I tried to close my eyes and open them again. Siya pa rin ang nakikita ko hanggang sa nagtama ang aming mga paningin. Ang mga matang kahit kailan hindi ko pa rin mababasa ang nakapaloob doon. Pakiramdam ko ay nag-slow mo ang buong paligid ko habang nakatitig ako sa mga mata niya. Naputol lang iyon dahil may kung anong bagay ang bumagsak sa tabi ko ngunit hindi ko iyon pinagtuunan ng pansin.
Dahil nandito na siya ay lalong gumulo ang utak ko kasama ng puso ko, idagdag pa ang init na namumuo sa katawan ko. Siya lang talaga ang nakapagbibigay ng ganoong epekto sa akin kahit na sa simpleng titig niya ay nadadala na ako. Ngunit hindi maaaring talunin ng katawan ko ang isipan ko lalo na kung ang pinag-uusapan ay ang anak ko. Saka lang ako nakapag-isip nang maayos ng maalala ko si Sofia Grace. H
