บทที่4 เช็ค NC
2047 Words
บทที่4 เช็ค NC
ความร้อนที่แล่นพล่านขึ้นตามผิวกายของลูนาเหมือนถูกจุดเพลิงขึ้นกลางสายฝน เธอกำลังกดสะโพกตัวเองลงบนแก่นกายของเซนอย่างรุนแรงและไร้การควบคุม ร่างกายสั่นเทิ้มขณะที่เสียงเนื้อหนังกระทบกันดังก้องทั่วห้อง
“ตั่บ… ตั่บ…”
เสียงร่างกายที่ผสานกับจังหวะเพลงแจ๊สที่เปิดคลอ กลายเป็นแค่พื้นหลังที่ยิ่งขับให้ทุกอณูสัมผัสเร่าร้อนขึ้น จนแทบจะหายใจไม่ทัน
"อ้า...."
เซนครางในลำคอเบา ๆ เมื่อหญิงสาวเอวดีร่อนเป็นจังหวะเชี่ยวชาญ
'เธอ....สวยมาก ยิ่งอยู่ด้านบน ยิ่งสวย'
มือใหญ่ของเซนจับสะโพกเธอไว้แน่นราวกับจะไม่ยอมให้หนีไปไหน กล้ามเนื้อแผ่นอกและแขนเกร็งตึงจนเห็นเป็นลอนคมชัด เขาเงยหน้ามองหญิงสาวที่กำลังคร่อมอยู่บนตัวอย่างหมดสิ้นท่าทีคุมเกม ลูนาดูเหมือนกำลังปลดปล่อยสัญชาตญาณของตัวเองที่ถูกเก็บซ่อนไว้ออกมา
ใบหน้าของเธอมีอารมณ์ร่วมอย่างท่วมท้น ริมฝีปากเล็กขบกันเบา ๆ มือยังคงจับที่หน้าท้องของเขาเสมือนกำลังควบม้าที่กำลังพยศ
ในเสี้ยววินาทีถัดมา เซนกลับพลิกร่างเธอลงอย่างว่องไวราวพยัคฆ์ ลูนาต้องยันแขนกับโซฟาหนัง หายใจหอบสั่น เขาเสียบแก่นกายกลับเข้าไปจากด้านหลังอย่างลึกจนน่าตกใจ จับผมสีบลอนด์ของเธอไว้หนึ่งกำ ก่อนจะก้มกระซิบเสียงพร่าลงบนต้นคอที่ชื้นเหงื่อ
“ทีนี้ล่ะ… ผมยังไม่ผ่านอยู่ไหม หื้ม เหมาะจะเป็นพระเอกของเธอบ้างหรือยัง”
“...อื้อ… ซี๊ด… หยุดพูดเดี๋ยวนี้… อ๊า”
เธอครางอย่างหมดท่า โซฟาสั่นสะเทือนตามแรงกระแทกที่หนักหน่วงขึ้นทุกวินาที
"ตั่บ ตั่บ ตั่บ"
เซนคว้าเอวลูนาดึงให้เธอยืนขึ้น ก่อนจะอุ้มเธอไปวางบนเคาน์เตอร์บาร์อย่างรวดเร็วราวพายุ ร่างทั้งคู่ยังคงเชื่อมติดกันโดยไม่หลุดแม้เสี้ยวนาที ลูนาชันมือยึดขอบเคาน์เตอร์ไว้แน่น ร่างสั่นสะท้านด้วยแรงกระแทกที่ตามมาเป็นจังหวะถี่ยิบ
“ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!”
เสียงดังสะท้อนกังวาล จนแทบจะกลบเสียงหายใจของกันและกัน
“วส์…อ้า”
เสียงใหญ่ครางต่ำ หอบหนักแต่ยังคงกดสะโพกเข้าใส่ไม่หยุด
"นี่ไม่ใช่การแสดงของเธอแล้วนะ… เธอเองก็รู้ว่ากำลังรู้สึกอะไรอยู่… มันดีชะมัดไม่ใช่เหรอ...เอากันสองคน ไม่มีกล้องจับ… มันดีสุด ๆ ไปเลยใช่มั้ย"
ลูนาตวัดสายตาขึ้นมองกระจกเหนือบาร์ ภาพสะท้อนของตัวเธอเองกำลังถูกชายแปลกหน้าครอบครองอย่างดุดันทำให้หัวใจเต้นแรงกว่าเดิม น้ำตาใสเอ่อขึ้นจากความสุขสมที่พุ่งจู่โจมจนควบคุมตัวเองแทบไม่ไหว
“พวกเรานี่มัน… บ้าไปแล้ว… อื้อ… ทำแบบนี้ ทั้งที่ไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ…”
“ใช่…เธอทำให้ผมเป็นบ้า”
เซนกัดฟันกระแทกสะโพกเข้าไปอย่างลึกและเร็วขึ้นอีกจนลูน่าแทบจะหลุดเสียงกรีดร้องทุกการเคลื่อนไหว
"อ้า..อ้า.อ้า.อ้าาาาา"
"โอ้ย....ซี้ดอ้าาาา"
แรงสั่นสะท้านเริ่มพุ่งขึ้นตามกระดูกสันหลังของทั้งคู่ ลูนาร้องครางเสียงสูงขณะที่แอ่นสะโพกรับแรงปะทะครั้งสุดท้าย เซนกดเธอแนบติดไว้กับเขาแล้วปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดอย่างเก็บกด
ของเหลวสีขาวขุ่นฉีดพุ่งล้นออกมาจนเต็มกลีบรัก มันมากมายพอ ๆ กับน้ำปลอมที่เธอใช้ในการแสดงเลย
“อ๊าาาา” เสียงของเธอหวีดแหลมสุดขั้ว
"อูวสสสส์"ส่วนเสียงของเขาคำรามต่ำ ประสานกันอย่างล้นทะลักและควบคุมไม่ได้
ทั้งสองร่วงลงไปนอนแผ่บนพรมข้างเคาน์เตอร์ หายใจแรงจนพื้นอกกระเพื่อมตามจังหวะที่ยังจับไม่อยู่ ห้องทั้งห้องเหลือเพียงไออุ่นหนาแน่นของแรงปรารถนาผสานความเงียบแปลกประหลาดที่ตามมา
ลูนาค่อย ๆ ขยับตัวออกจากเขา ความรู้สึกตีกันในอก สุขสมสุดขั้วที่เกิดขึ้นเพราะเธอปล่อยใจอีกครั้ง ลูนาเคยปล่อยใจแบบนี้มาก่อนกับเอเดน และเธอก็รู้สึกดีมากจนร่างกายพาไปยังหัวใจ จนแทบกลับมาในจุดเดิมไม่ทัน
'สุดท้ายแล้วการทำงานของฉันก็เอาความรู้สึกส่วนตัวมาร่วมกันไม่ได้...'
เซนนอนนิ่งหอบหายใจ มองเพดานเหมือนคนที่สมองตีกันวุ่น เขาไม่ดึงเธอกลับมา แต่ความรู้สึกหวงแหนรุนแรงกลับแล่นเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว เมื่อกายน้อยข้าง ๆ อยู่ดี ๆ ก็ดูสวยสง่าขึ้นทั้ง ๆ ที่เธอสวยเซ็กซี่อยู่แล้ว
'นี่มันอะไรวะ…ควาทรู้สึกแบบนี้'
เซนกำลังต่อสู้กับความคิดในภวังค์
'ทำไมถึงไม่อยากให้ใครอื่นเห็นเธอในสภาพแบบนี้เลยแม้แต่นิดเดียว'
เขาหันหน้ามามองลูนาที่กำลังรวบชุดคลุมอาบน้ำของตัวเองอย่างเร่งรีบ ความเย็นชากลับเข้ามาในสีหน้าของเธออีกครั้ง แต่ดวงตาของเธอยังมีร่องรอยสั่นไหวที่ปิดไม่มิด
แล้วค่ำคืนที่ไม่ตั้งใจ กำลังจะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของคนสองคนที่ไม่ควรผูกพัน ให้เริ่มซับซ้อนเกินกว่าจะถอยกลับได้ง่าย ๆ
เซนแต่งตัวเสร็จก็เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสตางค์ที่ถูกโยนอยู่บนพื้น เขาเปิดมันออกอย่างไม่ใส่ใจ หยิบเช็คเปล่าออกมาหนึ่งใบพร้อมปากกา แล้วบรรจงเซ็นชื่อตัวเองลงไป ก่อนจะยื่นมันให้เธอด้วยท่าทางที่เยือกเย็นและมั่นใจ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่เพิ่งเกิดขึ้น
"นี่... ถือว่าเป็นค่าเสียเวลาสำหรับค่ำคืนนี้ และเป็นสินน้ำใจสำหรับการบริการที่ยอดเยี่ยม..."
เซนพูดเสียงเรียบราวกับกำลังปิดดีลทางธุรกิจ น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนน่ารังเกียจ
"เธอเขียนจำนวนเงินเองได้เลย... หรือถ้าเธออยากให้ผมจัดการให้ก็แค่บอกมา"
มือของลูนาที่กำลังจะสวมชุดชั้นในค้างกลางอากาศ เธอหันขวับกลับมามองเซนด้วยดวงตาที่ลุกโชนด้วยความโกรธเกลียด มากกว่าความเร่าร้อนเมื่อครู่
"คุณพูดว่าอะไรนะ"
เสียงของเธอแข็งกระด้างราวกับน้ำแข็ง พร้อมกับหายใจหอบถี่
เซนที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังทำถูกแล้วเพราะนี่คือสิ่งที่เขาเข้าใจว่าเธอกำลังทำอยู่ ตอบกลับด้วยรอยยิ้มเย็น ๆ เหมือนไม่ใอะไร
"ผมว่าผมพูดชัดเจนนะ... นี่คือการชดเชยที่เหมาะสมสำหรับผู้หญิงทำงานแบบนี้เช่น้ธอมิใช่หรอ"
ลูนาเดินตรงเข้ามากระชากเช็คใบนั้นจากมือเขา แล้วจ้องมองมันอย่างเดือดดาล แต่ในความคิดของเธอเช็คราคาแพงกลายเป็นกระดาษยับยู่ยี่ไปแล้ว
"ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว ฉันแค่พลาด... พลาดมากด้วย โทษที... ฉันไม่ได้เอากับใครมั่ว ๆ แล้วที่ไปมีอะไรกับคุณเพราะเข้าใจผิด... แต่ก็ถือว่าดี... อย่างน้อยก็ไม่เปลือง... ร่างกาย... ฟรี ๆ... จะได้มีเงินไปบำรุงให้ดีขึ้น"
เธอระเบิดใส่เขาราวกับเขื่อนแตก ทุกคำพูดเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวด และการปกป้องศักดิ์ศรี
"เห็นไหมเธอดูพอใจผม" เซนถามอย่างยโส
"ก็ถือว่าดี... ดีกว่า... อุปกรณ์บนโต๊ะนั่น... มีคนดีกว่าคุณอีกหลายระดับ... คุณแค่โชคดีที่ฉันกำลังเบื่อ... ไม่งั้นคุณคงไม่ได้ลิ้มรสของหวานของฉันแม้แต่หยดเดียว... กินอย่างกับว่า... ไม่เคยกินของอร่อย..."
เซนสะอึกไปทันที คำพูดที่เผ็ดร้อนของเธอกระแทกเข้าที่หน้าเขาอย่างจัง ความจริงที่ว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวอย่างที่เขาคิด และการพลาดของเธอเกิดจากการเข้าใจผิดเรื่องงาน ทำให้เขาตระหนักว่าเขาไม่ได้แค่มาผิดห้อง... แต่เขาได้ทำลายความรู้สึกของเธอไปแล้ว
กำแพงแห่งความหยิ่งผยองของประธานหนุ่มพังทลายลง เขากำลังอยากจะลากเธอขึ้นเตียงอีกละลอกด้วยความโกรธตัวเอง
"งั้นก็โทษที..."
เซนกลบเกลื่อนด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ เขาลุกขึ้นยืนโดยไม่สนใจความเปลือยเปล่าของตัวเอง
"ผมจะไปแล้ว... เผื่อมาใช้บริการใหม่"
ลูนาสวมชุดคลุมอาบน้ำอย่างรวดเร็วโดยไม่มองหน้าเขาอีกแม้แต่น้อย ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการถูกทำร้ายด้วยคำพูด
"คุณจะไปไหนก็ไป... และไม่ต้องมาที่นี่อีก... ไปซะ"
ลูนาก้าวเดินไปนั่งที่โซฟาอย่างรวดเร็ว ยกขวดไวน์กระดกอย่างบ้าระห่ำ ท่าทางของเธอทั้งเจ็บใจ ทั้งสับสน กับความรู้สึกที่ผู้ชายคนนี้ได้ทิ้งไว้ให้
เซนยืนนิ่งอยู่กลางห้อง มองดูหญิงสาวก่อนจะเดินเปิดประตูแล้วลงไปด้วยความโมโหคุ้มคลั่ง ที่ไม่สามารถควบคุมปากและอารมณ์ของตัวเองได้
'ทำไมถึงรู้สึกเหมือน...โดนหักหน้า'เซนครุ่นคิดในใจ
เขาเหลือบมองไปยังด้านบนเพนต์เฮาส์ คิ้วขมวดผูกกัน เซนยืนนิ่งนึกอะไรบางอย่าง ในมือยังคงถือกล้องต้นเหตุไม่ปล่อยไป
'ฉันลีลาไม่ดีอย่างนั้นหรือ... เธอถึงว่าฉันแบบนั้น...'
เซนขับรถกลับมาถึงเพนต์เฮาส์ส่วนตัวในย่านธุรกิจใจกลางเมืองด้วยความเร็วสูง ห้องของเขาทั้งกว้างขวางและเงียบสงบ ซึ่งแตกต่างจากห้องของลูนาที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและกลิ่นไวน์
เขาโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรง ความโกรธที่สะสมในอกไม่ได้เกิดจากเรื่องกล้องหรือบริษัทอีกต่อไป ในใจเขากลับคิดถึงแต่เธอ ใบหน้า คำพูด ลีลา จนอยากจะกลับไปทำมันอีกครั้ง
เซนเดินไปที่บาร์ รินวิสกี้ราคาแพงลงในแก้ว แล้วยกดื่มรวดเดียวจนหมด แต่รสชาติเข้มข้นนั้นกลับไม่สามารถกลบภาพของลูนา ออกไปจากสมองได้เลย
'คุณแค่โชคดี... มีคนดีกว่าคุณอีกหลายระดับ...'
คำพูดของเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับตอกย้ำว่าลีลาของเขาไม่ได้ดีพอให้เธอเลือก ซึ่งเป็นสิ่งที่ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยแพ้ใครยอมรับไม่ได้
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกไปยังเลขานุการส่วนตัวทันที
"หาผู้หญิงมาที่ห้องผมเดี๋ยวนี้... เอาคนที่มืออาชีพที่สุด ไม่ต้องเรื่องมาก และสวยสง่า ดุจเทพี"
ไม่นานนักหญิงสาวที่ถูกคัดเลือกมาอย่างดีก็มาถึงห้องของเซน สาวคนนี้สวยสง่าในชุดเดรสรัดรูป พร้อมรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดี
เซนไม่พูดอะไร เขาจ้องมองด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะเดินไปที่ห้องนอน หญิงสาวเดินตามมาด้วยความคาดหวัง
"คุณไม่ต้องถอดเองหรอกค่ะ..."
ช หญิงสาวพูดเสียงหวาน พร้อมกับเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเซนอย่างช้า ๆ
เซนปล่อยให้สาวคนนั้นทำตามใจจนกระทั่งเสื้อเชิ้ตของเขาถูกถอดออก เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง
แต่เมื่อเขามองใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าเพื่อจะเริ่มจูบ... ภาพของลูนาในกางเกงจีสตริงสีแดงเพลิง ที่กำลังขย่มตัวอย่างดุเดือดบนโซฟา ก็พุ่งเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว
ความรู้สึกหงุดหงิดพุ่งขึ้นสูงสุดจนเซนต้องผลักร่างของหญิงสาวออกห่าง
"ออกไป"
เซนตวาดเสียงดังลั่น ดวงตาของเขาลุกวาวด้วยความโกรธที่ถูกขัดขวาง
หญิงสาวคนนั้นถึงกับตกใจจนตัวแข็ง
"ค่ะ... ท่านประธานคะ... เกิดอะไรขึ้น"
"ผมบอกให้ ออกไป ออกไปจากห้องผมเดี๋ยวนี้... อย่าให้ผมเห็นหน้าเธออีก" เซนตวาดเสียงเฉียบขาด
เขารีบหันหลังให้...เพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าความปรารถนาที่เขากำลังต้องการไม่ใช่สาวสวยพวกนี้... แต่เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้เขาเสียสติ
หญิงสาวรีบเก็บข้าวของแล้วออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เซนเดินกลับไปที่บาร์ หยิบวิสกี้ขึ้นมาดื่มอีกครั้ง พลางมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่เห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของมหานคร
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ จิตใจเขากลับไม่สงบลง เซนหยิบกล้องวิดีโอต้นเหตุขึ้นมาจากกระเป๋าถือ จ้องมองมันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน
'ผมลีลาไม่ดีอย่างนั้นหรือ... เธอถึงว่าผมแบบนั้น...'
- Writer
- chap_listContents
- likeADD