บทที่17 รสรักเหนือน่านฟ้า
ลมหนาวบนยอดตึกสูงเสียดฟ้าหวีดหวิวราวกับจะดึงสติ แต่กลับไม่สามารถมอดไหม้เพลิงราคะที่กำลังแผดเผาคนทั้งคู่ได้เลย แสงไฟนีออนจากมหานครเบื้องล่างสะท้อนลงบนผิวเนียนละเอียดของลูนาจนดูผุดผาด ยิ่งเธอนั่งคร่อมอยู่บนตักในท่าทางที่อวดอ้างความเย้ายวนเช่นนี้ เซนก็แทบจะลืมวิธีหายใจ
มือหนาสอดประสานเข้าใต้ชายกระโปรงที่ร่นขึ้นไปกองเหนือน้ำหนักเอว เขาบีบเคล้นบั้นท้ายกลมมนอย่างย่ามใจ ความนุ่มหยุ่นที่โหยหามาหลายวันทำให้เส้นประสาทของเขาตึงเครียดจนแทบคลั่ง
“ลูนา… ผมอดทนมานานเกินไปแล้ว”
น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่กำลังหิวโหย แววตาคมกริบสะท้อนภาพหญิงสาวตรงหน้าด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า
“คืนนี้… ผมจะตีตราจองเธอจนกว่าเราจะหมดแรงไปข้างหนึ่ง”
เธอกระตุกยิ้มเย้า พลางส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า
“ฉันมีกฎนะคุณเซน… วันละครั้งเท่านั้น”
คำท้าทายนั้นจุด
