจากไปนี่คะ...แล้วกล่องตัวนี้คือ......"
คิ้วหนาของเซนขมวดเข้าหากัน สมองกำลังรวบรวมความคิดอย่างหรัก
'หรือว่าพัสดุจะสลับกัน...กล้องในห้องเธอจะต้องเป็นตัวที่มีปัญหาแน่ ๆ...แล้วที่อยู่นี้......ฉันมาผิดห้องเหรอ’
เซนคิดในใจอย่างตื่นตระหนก เขามองข้อความในมือถือ แต่ภาพตรงหน้าทำให้เขาไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน ว่าตัวเองมองเลขที่ห้องผิดไป
"ผม...ขอ..."
เซนตั้งใจจะขออนุญาตตรวจดูกล้องเจ้าปัญหา แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ
ลูนาเดินเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็วแล้วนั่งคร่อมลงบนตักของเขาทันที มือสองข้างเลื่อนไปประสานกันที่ลำคอของเซน ชายหนุ่มแข็งค้างราวกับถูกสาป ภาพทรวงอกที่อยู่เบื้องหน้าทำให้สมองของเขาว่างเปล่า หรืออาจจะเต็มไปด้วยความปรารถนาที่อยากดูดดื่มกันแน่
"...คุณพร้อมแล้วหรือคะ"
ลูนาถามด้วยน้ำเสียงกระซิบพร่าที่ข้างหู เธอแทบไม่ได้สนใจเรื่องกล้องที่เซนกำลังจะสื่อสารนั้นด้วยซ้ำ
"ทำอะไรเป็นบ้าง...ทำเรื่องนั้นมากี่ครั้งแล้วและกี่คน"
"ระ...เรื่องนั้น...อะไร"
เซนพูดตะกุกตะกักเขาถูกจู่โจมอย่างรวดเร็วและไม่อาจหลบหนี
"ไม่เคยหรือคะ...จริงหรือเปล่า"
ลูนารีบมองดวงตาของชายหนุ่มตรงหน้า เพราะเขาดูทุลักทุเลและกระอักกระอ่วนไม่น้อย
ใบหน้าของเซนแดงก่ำ เขาพยายามหลบสายตา แต่แววตากลับไปจับจ้องก้อนเนื้อนุ่มนิ่มที่บดเบียดอยู่เบื้องหน้าแทน
"เคย...สิ..." เขาเอ่ยขึ้นแบบไม่ทันได้ตั้งตัว
ลูนายิ้มอย่างรู้ทัน พลางกดจูบเบา ๆ ลงที่ลำคอของเขา
"คุณคงจะประสบการณ์น้อยสินะคะ...งั้นฉันจะช่วยเทรนคุณเองนะ"
สิ้นเสียงนั้น ลูนาก็โน้มตัวลงมาประทับริมฝีปากกับเขาอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอคำตอบใด ๆ...เซนนิ่งค้างราวกับเป็นรูปปั้น ลมหายใจติดขัดทันที
- Writer
