บทที่16 เซนและภรรยา
เซนพุ่งตัวออกจากเพนต์เฮาส์ราวกับถูกจุดชนวน ความตื่นตระหนกแล่นริ้วจากช่องท้องลามไปถึงอก ไม้เบสบอลถูกโยนทิ้งไว้ข้างซากแจกันที่แตกกระจาย กล้องที่เป็นต้นเหตุของเรื่องถูกทิ้งขว้างอย่างไร้ค่า ทั้งที่มันมีความหมายต่อบริษัทพอๆ กับเกียรติยศของเขา
ในวินาทีนี้ สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือ… ลูนาหายไปไหน เขาต้องหาเธอให้เจอ
“ติน เช็กพิกัดมือถือเธอเดี๋ยวนี้!” เซนคำรามใส่โทรศัพท์ด้วยเสียงอันสั่นพร่า
[โอเคๆ ใจเย็นเพื่อน ส่งเบอร์มา]
ไม่กี่อึดใจ พิกัดก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอพร้อมข้อความจากเพื่อนสนิท
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นปม หากไม่ใช่เพนต์เฮาส์… ก็เหลือเพียงที่เดียว
‘ดาดฟ้า’
เขากระโจนออกจากลิฟต์ วิ่งตะกายบันไดขึ้นไปทีละสองขั้น เหงื่อกาฬไหลซึมเย็นเฉียบสวนทางกับอากาศภายนอกที่หนาวจัด
ประตูเหล็กถูกผลักออกพร้อมเสียงลมกรรโชกที่พัดเข้าปะทะหน้า
และที่ตรงนั้น… เขาได้พบกับเธอ
ลูนายื
