บทที่3 ห้าม...หยุด Nc
1832 Words
บทที่3 ห้าม...หยุด Nc
ความร้อนรุ่มที่พุ่งพล่านในอกของเซนไม่ได้ถูกปลดปล่อยออกมาด้วยความรุนแรง แต่เป็นการ ครอบครองอย่างลุ่มหลง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเคร่งขรึมซุกลงบนกลีบกุหลาบของลูนาอย่างหนักแน่น ลิ้นยาวตวัดลงบนความอ่อนไหวของเธออย่างช่ำชองและกระหาย
"อ๊า!"
ลูนาแอ่นสะโพกขึ้นรับสัมผัสราวกับเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ สองมือที่เคยจิกอยู่ที่แผ่นหลังกว้างของเซนเลื่อนมาขยุ้มเส้นผมสีเข้มของเขาแน่น เสียงครางที่หลุดออกมาไม่ได้ถูกปรุงแต่ง แต่มาจากห้วงลึกของความปรารถนาที่อยู่ได้จิตสำนึก
เซนไม่กล่าวอะไรอีก เขาใช้ลิ้นและริมฝีปากสร้าง แรงตึงเครียดทางอารมณ์ ให้กับร่างกายของลูนาอย่างจงใจ ดูดดึงอย่างเร่งเร้า สลับกับการลากไล้ช้า ๆ อย่างทรมาน ทำให้ร่างของหญิงสาว สั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้
'ฉัน....ควบคุมตัวเองไม่ได้'
ความคิดของลูนาสับสน เธอพยายามนึกถึง เอเดน นึกถึงกฎที่ตัวเองตั้งไว้ แต่สัมผัสจากชายแปลกหน้าคนนี้กำลังทำลายกำแพงแห่งการแสดง ที่เธอสร้างขึ้นมาทั้งหมด
ในห้วงแห่งการโลมเล้าที่รุนแรงและร้อนระอุ เซนผละใบหน้าออกเพียงเล็กน้อยเพื่อหายใจ ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องไปยังดวงตาที่พร่ามัวของลูนา
"คุณ...อื้อ...คุณ..."
ลูนาพยายามเปล่งเสียงออกมา ท่ามกลางลมหายใจที่หอบหนัก
"คุณชื่ออะไรคะ..."
เธอถามด้วยเสียงกระซิบที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน มันไม่ใช่คำถามเพื่อควบคุม แต่เป็นความอยากรู้เพราะตอนแรกเธอไม่ได้ถามชื่อเขาไว้
เซนหยุดการกระทำนั้นชั่วขณะ สายตาของเขา เปี่ยมไปด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชน
'ชื่อ...เซน... ประธานบริษัทเทคโนโลยีที่กำลังจะเสียชื่อเสียงเพราะกล้อง... ฉันมาที่นี่เพื่อระงับข่าวฉาวที่โจมตีบริษัท... ไม่ใช่มาทำเรื่องบ้าคลั่งเช่นนี้'
ความคิดอันหนักอึ้งพุ่งเข้ามาในสมอง แต่ไม่สามารถเอาชนะภาพของหญิงสาวที่สั่นสะท้านอยู่เบื้องหน้าได้ หากบอกไปเธอจะหยุดความสนุกลงหรือไม่
"เซน..."
เขาตอบคำสั้น ๆ เสียงต่ำเบา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงกดดันอันเย้ายวน
"สนใจชื่อผมทำไม...ตอนนี้เธอควรสนใจแค่ตรงนี้เท่านั้น...หรือจะครางชื่อผมก็ได้นะ..."
ไม่ทันที่ลูนาจะได้พูดอะไรต่อ เซนก็ก้มลงไปครอบครองเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้แรงราวกับจงใจจะกลบเสียงแห่งเหตุผลของตัวเองให้เงียบลง
เขาสัมผัสเธออย่างเร่งเร้าหิวโซ จนลูนารู้สึกเหมือนถูกพายุพัดพาไป ร่างกายของเธอเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อความรู้สึกสุดยอดพุ่งเข้าโจมตีโดยที่เธอไม่ทันได้เตรียมใจ
"อ๊า...เซน..."
เสียงครางที่หลุดออกมาเป็นชื่อเขาอย่างไม่ตั้งใจ
เซนเงยหน้าออกมาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความยินดี แต่กลับฉายชัดถึงความหงุดหงิด ที่ต้องยอมจำนนต่ออารมณ์
'ห้ามหยุดทำไมต้องหยุด ไม่ใช่แค่ฉันที่ควบคุมไม่ได้...เธอก็ควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นกัน ฉันทำให้เธอจุกได้...และตอนนี้ถึงเวลาที่จะต้องทำให้เธอรู้ว่า...คนอย่างฉันไม่จำเป็นต้องเทรนเรื่องนี้'
เขายันตัวขึ้นคร่อมร่างงาม มือของเซนเลื่อนไปจับสะโพกกลมงอนของลูนาให้ยกขึ้นรับกับร่างกายของเขา
"เธอบอกว่า...เราแค่ฝึกพื้นฐานให้ร่างกายชินกัน...ใช้ไหม"
เซนกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหูเธอ ขณะที่เขาขยับส่วนแข็งแกร่งของตัวเองไปตามร่องขาอ่อนนุ่ม
"แต่ร่างกายของเธอมันชินกว่าที่จะเรียกว่าฝึกพื้นฐานแล้วนะ.." เขาใช้ลิ้นเลียใบหูของเธอเบา ๆ
"...และผมตัดสินใจแล้วว่า...เราจะข้ามทุกบทไปสู่บทสุดยอดตอนนี้เลย...ผมจะทำให้เธอได้บทเรียนพิเศษจากตำราที่ชื่อว่าเซน"
ลูนาหายใจติดขัด เธอพยายามผลักแผงอกของเขาออกอย่างแผ่วเบา แต่ก็ไม่เป็นผล ดวงตาของเซน แสดงความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าที่จะเอาชนะทั้งกฎของเธอและเสียงแห่งเหตุผลของตัวเอง
"ไม่...เซน...อย่า...หยุดช่วยทำต่อให้สุด"
"ลึกสุด ๆ ผมจะฝั่งลงไปจนมิด...อ้า"
เซนไม่ได้ให้เวลาลูนาได้ตระเตรียมใจนานนัก เมื่อเขาได้เคลื่อนส่วนแข็งแกร่งของตัวเองเข้าสู่โพรงอ่อนนุ่มของเธออย่างช้า ๆ แต่มั่นคง ความรู้สึกร้อนระอุที่เข้าแทนที่ความว่างเปล่า ทำให้ลูนาต้องกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียง แต่...
ความใหญ่โตและยาวนานที่เกินความคาดหมายได้ทำลายการควบคุมทั้งหมดของเธอลงในเสี้ยววินาที
"อ้า....โอ้!"
'ใหญ่.....ยาวมาก...ลึกเกินไป...โชคดีจังที่เขาจะมาเป็นพระเอกคนใหม่..'
เสียงครางที่หลุดออกมาจากลำคอของลูนาไม่ได้เป็นไปตามจังหวะที่เธอเคยฝึกฝน แต่มันคือปฏิกิริยาที่พุ่งทะลุขีดจำกัด ดวงตาคู่คมของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจที่ตนเองไม่สามารถควบคุมเสียงได้เลย
เสียงเนื้อกระทบกันดัง
"ตั่บ ตั่บ"
เซนยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจ เขาหยุดการเคลื่อนไหวเพื่อรับรู้ถึงการต้อนรับอันหนาแน่น ที่กำลังโอบรัดเขาอยู่
"แน่นกว่าที่คิด...แถมยังดูแลดีอีก...ไม่มีข้อบกพร่องเลย"
เสียงของเซนแหบต่ำด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน แต่คำพูดกลับ สะท้อนถึงการประเมินค่าอย่างไม่เหมาะสม ราวกับวิจารณ์สินค้าชิ้นหนึ่ง สัญชาตญาณสัตว์ร้ายเข้าสิงคนหล่ออย่างถาวร จนลืมไปเสียแล้วว่าคนตรงหน้าไม่ใช่เป้าหมายสำคัญของเขา
ลูนาเบิกตาโตด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความเสียวซ่าน ความครุ่นเคืองในใจที่ถูกพูดจาย่ำยี ราวกับเธอเป็นเพียงภาชนะที่เขาใช้สอดใส่เท่านั้น
"คุณพูดอะไร..." เธอพยายามกดเสียงต่ำอย่างเด็ดขาด
เซนโน้มตัวลงไปใกล้ สบตาเธอด้วยแววตาดื้อรั้น
"เสียว...ไง..."
เขาตอบสั้น ๆ พร้อมกับ กระแทกส่วนล่างลงไปเบา ๆ เป็นการย้ำถึงสาเหตุที่เธอครางออกมา
ลูนาเม้มปากแน่น แม้ความจริงคือเธอทั้งเสียวซ่านและรู้สึกดีมากแต่เธอต้องหยุดอารมณ์นี้ไว้ให้ได้ก่อนที่จะสูญเสียการควบคุมได้
"พอเถอะ...คุณไม่ผ่าน...ฉันไม่เลือกคุณ"
เซนหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยาม พร้อมกับเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเร่งรีบจู่โจม
"ไม่ทันแล้วครับ...ถ้าผมแทงอยู่...ใครก็หยุดไม่ได้...อ้า!"
เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่น
"ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!"
เซนกระแทกเอ็นแกร่งลงในโพรงสวาทนี้อย่าง หนักหน่วง การกระทำของเขาเป็นการประกาศสงครามที่ไม่มีคำว่าถอย ลูนากัดริมฝีปากจนรู้สึกถึงรสเลือดเพื่อ สะกดเสียงครวญคราง ที่พยายามจะหลุดออกมาจากลำคอ
"....ฉันไม่....อ้า"
ลูนาตะคอกเสียงลอดไรฟัน ทั้ง ๆ ที่ร่างกายของเธอกำลังสั่นสะท้านอย่างสุขสม
เซนโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาเปียกชุ่มด้วยเหงื่อจากแรงปรารถนา
"เธอเป็นคนยั่วผมก่อนนะ...ขึ้นมาคร่อมก่อน...ตอนนี้จะมาหยุดคงไม่ใช่แล้ว...อีกอย่างคนอย่างเธอไม่น่าจะ...ปฏิเสธเรื่องแบบนี้"
เขาตอกย้ำถึงอาชีพและสถานะที่เธอเป็นอยู่ เพื่อ ทำลายกำแพง และเหตุผลสุดท้ายของเธอ
คำพูดที่เจ็บปวดนั้นราวกับเข็มที่ทิ่มแทงใจลูนาอย่างรุนแรง แต่ในขณะเดียวกันการกระแทกที่รุนแรงและเร้าใจนี้ของเซนก็ทำให้เธอไม่สามารถคิดเรื่องอื่นได้อีกต่อไป…เช่นกัน
'แน่นมาก....ฉัน....อื้อ'ลูนากดความรู้สึกภายใน
เซนพลิกร่างของลูนาให้หันไปนอนคว่ำหน้าอย่างรวดเร็ว สะโพกกลมงอนถูกยกขึ้น พร้อมกับการสอดใส่จากด้านหลังที่ลึกและเต็มโพรงยิ่งกว่าเดิม
ทันใดนั้น... เสียงกริ่ง หน้าห้องก็ดังขึ้นมาหนึ่งครั้งอย่างหนักแน่น ก่อนจะเงียบไป ลูนารู้สึกชาไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเธอที่ซบอยู่กับโซฟาเงยขึ้นมองชายที่กำลังเร่งเร้าอยู่บนร่างอย่างบ้าคลั่ง
"คนของเธอน่าจะมาแล้ว..."
เซนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์อย่างประหลาด ราวกับสถานการณ์รอบข้างไม่ส่งผลใด ๆ ต่อความตั้งใจของเขา
"เช่นนั้นคะ...คุณคือใคร..."
เสียงของเธอสั่นเครือและขาดห้วงเพราะ การกระแทกที่ต่อเนื่องรุนแรงถึงขีดสุด แม้ในหัวเธอจะต่อต้านแต่ร่างกายกลับไม่หยุดพัก หนำซ้ำสะโพกของเธอยังแอ่นรับแรงของเซนอย่างบ้าคลั่ง
"อ้า...เสียวที่สุดที่เคยมีมา...ผมจะบอกหลังจากเสร็จแล้ว...นะครับ...คุณนางเอกหนัง...อ้าาา"
น้ำเสียงของเซนเปลี่ยนไป เขาพูดมากกว่าช่วงแรกอีก หนำซ้ำคำพูดที่ออกมาดูมาดมั่นเกินอัตรา
"อยากให้ผมหยุดตอนนี้ไหม..." เขาถาม
"...อื้อ...ไม่ค่ะ...ทำต่อเลย..."
ลูนาตอบอย่างไม่ลังเล เสียงที่หลุดออกมาไม่ได้มาจากความคิด แต่มาจากความปรารถนาที่พุ่งพล่านจากแกนกลาง
ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น ลูนาตัดสินใจเอื้อมมือคว้ามันขึ้นมาแล้วกดรับสาย
"เธอจะรับสาย...ตอนนี้เหรอ...อ้า"
เซนอุทานด้วยความแปลกใจ พร้อมกับรวบตัวลูนาขึ้นมากอดไว้จากด้านหลัง ช้อนทรวงอกอวบอิ่มของเธอขึ้นมาขยำ และเขายังคงสอดแทรกแก่นกายไม่หยุดยั้ง
"ค่ะ..." ลูนาตอบสั้น ๆ และพยายาม กดน้ำเสียงให้เป็นปกติ
"ค่ะ...มีอะไร"
ปลายสายเป็นเสียงทุ้มและเคร่งเครียดที่เธอคุ้นเคย
[พระเอกคนใหม่ไปกดกริ่ง...ทำไมไม่เปิดประตู...ทำอะไรอยู่]
ลูนาหลับตาลงแน่น พยายามรวบรวมสติที่แทบจะขาดวิ่น
"อ่อ..ค่ะ...ไม่ว่าง...ไว้ครั้ง..หน้านะคะ..บาย"
ลูนาพูดติดขัดทุกคำพูด เจือด้วยความกระเส่าและยั่วยวน เพราะการกระแทกซ้ำ ๆ ของเซน ก่อนที่เธอจะตัดสายทิ้งอย่างรวดเร็ว
เมื่อมาถึงขนาดนี้แล้ว ความคิดในหัวของลูนาพลัน ว่างเปล่า เธอสูดลมหายใจเข้าลึก...
'ผิดคนก็ไม่เป็นไร...ถือว่าบังเอิญ'
ในวินาทีถัดมาลูนาเริ่มเป็นฝ่าย รุกตอบโต้ เธอใช้แขนและลำตัวดันตัวเองติดกับแผงอกของเซน ค่อย ๆ ดันให้เขานอนลงบนโซฟา โดยที่แก่นกายของเขายังคงฝังอยู่ในตัวเธอ
ตอนนี้ลูนาอยู่ด้านบน มือใหญ่ของเซนจับสะโพกเธอไว้มั่นคง ขณะที่เธอเริ่มขย่มตัวลงไปบนแก่นกายที่ตั้งผงาดใหญ่โตอย่างช้า ๆ อย่างมืออาชีพ
ใบหน้าของลูนาเชิดขึ้นมองเพดาน ดวงตาของเธอพร่าลอยด้วยความสุขสม เสียงครางที่เคยถูกเก็บไว้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ยั้งคิด พร้อม ๆ กับเสียงครางของคนเบื้องล่าง
"ซู้ดดดดอ้าาาา..."
"อื้อ...โอ้วววว..."
เธอจดจำความเจ็บปวดจากการถูกย่ำยีด้วยคำพูดก่อนหน้านี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
- Writer
- chap_listContents
- likeADD