แรงรักยั่วพิศวาส

EP 1/3 มารยาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย

สามวันถัดมา

บุรุษร่างสูงใหญ่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ตรงลานกว้างห่างจากคฤหาสน์ราวร้อยเมตร เขาทำการวัดพื้นที่เพื่อหาตำแหน่งที่เหมาะสมของอาคารหลังใหม่บนเกาะแห่งนี้

“นี่นาย! ตากแดดมากๆ เดี๋ยวตัวดำไม่รู้ด้วยนะ”

พราวรุ้งประชดเล็กน้อย แต่คู่ (กัด) หมั้น ของเธอก็ยังเฉย

“นายทัศ! แม่ให้มาเรียกไปกินข้าว บ่ายๆ ค่อยมาทำต่อ”

เธอร้องบอกไปแต่เขายังเฉยเหมือนไม่ได้ยิน เลยต้องเดินกางร่มเข้าไปใกล้ๆ จึงได้รู้ว่าเขาใส่หูฟังและกำลังสนทนาอยู่กับ สาวคนรัก

“ทัศขา...มาทำอะไรตรงนี้คะ ไปทานข้าวได้แล้วค่า คุณแม่ให้มาตามตั้งสามรอบแล้ว ที่รักทำอะไรอยู่เอ่ย”

คนที่ถูกเรียกว่าที่รักทำหน้าตาไม่สมกับฐานะที่ถูกเรียกเอาเสียเลย เขาฉุนที่พราวรุ้งมาส่งเสียงให้คนปลายสายได้ยิน และตอนนี้คู่ขาผู้น่ารักก็งอนจนปิดเครื่องหนีไปแล้ว

“เธอทำอะไรของเธอฮะ! งานเข้าฉันแล้วรู้ไหมเนี่ย” เทพทัศ เทพมณี ร้องใส่หน้าคู่หมั้นตัวแสบ พราวรุ้งแกล้งเขาไม่ให้ทันตั้งตัวเลย มันน่าจับตีก้นนัก

“ก็ฉันเรียกแล้วนายไม่ขานนี่ มัวแต่อี๋อ๋อกับแฟนไม่เกรงใจคู่หมั้นอย่างฉันสักนิด คอยดูนะเผลอเมื่อไหร่แม่จะจับขึ้นเตียงแล้วตอนให้เหลือแต่ตอ!” พราวรุ้งเถียงฉอดๆ แม้มิได้ปลื้มปริ่มกับตำแหน่งคู่หมั้น แต่การเป็นคนสำคัญ เธอเชื่อว่าทุกคนต้องอยากเป็น

“ยัยโหด! ฉันจะฆ่าเธอ มานี่เลย!” เทพทัศเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ยัยหมอตัวแสบต้องเจอเขานี่ มันถึงจะสมน้ำสมเนื้อ

“กรี๊ด!”

พราวรุ้งกรีดร้องเสียงหลง วิ่งหลบหลีกการไล่จับของเทพทัศ สองเท้าย่ำไปบนผืนดินที่ถูกเทถมให้สูงขึ้นจากระดับเดิม มันค่อนข้างแฉะทีเดียวเพราะมีฝนปรอยๆ ลงมาตลอดทั้งคืน

“โอ๊ย! ตาบ้าเอ๊ย ก้นฉันพังหมดแล้ว”

คนสวยโอดครวญยกใหญ่ ด้วยว่าเสียหลักล้มลงก้นจ้ำเบ้าเจ็บก้นกบเอาการ เมื่อฝืนกายลุกไม่ได้ก็นั่งแหมะมันกลางผืนดินแฉะๆ ท่ามกลางประกายแดดร้อนระอุยามเที่ยงวันและสายตานับร้อยๆ คู่ของเหล่าคนงานที่พักเที่ยงขึ้นจากฟาร์มมุกมารับประทานอาหารกลางวันที่โรงครัว

“สมน้ำหน้า เธอแกล้งฉันก่อน” บุรุษหน้าตาคมคายเอ่ยออกมาอย่างชายชาตรีที่มีความเป็นสภาพบุรุษล้นปรี่

“ก็ช่วยไม่ได้! นายไม่ขานรับฉันเอง เรารึอุตส่าห์เดินมาตามไปกินข้าว ร้อนก็ร้อน หิวก็หิว แถมตอนนี้ยัง....”

พราวรุ้งยกมือมาแบให้เขาดู ดินโคลนเฉอะแฉะเปรอะเปื้อนไปทั่วฝ่ามือ ทั้งต้นขานวลเนียนที่โผล่จากกางเกงขาสั้นรวมถึงต้นแขนขาวผ่องที่พ้นออกมาจากแขนเสื้อเช่นกัน

“อ๋อ...มันเปื้อนใช่ไหม มามะ เดี๋ยวนายทัศจะพาไปล้างเนื้อล้างตัวนะครับคุณหมอมิว” ว่าแล้วก็ก้มลงไปช้อนร่างอรชรขึ้นมาอุ้ม

“กรี๊ด! นายจะทำอะไร ปล่อยฉันน้า!”

___________

ตูม!

กรี๊ด!

นายหัวกวินมองไปตามทางที่เสียงดังขึ้น ไม่ใช่เสียงวงน้ำแตกกระจาย แต่เป็นเสียงกรีดร้องของบุตรสาวต่างหากที่ทำให้ท่านต้องเงยหน้าจากหนังสือพิมพ์ขึ้นมาชะเง้อดู

“ชัดเจน! เจ้าทัศ มันน่านัก ชัดเลย!”

“อะไรป๊า!”

มีนารีบยื่นหน้าออกจากระเบียงกว้างเพื่อแลไปยังทางที่บิดามองอยู่ บิดาเขานั่งอยู่ใต้ร่มคันใหญ่ มันสามารถบดบังแสงแดดตรงลานระเบียงได้ดีทีเดียว

“ก็เจ้าทัศน่ะสิ มันโยนน้องแกลงน้ำ!” น้ำเสียงขุ่นเข้มดังขึ้นราวกับไม่พอใจนักหนา

“หา! จริงหรือป๊า ไหนๆ โอ้ว...ฮ่าๆๆ หมอมิวเปียกเป็นลูกหมาตกทะเลเลยป๊า ฮ่าๆ”

มีนาหัวเราะชอบใจ นายหัวกวินจากหน้าเข้มในตอนแรกก็อดไม่ไหวปล่อยเสียงก๊ากออกมาจนบุตรชายใบ้รับประทาน

“ป๊า! หัวเราะได้ไง? นั่นลูกสาวนะ”

บุตรชายที่แสนดีเตือนบิดา ท่านคงลืมตัวกระมัง

“เออ...สมน้ำหน้า!” นายหัวกลับมาทำหน้าเข้มขึงขังอีกครั้ง

“สมน้ำหน้าเจ้าทัศหรือป๊า ก็จริงนะ เดี๋ยวโดนยัยหมอจัดเต็มแน่ๆ”

บุตรชายตั้งข้อสังเกต

“เปล๊า! สมน้ำหน้าลูกสาวตัวเอง ฮ่าๆๆ”

กวินในวัยห้าสิบกว่าๆ หัวเราะท้องคัดท้องแข็ง ท่านลุกไปยืนมองสองร่างที่กอดคอขี่หลังพากันขึ้นฝั่งมาแล้วพยักหน้ายิ้มๆ พออกพอใจเป็นล้นพ้น

“สมน้ำหน้าลูกสาวตัวเอง เดี๋ยวได้โดนยัยโหดฉีกอกหรอกป๊า”

มีนาทำหน้าปูเลี่ยนอย่างแขยงการเอาคืนของยัยโหด

“ก็จะมีใครกล้าโยนยัยมิวลงทะเล ถ้าไม่ใช่ตาทัศ แกกล้ารึเจ้ามีน”

มีนาส่ายหน้าทันใด

นายหัวกวินชี้หน้าบุตรชายมือสั่นระริก

“นั่นไง! ฉันว่าแล้ว นอกจากเจ้าทัศกับแม่แก ไม่มีใครเอายัยมิวอยู่สักคน งานนี้เราต้องดันเจ้าทัศเต็มที่ ว่าที่ลูกเขย ฮ่าๆๆ”

กวินหัวเราะอย่างสะใจ มีนาส่ายหน้ากับอาการของบิดา ที่แท้ก็เพียงอยากให้ลูกๆ ออกเรือน ท่านจะได้มีเวลาจู๋จี๋กับมารดาที่รักกระมัง

___________

ห้องอาหาร

“ว้าย! ตาทัศ ทำไมเปียกกันมาอย่างนี้”

แพรวรุ้งเอ่ยถามทันทีที่ว่าที่ลูกเขยอุ้มลูกสาวนางเข้ามาในบ้านในสภาพเปียกปอนทั้งสองคน

“เอ่อ...ถามหมอเถอะครับคุณแม่ ผมไปเปลี่ยนเสื้อดีกว่า” พูดจบก็วางคุณหมอจอมป่วนลงจากวงแขนก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดไม่ใส่ใจพราวรุ้งด้วยซ้ำ

“ว่าไงลูก ไปทำอะไรกันมา” แพรวรุ้งคาดคั้นบุตรสาว แต่ดูเหมือนว่านางจะไม่ได้รับคำตอบในวันนี้

“คือ...อากาศมันร้อนค่ะแม่ มิวขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่า แหะๆ” พูดจบก็วิ่งขึ้นชั้นบนของบ้านไปอีกคน ปล่อยคนเป็นแม่ให้ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง ทว่าสองมือก็ยังจัดวางสำรับกับข้าวลงบนโต๊ะ