Karanlık kaderini kabullenmiş bir şekilde hücrelerden çekilmişti. On asker hücreye girdiklerinde yerde sarmaş dolaş yatan iki aşığı gördüler. Satan’ ın zincirlerini kırıp onu uyandırdılar ve Dayanne’ yi kucaklayıp götürdüler.
Zincirlerinden ilk defa kurtulan Satan basamakları çıkarken etrafına dikkatlice bakıyordu. Tıpkı ön gördüğü gibi dışarı çıktığı ve üst katları gördüğü gün onun ölüm günüydü.
Her yer fazlasıyla… Beyazdı…
Ancak bu ışık değildi. Işık bu böyle olamazdı. Dayanne’ nin yaydığı ışığın bu beyazlıkla alakası yoktu.
Satan kendisi için hazırlanan o yere götürülürken etraftaki canlılar onu izliyorlardı. Küçük çocuklar kocaman açılmış gözerle ona bakıyorlardı. Anne ve babalarsa düşman gibilerdi. Satan onların bakışlarını önemsemedi. Artık bir önemi yoktu
