บทที่11 เขากับลูกสาวแม่บ้าน
1466 Words
บทที่11 เขากับลูกสาวแม่บ้าน
สามวันผ่านไป
ความสัมพันธ์ของลูนากับเซนถูกตีกรอบอย่างเข้มงวด พวกเขาแสดงอารมณ์ถึงกันแค่วันละหนึ่งครั้งเท่านั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอให้เขาแค่นั้นจริง ๆ หลังที่เขาทำงานกลับมาถึงเพนต์เฮาส์ ในบรรยากาศที่เธอเป็นคนกำหนด บนโซฟาในครัวหรือแม้กระทั่งในอ่างอาบน้ำ เธอพยายามบำเรอร่างกายตามหน้าที่ของเธอ โดยพาเขาเปลี่ยนบรรยากาศไปเรื่อย ๆ
ส่วนตัวเธอนั้นรู้สึกดี และชอบเช่นกันที่มีอะไรเช่นนั้นกับเซน แต่เธอต้องเก็บงำไว้เพื่อเป็นเกาะปกป้องตัวเอง
ถึงเซนจะอยากต่อมากแค่ไหน อยากมีอะไรกับเธอวันละหลาย ๆ รอบ แต่ก็ไม่สำเร็จ เขากลับไม่ได้บังคับเธอ และยอมรับกฎนี้อย่างน่าแปลกใจ มันยิ่งเพิ่มแรงจูงใจในการกระทำครั้งต่อไปของเขาให้รุนแรงขึ้น
ช่วงเวลาเช้าของวัน แสงอ่อน ๆ สาดเข้ามาในห้องรับแขก ลูนาอาบน้ำเสร็จก็มานั่งเปิดทีวี เธอนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ ใช้ครีมบำรุงผิวหอมกรุ่นทาไปมาบนแขนขาอย่างใจเย็น ชุดคลุมผ้าไหมสีขาวปิดร่างกายไว้อย่างหลวม ๆ กลิ่นหอมของโลชั่นราคาแพง ลอยอ้อยอิ่งไปทั่วห้อง
แต่...ทันใดนั้น เสียงปลดล็อกประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงพูดคุยแผ่วเบา ลูนาคิดว่านั่นคือเซนที่กลับมากะทันหัน แต่กลับไม่ใช่
หญิงสาวสามคนในชุดเมดเรียบร้อย และ ผู้ชายสองคนใส่เสื้อโปโลสีดำ เดินเข้ามาในห้อง ทำให้คนกลุ่มนั้นที่เห็นเธอต่างตกใจ และใช่...ลูนาตกใจกว่าหลายเท่า
ชายคนหนึ่งที่ดูเป็นหัวหน้าทีมทำความสะอาดถามขึ้นด้วยความระมัดระวัง
"คุณเป็นใคร... ทำไมอยู่ในเพ้นต์เฮาส์คุณเซนครับ"
ลูนาเบิกดวงตา ไม่รู้ว่าตัวเองต้องพูดว่าอะไรออกไป เลือดในกายเธอเย็นวาบ
'จะให้บอกว่าคือนางเอกเอวีคงจะตกใจกัน... ให้บอกว่าคู่นอนเขาหรอ... ทำไมดูแย่ ๆ...' ลูนาคิดในใจ ความเงียบนานเข้าปกคลุมห้อง
"เออ..ฉันเป็น..." ลูนาพูดตะกุกตะกัก
'เป็นอะไรดีเนี้ย'
แต่มีป้าคนหนึ่งพูดแทรกขึ้น ป้าดูใจดีและยิ้มร่าเริง อบอุ่น
"หนูเป็นคนของคุณเซนใช่ไหมจ๊ะ... พอดีวันนี้เป็นวันทำความสะอาดตามกำหนดของที่นี่จ้ะ..."
ลูนายิ้มกว้าง หลับตาอย่างโล่งอก อย่างน้อยก็ไม่ต้องสรรหาสถานะเธออีก ถูกเรียกเป็นคนของคุณเซน ดูดีที่สุดแล้วในสถานการณ์นี้
แต่ไม่นานนัก เสียงแหลมจากระยะไกลจากด้านนอกก็ดังขึ้น เป็นเสียงผู้หญิงที่ดูอายุราวกับเธอ เดินเข้ามาพร้อมกับผ้าปูที่นอนพับเรียบร้อยในมือ
"ไม่น่าใช่คนของพี่เซนนะแม่... เพราะพี่เซนไม่พาสาวที่ไหนมาที่เพนต์เฮ้าส์นี้หรอก"
เมรี...ลูกสาวแม่บ้านของเซนเอ่ยขึ้นมา น้ำเสียงของหญิงสาวเต็มไปด้วยความรังเกียจและตัดสิน
ลูนามองแววตาก็รู้ทันทีว่าสาวคนนี้ไม่ธรรมดา และกำลังพยายามปกป้องพื้นที่ของเซนหรือตัวเองอยู่
"แต่เขาพาฉันมาค่ะ.... จริง ๆ ก็ไม่อยากมานะคะ"
ลูนาตอบกลับ ความดื้อรั้นตามสัญชาตญาณทำให้เธอไม่ยอมถอย
เมรีเเสดงสีหน้าไม่พอใจ มองลูนาตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าอย่างเหยียดหยาม สายตาประเมินค่าทำให้ลูนารู้สึกเหมือนถูกแก้ผ้าอีกครั้ง
'นี่ไม่ใช่เพียงลูกสาวแม่บ้านธรรมดาแล้ว'
"เธอน่าจะเป็นสาว ๆ ที่พี่เซนพามาเพื่อคลายเหงาสินะ แต่เขาก็ไม่น่าพามาถึงที่นี่ เธอไปออดอ้อนเขาใช่ไหม" เมรีตอกย้ำสถานะของตนอย่างชัดเจน ทำให้ลูนาจุกที่อก
ลูนาไม่ชอบที่จะต่อคำอะไรแบบนี้ที่มันยืดยาว แต่และไม่เอ่ยอะไรอีก เธอหันหน้าเดินกลับไปยังห้องตัวเองความรู้สึกโดดเดี่ยวนิด ๆ
เมื่อหันหลังเดินกลับไปยังห้องตัวเองอย่างเกร็ง ๆ แต่เสียงแหลมจากด้านหลังก็ดังตามมา
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ ใครให้เธอไป"
เมรีเอื้อมมือมา กระชากคอเสื้อคลุมของลูนาอย่างแรงจนหญิงสาวถึงกับเซตามแรงกระชากนั้น
"คุณ... จะทำอะไร ปล่อยฉันนะ"
ลูนโวยวายเถียงกลับไปเมื่อชีวิตเธอกำลังถูกคุกคาม ความโกรธและความกลัวพุ่งขึ้นพร้อมกัน
ทั้งคู่ทะเลาะดังจนคนเป็นแม่รีบมาห้ามปราม ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนกกลัวลตกงาน
"พอเถอะเมรี อย่ายุ่งกับคุณเขา"
"แม่จะมาห้ามทำไม... แม่ก็รู้..ว่าหนูเป็นอะไรกับพี่เซน" เมรีตวาดใส่แม่ตัวเอง
ลูนาขมวดคิ้ว แต่เธอไม่ได้เข้าไปยุ่งด้วยกำลัง เธอตัดสินใจใช้ไพ่ใบสุดท้ายที่เธอมี เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกหาปลายทางทันที
"ตื้ดดดดดด ตื้ดดดด"
[แปลกนะ วันนี้ถึงโทรหาผมได้] เสียงเซนตอบกลับมาอย่างสบายอารมณ์
"มีคนมาที่บ้านคุณ... แล้วตอนนี้ฉันถูกคุกคามชีวิต... กรุณามาเคลียร์ปัญหาด้วย..."
ลูนาพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเย็นชา เธอพูดจบก็วางสายทันที โดยไม่สนใจปฏิกิริยาจากปลายสาย
ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง เมรีชะงักงันด้วยความตกตะลึง
"คุณค่ะ... ป้าขอโทษแทนลูกสาวด้วยนะคะ อย่าไล่ป้าออกจากงานเลยนะ" ป้าแม่บ้านรีบก้มหัวขอโทษแทนลูกสาว
ลูนาเองมีชีวิตจิตใจที่ดี แต่สถานการณ์นี้บีบบังคับให้เธอต้องแข็งกร้าว เธอเดินไปนั่งที่เก้าอี้เปียโนอย่างสง่างาม
"ป้าคุยกับเจ้านายป้าเองนะคะ... ไม่ถึงสิบนาทีเขามาถึงแน่ ๆ"
เมรีถึงกับใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว
"เธอ... รู้ได้ไงว่าพี่เซนจะมา ฉันเป็นคนของพี่เซน มีอะไรกันแล้วด้วย จะว่าเป็นเมียก็ได้ บ้านใหญ่ก็รับรู้"
เมรีพยายามเชิดหน้าเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรี แต่เสียงนั่นกลับสั่นเครือ
"ฉันไม่ได้สนใจว่าเธอจะเป็นอะไรกับเขาหรือไม่... ฉันไม่ชอบที่เธอมาตะโกนใส่ฉัน และดูจะทำรุนแรงต่อฉัน...." ลูนาพูดจบไม่เท่าไร เสียงซอยฝีเท้าก็ดังมาจากด้านนอก แสดงว่าเซนมาถึงแล้ว
เขาปรากฏตัวที่ประตูห้องรับแขก ในชุดสูททำงานที่ยับยู่ยี่ ใบหน้าของเขาเครียดและดูห่วงใยเธอไม่น้อยเลย
"ใครคุกคามเธอ...ลูนา" เซนเห็นเมรีกับป้าแม่บ้านก็พอเข้าใจสถานการณ์ทันที
"พะ..พี่เซนมาจริง ๆ" เมรีพึมพำเบา ๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อ
"เมรีเธอทำอะไร..."
ป้าแม่บ้านรีบแทรกขอโทษกลัวลูกสาวจะมีความผิด
"คุณเซนป้าไม่รู้ว่าคุณมีแขกอยู่ที่นี่..ป้าเผลอเสียมารยาทกับคุณเขาค่ะ"
ลูนายิ้มเย็นยะเยือกพร้อมดูสถานการณ์ ว่าเขาจะตอบโต้ป้าท่านนี้ยังไง
"นี่คือคุณลูนา...เป็นคนโปรดของผม..เธอมีอำนาจที่นี่รองจากผม"
"ไม่จริงใช่มั้ยค่ะพี่เซน...แล้วเมรี..."
"หุบปากไปซ่ะ ฉันเคยบอกเธอไปแล้วนะว่าเธอควรทำตัวยังไง เงินให้ไปแล้วตามที่เธออยากได้... หากพูดถึงเรื่องนั้นอีก แม่กับตัวเธอไม่มีที่ซุกหัวนอนแน่ ๆ" เซนตัดบทอย่างเด็ดขาด
ลูนาหัวเราะออกมาในลำคอ อมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เธอได้สถานะที่มั่นคงโดยไม่ต้องร้องขอ
"คุณเซน....ดูคุณจะอดเรื่องแบบนี้ไม่ได้นะ...เฮ้อ...ฉันจะไปสปาสักสามวัน... ถือว่าขออนุญาตแล้วนะ... พวกคุณตามสบายกันเลยค่ะ" ลูนากล่าวเสียงดังต่อทุกคนในห้อง
ลูนาเดินเข้าห้องไปเก็บของบางอย่างใส่กระเป๋าใบพอดีมือ เธอเคยขอเขาเรื่องการทำสปาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว
"ลูนา...จะไปเลยหรอ..." เซนถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
"คุณใช้งานร่างกายฉันเยอะไปแล้ว ขอไปฟื้นฟูสักพัก จะพาผู้หญิงมาสนุกก็ได้นะ...ฉันไม่ว่า..." ลูนาพูดประชด
ลูนาใส่ชุดเดรสเซ็กซี่ออกไป ร่างกายของเธอดูโดดเด่นและท้าทาย แต่ไม่ลืมทักเมรี ที่หน้าตาบูดเบี้ยวเขี้ยวแค้น
"คุณเมรีค่ะ..รบกวนนิดนึงนะคะ พอดีฉันกับเขาใช้สถานที่ตรงสระน้ำ ถ้าเจอกางเกงในรบกวนเก็บไว้ให้หน่อยนะคะ หาไม่เจอจริงๆค่ะ"
ลูนาเดินออกไปจากเพนต์เฮาส์อย่างสง่างาม ทิ้งความโกลาหลและสถานะใหม่ที่ถูกยัดเยียดไว้เบื้องหลังให้เซนต้องจัดการ
- Writer
