บทที่15 เซญ่ากับเซน
บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์เงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตัวเอง เซนยังคงขังตัวเองอยู่ในห้องทำงานเหมือนเช่นทุกวัน คล้ายต้องการสร้างกำแพงล่องหนขึ้นมากั้นกลางระหว่างเขากับเธอ ทุกอย่างดูเป็นระเบียบ สุภาพ… และห่างเหินเสียจนลูนารู้สึกอึดอัดยิ่งกว่าการถูกเมิน
หลายวันที่ผ่านมา เขาออกจากบ้านแต่เช้ามืดและกลับมาคลุกตัวอยู่ในห้องทำงานทันทีแม้งานจะเสร็จสิ้นแล้ว อาหารค่ำรสเลิศถูกจัดเตรียมไว้ให้เธออย่างดี ทว่ากลับไร้เงาเจ้าของบ้านร่วมโต๊ะ…แม้เพียงสักครั้งเดียว
ลูนานั่งอยู่ท่ามกลางแสงไฟหรูหรา มือเรียวหั่น สเต๊กอย่างเลื่อนลอย
‘ประหลาดจัง… ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกโหยหาเขา… เหมือนเขากลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้’
ความคิดนั้นทำให้เธอชะงัก ไม่ยากเชื่อว่าตนเองกำลังเริ่มคุ้นชินกับการมีเขาอยู่ใกล้ ๆ
ทว่าความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงส้นรองเท้าที่กระทบพื้นอย่าง
