บทที่7 ของจริงย่อมดีกว่าNc
2675 Words
บทที่7 ของจริงย่อมดีกว่าNc
สามวันต่อมา บรรยากาศในเพนต์เฮาส์ยิ่งเย็นยะเยือก ไอเย็นแห่งความเงียบแผ่ซ่านไปทั่วพื้นที่ว่างเปล่า กองกระเป๋าแบรนด์เนมยังคงกองนิ่งอยู่ที่เดิม ไร้ร่องรอยการถูกสัมผัส ลูนายังคงเก็บตัวอยู่ในห้องแทบจะตลอดเวลา
เซนพยายามทำงานจากห้องนั่งเล่น แต่ทุก ๆ ความเงียบที่มาจากห้องของลูนากลับก้องดังยิ่งกว่าเสียงดนตรีใด ๆ ที่เขาเคยได้ยิน
"ปึก ปึก ปึก"
ในที่สุดเซนก็หมดความอดทน เขาเดินไปเคาะประตูห้องของเธอ เสียงเคาะที่หนักแน่นและเด็ดขาด แสดงถึงขีดจำกัดสุดท้ายที่กำลังจะขาด
ลูนาเปิดประตูออกมา สีหน้าของเธอดูซีดเซียวและอ่อนล้า ดวงตาคู่ไร้ชีวิตชีวา เธอสวมชุดสบาย ๆ ที่ทำให้รูปร่างดูเล็กและเปราะบางลงมาก
เซนจ้องเธอด้วยแววตาร้อนรุ่ม ความปรารถนาที่ถูกกดข่มกำลังเดือดพล่านอยู่ใต้ผิวหนัง และเขาเลือกจะปลดปล่อยมันด้วยการสัมผัสแทนคำพูด มือหนาคว้าข้อมือลูนาอย่างฉับไว ดึงเธอเข้าหาตัวโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว
ร่างบางถูกกระชากจนแผงอกแกร่งของเขาแนบชิดกับทรวงอกอวบอิ่ม แรงสัมผัสชัดเจนพอจะทำให้ลูนาสะดุ้ง เซถอยเล็กน้อย ลมหายใจติดขัดราวกับถูกเขากลืนไปพร้อมกัน
"ออกมาจากห้องได้แล้วลูนา... เธอยื้อเวลามามากพอแล้ว" เซนกระซิบเสียงต่ำ กลิ่นหอมของเหล้าอ่อน ๆ ที่เขาดื่มเพื่อระงับอารมณ์ลอยออกมาจากลมหายใจ
ลูนาสาดสายตาเย็นเฉียบกลับไป ความรู้สึกเฉยชาเข้าแทรกในทุกอณู ลูนาพลักเซนออกอย่างแรงจนเขาต้องถอยไปหนึ่งก้าว
"ร่างกายคุณทนไม่ไหวแล้วหรือ แต่ตอนนี้ฉันเป็น... ประจำเดือนอยู่... ปกติคุณคลายเหงาแบบไหน ก็ทำแบบนั้นไปก่อนนะ... ฉันไม่มีอารมณ์"
ลูนาตวาดกลับด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวผิดปกติ การกล่าวอ้างนั้นคือเกราะป้องกันสุดท้ายที่เธอสร้างขึ้นมา
เซนชะงักนิ่ง สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นผิดหวังอย่างเห็นได้ชัดเจน ความต้องการทางกายถูกอัดกลั้นด้วยความเป็นสุภาพบุรุษที่เขายังคงเหลืออยู่
"ปรึกกกก"
ลูนารีบปิดประตูห้องใส่หน้าเซนอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนต่อสัมผัสของเขาในเสี้ยววินาทีถัดไป
ร่างบางยืนพิงประตูอยู่ด้านใน เสียงหัวใจเต้นดังอึกกระทึก น้ำตาอุ่นร้อนไหลคลอเบ้าตา เธอไม่ได้โกรธเซนเท่ากับที่โกรธตัวเองและโชคชะตา
'ฉันไม่ได้เป็นประจำเดือนจริง ๆ' เธอคิดอย่างเจ็บปวด
'ฉันแค่เสียใจ... ที่ทั้งชีวิตของฉันไม่สามารถกำหนดได้ด้วยตัวเองเลย ถูกซื้อมาเหมือนทรัพย์สินชิ้นหนึ่ง'
ถึงลูนาจะเป็นนางเอกเอวี ใช้ร่างกายหาเงินโดยการทำคลิป มีสัมพันธ์กับผู้ชายไม่น้อย แต่เธอมีวิธีเซฟตัวเองเสมอ ป้องกันตัวเองทุกอย่างแม้กระทั่งคู่ซ้อมที่จะมาร่วมงานด้วยทุกครั้งจะต้องตรวจร่างกายเสมอ และเซนคือครั้งแรกที่เธอพลาด
เซนยืนนิ่งอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง เขาใช้มือลูบใบหน้าอย่างหงุดหงิด ยอมรับความพ่ายแพ้ชั่วคราว แต่ความปรารถนาที่คุกรุ่นยังคงอยู่ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นห่วงผู้หญิงในห้อง
ชายหนุ่มเดินไปที่ห้องครัว อุ่นนมแก้วใหญ่จนเริ่มมีไอร้อนอ่อน ๆ ลอยขึ้นมา เขาใส่น้ำผึ้งแท้ลงไปเล็กน้อย ก่อนจะเดินกลับมาเคาะประตูเบา ๆ
"ลูนา... นี่นมร้อนใส่น้ำผึ้ง ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นได้ผมวางไว้ให้หน้าประตูนะ"
เซนพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาอ่อนโยน ผิดจากมาดปกติของเขามาก เขาพยายามแสดงความเป็นห่วงออกมาตรง ๆ
'นมอุ่น...งั้นหรือ....' ลูนาชำเรืองมองประตูเล็กน้อยก่อนถอนหายใจยาว ๆ ออกมา
ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านใน เซนวางแก้วไว้บนพื้นพรมหน้าประตู ไออุ่นจากแก้วนมลอยขึ้นมาแล้วค่อย ๆ จางหายไปในความเย็นของห้อง ร่างใหญ่เดินกลับเข้าห้องตัวเองไป ความคลุ้มคลั่งที่เขาเก็บไว้ไม่ได้หายไปไหน มันถูกอัดแน่นรอเวลาที่จะปลดปล่อย
เกือบตีสอง ความเงียบในเพนต์เฮาส์ยังคงปกคลุม เซนเดินออกมาจากห้องนอนเพื่อไปดื่มน้ำ เขาไม่ได้เปิดไฟ อาศัยเพียงแสงสลัวจากดวงจันทร์และแสงไฟในเมืองยามค่ำคืน
เซนเดินผ่านเคาน์เตอร์บาร์แล้วหยุดฝีเท้า ไวน์แดงราคาแพงถูกเปิดไว้ และถูกยกดื่มไปเกือบครึ่งขวด ความกังวลแทรกวาบเข้ามาในใจเซน
'เธอออกมาดื่มงั้นหรือ...'
เซนค่อย ๆ เดินไปทางห้องของเธออย่างเงียบกริบ ด้วยสัญชาตญาณนักล่า เขายื่นมือจับที่ลูกบิดประตูห้องของลูนาเบา ๆ มันไม่ได้ล็อก ลูนาคงมีอาการมึนเมาจนลืมล็อกห้องเป็นแน่
'เธอไม่ได้ล็อก....ห้อง'
เซนเปิดประตูแง้มออกเพียงเล็กน้อย ภาพที่เห็นทำให้ลมหายใจของเขาหยุดลง...
ลูนาไม่ได้หลับ แต่เธอนอนอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ สวมเพียงชุดชั้นในลูกไม้สีแดงที่ขับให้ผิวเนียนดุจน้ำนมดูเย้ายวนยิ่งขึ้น ภายในห้องมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง
แท่งซิลิโคนสีเนื้อขนาดใหญ่และยาว... ซึ่งดูเหมือนจะขนาดพอ ๆ กับของเขาวางอยู่ข้าง ๆ เธอ
ลูนาชันขาขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์ไวน์ เธอใช้นิ้วเรียววนรอบกลีบสีสดไปมาอย่างเชื่องช้า
"อื้อ...อ้าาา"
เสียงครางหวาน ๆ อ่อนโยนออกมาจากลำคอเป็นจังหวะ เซนกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง นั่นคือส่วนที่เขาเคยเลียและครอบครองในคืนนั้น และตอนนี้ก็ต้องการเช่นกัน
"อ๊ะ...อ้าาาา"
จากนั้นลูนาก็กำแท่งซิลิโคนขนาดใหญ่ไว้แน่น มืออีกข้างบีบเคล้นเต้านมอวบอิ่มของตัวเองอย่างหยาบกระด้างเพื่อเพิ่มความเร่าร้อน
เซนรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว ส่วนล่างกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ ความโกรธที่ถูกโกหก และความต้องการที่ถูกจุดขึ้นมาอย่างฉับพลันผสมกัน
'โกหกอย่างงั้นหรือว่ามีประจำเดือน....'
เขาขบริมฝีปากเบา ๆ จับจ้องไปยังกลีบเนื้ออ่อนโยนปานจะกลืนกิน
'อยาก....กินตรงนั้น...อึก'
เซนเม้มปากโดยที่เขาเองไม่รู้ตัว เธอทำให้เขาฟุ้งซ่านจนฉุดขึ้นไม่ไหว
ลูนาลูบแท่งซิลิโคน จ้องมองมันด้วยสายตาพร่ามัว ก่อนจะแทงลงในโพรงชื้นอย่างรวดเร็ว
"อ๊ะ... อื้อออออ! ซี้ดดดด..."
เธอครางเสียวสุด ๆ ดวงตาปิดแน่น เธอดันแท่งซิลิโคนเข้าออกไปมาราวกับกำลังลงโทษตัวเอง เซนได้ยินเสียงหอบหายใจของเธอปะปนกับเสียงครางที่เต็มไปด้วยความต้องการ มันทำให้เขามีอารมณ์
'ลูนา… ของปลอมพวกนั้นจะสู้ของจริงอย่างฉันได้ไง…'
ความคิดนั้นผุดขึ้นในหัวของเซนอย่างร้าวรานและหึงหวงปะปนกัน เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูด สายตายังคงจับจ้องลูนาที่กำลังเสร็จสมเพราะของปลอม แทนที่จะเป็นเขาคนที่เคยสัมผัสเธอจนเธอสั่นไปทั้งตัวมาแล้ว
ดูเซนจะหึงหวงซิลิโคนของลูนาเข้าแล้ว จนไฟที่เขาพยายามกดมันไว้... ระเบิดออกมา
เซนพุ่งตรงไปยังเตียงขนาดคิงไซส์ของลูนา ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนที่นอนยุบฮวบ ลูนาที่กำลังอยู่ในห้วงอารมณ์สุดขั้วถึงกับตกใจจนตัวเกร็ง ขาที่อ้าค้างอยู่หุบปิดเข้าหากันทันที ทำให้แท่งซิลิโคนสีเนื้อที่เธอกำลังใช้คาอยู่กลางลำขา
"คุณเข้ามาได้ยังไง" ลูนาตวาดเสียงแหลมอย่างหวาดระแวง
เซนโน้มตัวลงมาใกล้ ดวงตาของเขาดูเจ้าเล่ห์
"ห้องไม่ได้ล็อก... ที่นี่บ้านผมนะทำไมจะเข้ามาไม่ได้"
ลูนาคว้าผ้าห่มผืนหนามาปิดบังร่างกายไว้ ความอับอายพุ่งสูง เธอโยนหมอนอิงที่อยู่ข้าง ๆ ใส่หน้าเขา
"ไปซ่ะ ออกไปเดี๋ยวนี้"
เซนปัดหมอนทิ้งอย่างไม่ไยดี มือข้างหนึ่งรวบปลายคางเธอไว้แน่น แล้วดึงใบหน้าสวยที่แดงระเรื่อด้วยฤทธิ์ไวน์ให้มาใกล้ จนเหลือเพียงคืบเดียว
"ก่อนอื่น..."
มืออีกข้างของเซนค่อย ๆ สอดเข้าไประหว่างขาที่หนีบแน่นของเธอ แรงสัมผัสที่อบอุ่นทำให้ลูนาสั่นสะท้าน
เขาสามารถอ้าขาของเธอออกได้อย่างง่ายดาย แม้เธอจะพยายามขัดขืน ลมหายใจลูนาสูดเข้าเต็มปอด เธอตื่นเต้นมากจนในสมองขาวโพลนไปหมด เสียงแอร์ เสียงรอบข้างดับลงเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นดังจนได้ยิน
ตึก ตึก ตึก
เซนจับแท่งซิลิโคน ที่คาอยู่กลางกลีบเนื้ออย่างมั่นคงแล้วกระชากมันออกมาอย่างช้า ๆ
"อื้อ....คุณ"
"ใช้ของแบบนี้... เธอคงต้องการไม่แพ้กัน... ของปลอมจะสู้ของจริงได้ยังไง... ใช่ไหม" เซนกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจเหนือกว่า รอยยิ้มฉีกกว้างอย่างอำมหิต
"ยังไงคืนนี้เธอก็ไม่รอด...แน่"
"โรคจิต....."
เขาโยนแท่งซิลิโคนนั้นลงไปที่พรมขนนุ่มในห้องอย่างดูถูก ในขณะที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาบรรจงจูบลงที่ริมฝีปากเล็กอย่างดูดดื่ม จนลูนาหายใจแทบไม่ทัน
"อื้มมมมม"
เสียงคำรามต่ำ ๆ มากล้นไปด้วยไอกระหายที่เก็บงำไว้ ทั้งคู่บดเบียดปากอย่างร้อนระอุ แทบไม่มีเวลาพัก จูบนั้นยาวนานมาก เซนไม่ต้องการเพียงแค่ริมฝีปาก แต่ต้องการการยอมจำนนของเธอด้วย เขาจึงสอดลิ้นเข้าไปอย่างหยอกเล่น รสชาติไวน์แดงผสมกับความหวานจากปากของเธอทำให้เขาคลั่ง
'เขากำลังทำให้ฉันใจอ่อน....แต่ทำไมนะ พยายามจะไม่ให้เกิดขึ้นแต่ก็อดใจไม่ได้จริง ๆ ...ร่างกายฉันก็ตอบสนองเขาไปแล้วด้วย' ลูนาคิดในใจอย่างสั่นไหว
ลิ้นเลียลงที่ริมฝีปากหวังออดอ้อนให้ลิ้นเล็ก ๆ เล่นด้วย และเขาทำสำเร็จ เธอเล่นลิ้นกับชายหนุ่มอย่างซุกซน
"แบบนี้สิ..."
เซนผละริมฝีปากออกชั่วครู่แล้วก้มลงซุกไซ้ ดูดดึงลำคอขาวเนียนอย่างรุนแรง ฟันของเขาขบเบา ๆ ทิ้งร่องรอยสีแดงช้ำไว้ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ
"คุณจะทำรอยไม่ได้นะ" ลูนาร้องประท้วงพยายามดันหน้าเขาออก
"ทำไม กลัวว่าใครจะเห็นรอยของผมเหรอ หวงตัวไว้ให้ไอ้พวกในคลิปใช่ไหม... แต่พวกนั้นไม่มีสิทธิ์ในตัวเธออีกแล้ว...." เซนตอกกลับด้วยความหึงหวงที่ไม่ปกปิด
"ดูคุณเซน... จะอิจฉานะคะ"
เซนไม่ตอบ ความฉุนเฉียวของเขาไม่ได้ถูกระบายออกทางคำพูด แต่ถูกระบายออกทางสัมผัส เขาผละริมฝีปากจากซอกคอ ดูดแรง ๆ จนเกิดรอยประทับว่าเธอเป็นของเขาแล้ว จากนั้นใช้ลิ้นร้อนไล่เลียลงมาตามร่องอกอย่างหยาบกระด้าง
"อ้า... อื้อออ... อื้อออ"
ลูนาครางออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ แม้จะโกรธแต่ร่างกายก็ตอบสนองไม่น้อยเลย เธอจิกเล็บลงบนผ้าปูที่นอนผ้าไหมซาตินสีอ่อนจนยับยู่ยี่ตามแรงอารมณ์ของเธอ
ชายหนุ่มดูดดึงยอดทรวงอกที่ชูชันอย่างกระหาย เขาสลับข้างราวกับนักล่าที่หิวโหย เสียงดูดดังท่ามกลางความเงียบของห้องนอน ทำให้ลูนารู้สึกเร่าร้อนไปพร้อมกัน
"จ๊วบ จ๊วบ"
มือของเซนบีบเคล้นก้อนเนื้อนุ่มนิ่มราวกับนั้นคือของเล่น เขารวบทรวงอกอวบอิ่มทั้งสองข้างเข้าหากัน แล้วใช้ปลายนิ้วขยำมันอย่างสนุก
"คุณ...ทำเจ็บนะ... ไอ้บ้า...อ้าาาาาา"
ลูนาพยายามตะโกน แต่เสียงของเธอถูกกลืนด้วยเสียงคราง ร่างกายของเธอแอ่นโค้งขึ้นรับสัมผัสแทนที่จะผลักไส
เซนเงยหน้าขึ้นมองลูนา ดวงตาคู่นั้นดุดันราวกับสัตว์ร้าย แต่แฝงความหึงหวงอย่างโจ่งแจ้ง
"เจ็บเหรอ" เซนถามเสียงต่ำใช้ฟันขบเบา ๆ ที่ยอดอกของคนตัวเล็ก
"เธอไม่เห็นเคยบ่นแบบนี้กับไอ้พวกในคลิปเลยนี่ ทำไมกับผมต้องเล่นตัวด้วย นี่ไม่ใช่การแสดง มันคือการ..YES...จริงๆ"
"มันไม่เหมือนกัน คนพวกนั้นคือนักแสดง คุณมันบ้า" ลูนาเถียงกลับทั้งน้ำตา
"บ้าอย่างงั้นเหรอ.... ใช่ ผมบ้าเพราะเธอเลย... และผมจะทำให้เธอรู้ว่า... ผมเซเยสคุณได้ถึงระดับไหน"
ผู้ชายบ้าคลั่งเคลื่อนต่ำลงมาอย่างช้า ๆ ริมฝีปากร้อนไล่เลียตั้งแต่หน้าท้องแบนราบที่เกร็งตัวจากการต่อต้านไปจนถึงเรียวขาอ่อนนุ่ม กลิ่นกายของลูนา ยิ่งกระตุ้นให้เขาสูญเสียสติ
'เธอเป็นคนแรกที่ทำให้ฉันอยากมีอะไรด้วยมากขนาดนี้... ทั้ง ๆ ที่มีไปแค่ครั้งเดียว... ในใจก็เป็นห่วงเธอไม่น้อย... แต่ค่อยปลอบโยนทีหลังนะ... ขอเอาก่อน'
"หอม...อื้มมมม"
เขาจูบวนไปมาที่สะดือ ก่อนจะหยุดค้างไว้ครู่หนึ่ง เพียงเพื่อให้ลูนารับรู้ถึงความคาดหวังที่กำลังจะมาถึง สีหน้าของเธอเบลอลอย ในท้องตีวนไปมาเหมือนมีพายุหมุน เธอทั้งเสียวและลุ้นไปพร้อมกัน
เซนเคลื่อนต่ำลงมาอย่างช้า ๆ เบา ๆ อย่างจงใจยั่ว จนกระทั่ง....มาถึงกลีบผกาที่แดงก่ำอวบเด้ง มีน้ำหวานเอ่อล้นจากการช่วยตัวเองก่อนหน้านี้ เซนจ้องมองมันด้วยสายตาที่ลุกวาว เขาเห็นความชื้นที่เกิดจากความต้องการของเธอซึมออกมา
"เห็นไหม... ของปลอมทำได้แค่นี้... ตอนนี้เธอเยิ้มจนเลอะไปหมด....ผมจะเลียให้นะ" เซนกระซิบด้วยน้ำเสียงดูถูก แต่แววตาเขาดั่งกับเสือร้าย
เซนใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางคลี่กลีบเนื้ออวบอิ่มให้บานออก เพื่อให้เห็นเม็ดเสียวสีชมพูชัดเจน น้ำหวานที่ฉ่ำเยิ้ม ไหลออกมาตามแรงแยก
"อ่า...คุณ"
ลูนาพยายามจะหนีบขา แต่เซนใช้หัวเข่าแทรกไว้ ทำให้เธอต้องเปิดรับการครอบครองของเขา เซนเลียเก็บน้ำหวานที่ไหลเยิ้มด้วยลิ้นอย่างมั่นคง ก่อนจะก้มลง ใช้ลิ้นตวัดดูดซับน้ำของเธอ พร้อมจู่โจม โดยเน้นไปที่เม็ดเสียวเล็ก ๆ นั้น ลูนาแทบกลั่นอารมณ์ไว้ไม่ไหวแล้ว
"ซู้ดดด... ชั่บ ชั่บ... จ๊วบบบ..." เสียงดูดดังชัดเจนปะปนกับเสียงครางของลูนา
"อ๊า เซน อื้อออออ"
ลูนายกสะโพกขึ้นรับสัมผัสอย่างเต็มที่ ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน มือของเธอจิกผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ไม่มีชิ้นดี
เซนไม่หยุดเพียงแค่นั้น เขามองเห็นแท่งสั่นสีเนื้อที่อยู่ข้าง ๆ จึงเอื้อมมือไปหยิบมันมา เปิดปุ่มแล้วใช้ปลายที่สั่นนั้นแตะลงบนเม็ดเสียวของลูนา ในขณะที่ปากของเขายังคงดูดอย่างไม่ลดละ
"อ๊าาาา อ๊าาาาาาาเซน..."
ลูนากรีดร้องออกมาเสียงสูง ความสุขสมที่เกิดจากของปลอมผสมของจริงทำให้เธอรับไม่ไหวอีกต่อไป
'เขาทำแบบนี้มัน ดีมาก... ดีจนบ้าไปแล้ว ' ลูนาคิดอย่างทรมาน
'เสียวจนแทบจะให้เขาหยุดไม่ได้... ฉันอยากจะ ครางออกมาดัง ๆ ลืมทุกอย่างไปให้หมด'
แต่ความเย่อหยิ่งสุดท้ายที่เธอยังเหลืออยู่ สั่งให้เธอหักห้ามใจ เธอพยายามกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อไม่ให้เสียงกรีดร้องแห่งความสุขสมหลุดรอดออกมา
เซนเงยหน้าขึ้นมองลูนา ริมฝีปากของเขาเปื้อนน้ำหวาน ดวงตาของเขาส่องประกายแห่งชัยชนะ ร่างกายเขาจะได้ปลดปล่อยกับหญิงสาวที่คุกคามสมองและจิตใจ
"คุณทำได้แค่นี้หรอ..."
คำถามของลูนา กระแทกเข้าไปที่หน้าของเขา จนชายหนุ่มเคืองไม่น้อย แรงท้าทายของเธอทำให้รังสีความบ้าคลั่งลุกโชน
- Writer
- chap_listContents
- likeADD