EP 1/4 มารยาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย
1918 Words
บนชั้นสองของบ้าน เทพทัศหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หน้าห้องสองห้องที่หน้าตาของประตูเหมือนกันอย่างกับฝาแฝด
“ซ้ายหรือขวาหว่า ซ้ายขวาซ้าย ซ้ายขวา...ซ้ายแล้วกันโว้ย! ปวดฉี่จะตายอยู่แล้ว”
เทพทัศเปิดประตูห้องด้านซ้ายมือเข้าไปโดยง่าย ด้วยความที่เขามาบ่อยจึงมีห้องส่วนตัวของเขาอยู่ที่นี่หนึ่งห้อง แต่ด้วยหน้าตาห้องในคฤหาสน์หลังนี้ที่คล้ายๆ กัน เขาเลยต้องเสียเวลานึกว่าห้องเขามันห้องไหนกันแน่ และเมื่อเข้ามาได้ก็ตรงดิ่งเข้าห้องน้ำ จัดการเปิดชักโครกแล้วปลดปล่อยความอัดอั้นในท้องออกไปทันที พอเสร็จก็เปลื้องผ้าอาบน้ำฟอกสบู่อย่างสบายอกสบายใจ
ด้านนอกห้อง
พราวรุ้งวิ่งขึ้นมาจากชั้นล่าง เธอเลี้ยว ซ้าย เปิดประตูเข้าห้องตัวเอง นึกเคืองนิดๆ ที่สาวใช้ไม้ได้ปิดล็อกประตูให้ พอเข้ามาในห้องและปิดประตูเรียบร้อย เสื้อผ้าอันเปียกโชกก็ถูกปลดออกจากร่าง เหลือเพียงบราเซียร์ตัวสวยเข้าชุดกัน...ลายคิตตี้
“ตาบ้าเอ๊ย! เล่นอะไรไม่เล่น เนื้อตัวหูตาฉันแสบไปหมด”
ขณะที่ปากบ่นมือก็ควานหาเสื้อคลุมในตู้เสื้อผ้า แต่เจอเพียงผ้าเช็ดตัวผืนน้อย และยังไม่ทันได้นำมันมาห่อร่าง เสียงหัวเราะกังวานของศัตรูคู่อาฆาตก็ดังขึ้นประหนึ่งเสียงโห่ร้องจากกองทัพที่มีแม่ทัพชื่อว่า ไอ้บ้าทัศคนหน้าด้าน!
“ก๊าก! ยัยหมอ ฮ่าๆ หมอมิวใส่ ก.ก.น. ลายคิตตี้ ฮ่าๆๆ”
เทพทัศขำหน้าดำหน้าแดง ยัยคู่หมั้นจอมแสบของเขาใส่ชุดชั้นในลายคิตตี้สีชมพู โคตรฮา!
“กรี๊ด! เข้ามาได้ยังไงตาบ้าเอ๊ย! นี่แน่ะ!” พราวรุ้งแลหาตัวช่วย คว้ากระป๋องแป้งที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งใกล้มือ แล้วปาออกไปเต็มแรง
โป๊ก!
“อ๊าก! หมอ! นี่หัวคู่หมั้นเธอนะไม่ใช่ที่เคาะกระป๋องแป้ง อย่างนี้มันต้องโดนลงโทษ มานี่!”
เทพทัศกระโจนใส่ร่างคู่หมั้นมัดมือชก เขาวิ่งไล่จับกับยัยหมอจอมโหดตั้งแต่ ตีนเท่าฝาหอย จนตอนนี้หอยเท่า... แต่ทว่ายัยคุณหมอก็ไม่เคยเกรงกลัวเขาแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังแอบท้าทายเขาอยู่เรื่อยมา อย่างนี้มันต้อง วี้ดบึ้ม! สักยกสองยก
“ฮึบ! ได้ตัวแล้ว!” เทพทัศยิ้มเจ้าเล่ห์ กดร่างคู่หมั้นสาวลงกับฟูกหนา พราวรุ้งได้แต่ดิ้นขลุกขลักจะลุกก็ลุกไม่ได้เพราะพ่อคนตัวใหญ่นั่งคร่อมเอาไว้
“ลุกออกไปนะอีตาบ้า! ไม่งั้นฉันร้องแน่ๆ” พราวรุ้งมีขู่ แต่เทพทัศมีหรือจะกลัว
“เชิญร้องให้บ้านแตกเลยยัยตัวแสบ เธอเสร็จฉันแน่ๆ ยัยมิว มามะ มาซ้อม วี้ดบึ้ม กันก่อนลงสนามจริงดีกว่า หึๆ” เทพทัศไม่ว่าเปล่าแต่โน้มกายลงมาหาพราวรุ้ง ใช้จมูกสูดดมกลิ่นเนื้อสาวให้พราวรุ้งได้ขนลุกทั่วร่าง
“กรี๊ด! อย่านะ! ม่าย...”
__________
เสียงกรีดร้องของยัยโหดเบอร์สอง ดังก้องลงไปให้คนด้านล่างได้ยิน สามคนพ่อแม่ลูกพร้อมใจกันวิ่งมาออหน้าห้องพราวรุ้งในเวลาเพียงเสี้ยวนาที
“เจ้ามีนไปเอากุญแจมาเร็วเข้า”
นายหัวกวินบอกบุตรชายแทบจะเป็นเสียงกระซิบ
“ทำไมต้องกระซิบด้วย คนยิ่งร้อนใจนะนายหัว ป่านนี้ยัยมิวไม่โดนตาทัศ วัดพื้นที่ หาเส้นรอบวงไปแล้วหรือไงฮะ!”
นายหญิงติงสามี หน้าตาติดกังวลไม่น้อย
“ชู่...แพรวอย่าเสียงดังสิ เรากำลังจะจับแมวกัน”
“แมวอะไร? แพรวไม่เข้าใจ”
“ผมก็ไม่เข้าใจ วัดพื้นที่ คืออะไรแม่แพรว มีนงง”
มีนาทำหน้างง แพรวรุ้งส่ายศีรษะอย่างระอา ทีเรื่องหื่นละสะกิดใจดีจัง เรื่องน้องนุ่งละก็แทบอยากจะจับโยนทะเลให้หมดภาระ
“อ้าว! เจ้ามีน กุญแจล่ะเฮ้ย!” นายหัวกวินทวงของที่สั่ง มีนารีบไปหยิบมาให้ เมื่อได้มาท่านก็เร่งมือไขกุญแจ แต่ไขอย่างไรก็ไขไม่ออก
“ทำไมมันไขไม่ออกวะ!”
คนเป็นพ่อบ่นให้ลูกกุญแจ คนเป็นลูกเลยไขข้อข้องใจ
“ก็นั่นมัน กุญแจห้องมีน ป๊าเอามาไขห้องยัยหมอ มันจะไขออกได้ไง”
มีนาตอบพาซื่อ
“เฮ้อ...ฉันอยากฆ่าตัวตาย!” แพรวรุ้งว่าพลางถอนหายใจอย่างปลงๆ คนเป็นสามีก็มีอาการไม่ต่างจากภรรยามากนัก ท่านอยากจะจับเจ้ามีนเขย่าเอาหัวห้อยลงพื้น บางที่ขี้เลื่อยมันจะได้ออกมาบ้าง
นายหญิงแพรวรุ้งรีบหยิบมือถือมาโทรหาเจ้าหน้าที่สะเดาะกลอน ก่อนที่คุณพ่อจะใช้คุณลูกไปเอากุญแจ เพราะกว่าจะกลับมาได้ ตาหื่นทัศคงวัดพื้นที่ยัยมิวไปเรียบร้อย!
นาทีเศษๆ เจ้าหน้าที่สะเดาะกลอนก็มาถึง พร้อมด้วยกุญแจสำรอง
แกร็ก!
“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณแพรว แฮกๆ”
แก้วตาพูดไปหอบไป นางเร่งฝีเท้าวิ่งไปเอากุญแจกับมารดาจนขาแทบขวิด
“ให้มันได้อย่างนี้สิ เดี๋ยวฉันจะทิปสักพัน ถ้ายัยมิวยังเหลือพรหมจรรย์ให้ภูมิใจ” นายหญิงประกาศก่อนก้าวเข้าห้อง
“ฉันให้พันห้าถ้ายัยมิวเสร็จโจรโดนตาทัศ วัดพื้นที่!”
นายหัวกวินบอกกับพี่เลี้ยงคนสนิทของลูกชาย ซึ่งปีนี้อายุอานามก็มากโข น่าจะเรียกว่า น้าเลี้ยง ถึงจะถูก
“โอ...ดีค่า นายคะ ขอสองพันได้ไหม สาวแก่อยากได้หนุ่มเอ๊าะๆ มาควงสักวัน” นางแก้วตาประจบไล่หลังผู้เป็นนาย
“งั้นมีนแถมให้อีก ห้าสิบ ถ้าเป็นเหมือนที่ป๊าบอก”
พี่ชายคนดีผลุบเข้าห้องน้องสาวทันทีที่พูดจบ
“โอ...พ่อมหาจำเริญของแก้วตา เลี้ยงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝ่าหอย พ่อเก็บไว้ซื้อ ถุงยาง เถิดค่ะ น้าแก้วตาเกรงใจ ตั้งห้าสิบบาทเชียว พ่อช่างขี้เหนียวได้ใจจริงๆ”
แก้วตาอวยพรนายน้อยของนางอย่างเอ็นดูแกมประชด เรื่องงกละก็ไม่มีใครเกินนายน้อยคนพี่แน่นอน
ภายในห้องนอน
“ไอ้บ้าทัศลุกออกไปเดี๋ยวนี้นะ นายเอาอะไรมานาบตรงนั้นของฉัน!”
“โอ...สงสัยเป็นอุปกรณ์ช่วยวัดพื้นที่ไงจ๊ะที่รัก ช่วงนี้ทัศลงพื้นที่บ่อยขี้เกียจกลับไปเอาที่บ้านเลยพกมาด้วย อยากลองไหมจ๊ะรับรองว่าวี้ดบึ้มได้ถึงใจที่รักแน่นอน ฮ่าๆ”
“กรี๊ด! ไอ้บ้า! ไอ้เลว! เอาอุปกรณ์บ้าบอออกไปเดี๋ยวนี้!”
พราวรุ้งกรีดร้องด้วยเสียงก้องกังวานจนบรรดาพ่อแม่พี่น้องที่ย่องเข้ามาต้องเอามือปิดหู
“ใช่! เจ้าทัศปล่อยยัยมิวเดี๋ยวนี้!”
นายหญิงแพรวรุ้งเท้าสะเอวร้องสั่ง แต่เทพทัศยังเฉย เขาไล้คางสากระคายด้วยไรหนวดไปตามซอกคอและเนินอกอิ่ม ด้วยอยากแกล้งให้คนขี้โวยวายขวัญกระเจิงเล่นเท่านั้น
“ไม่มีวัน!” ชายหนุ่มขานรับคำสั่งด้วยประโยคปฏิเสธ และครึ่งนาทีต่อมาเขาก็ได้รู้ว่ามีบุคคลแปลกปลอมเข้ามายืนจ้องพวกเขาอย่างพร้อมเพรียง
“ชัดเลย! เจ้าทัศ แกวัดพื้นที่ยัยมิวไปแล้วใช่ไหม วี้ดบึ้มกันไปหลายยกแล้วสิ อย่างนี้มันต้องจัดการขั้นเด็ดขาด!”
นายหัวกวินกล่าวหา สองตาจ้องสองร่างที่เกยกันอยู่บนเตียง
“เฮ้ย! เปล่านะ! ผมเปล่า!”
เทพทัศรีบลุกมายืนสงบเสงี่ยมข้างเตียง พราวรุ้งควานหาผ้าปูเตียงมาห่อร่าง ก่อนจะยกสองบาทาถีบทะลวงกล่องดวงใจเทพทัศเข้าให้
พลั่ก!
“อ๊าก! ซี้ด...ยัยหมอ! เธอมาเตะ...ของฉันทำไมฮะ! โอย...”
เทพทัศตัวงอเป็นกุ้งต้มอยู่บนพื้นห้อง สองมือประคองอุปกรณ์วัดพื้นที่ไว้แนบแน่น
“ก็อยากมาหื่นใส่ฉันทำไมล่ะ สาธุ! ขอให้เป็นหมันใช้การไม่ได้ไปร้อยปีเลย!”
พราวรุ้งให้พรคู่หมั้นไปหลายข้อ ก่อนที่เสียงอันดังกังวานของมารดาจะตัดสินชะตาชีวิตอีกรอบ
“ไม่ได้! แม่ไม่ยอม คราวนี้เจ้าทัศต้องแต่งงานกับยัยมิว”
“ใช่! / ใช่!”
นายหัวกวินกับบุตรชายร้องขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กันอีกรอบ
“ไม่! หนูไม่แต่ง แม่จะให้หนูแต่งกับไอ้หื่นทัศเนี่ยนะ อย่าเพิ่งส่งหนูลงนรกเลยขอร้องละค่ะ”
“ใคร! ใครอยากแต่งกับเธอมิทราบ แห้งก็แห้ง เนื้อนมไข่ก็ไม่มีแถมยังใส่กางเกงในลายคิตตี้ โอ...เซ็กซี่ตายละ”
เทพทัศแสยะยิ้มราวรังเกียจเจ้าแมวเหมียวสีชมพูนักหนา
“กรี๊ด! ไอ้ทัศบ้า ถ้าไม่เซ็กซี่แล้วนายมาไซ้ซอกคอฉันทำไมฮะ!”
พราวรุ้งเถียง เทพทัศจนปัญญาตอบโต้เพราะที่หล่อนกล่าวมามันเป็นเรื่องจริง
“นั่นไง! ถ้าอย่างนั้นก็แต่งมันพร้อมพี่แกเลย สองคนแต่งตัวให้เรียบร้อย แม่จะไปโทรศัพท์หาคุณชมจันทร์”
“ดะ...เดี๋ยว เดี๋ยวครับ มีนเกี่ยวอะไรด้วย มีนไม่แต่งเหมือนกัน แม่แพรวอย่าล้อเล่นน่า มีนยังไม่อยากแต่งงาน”
มีนาตามหลังมารดาลงไปชั้นล่าง แม่แพรวคนดีรวบหัวรวบหางเก่งยิ่งกว่ายัย นางฟ้าสีนิล นั่นอีก
“อ้าว! ไปแต่งตัวสิเจ้าทัศ หรือว่าอุปกรณ์วัดพื้นที่มันระบม ลูกสาวฉันเป็นหมอให้เธอฉีดยาให้สักเข็มสองเข็มดีไหม”
นายหัวแกล้งพูดแต่หน้าตาจริงจัง ช่วยไม่ได้มันอยากมาหื่นใส่ลูกสาวท่านทำไม ถึงแม้จะเป็นคู่หมั้นกันก็เถอะ
“เอ่อ...ไม่! ไม่ดีกว่าครับเกรงใจ แหะๆ”
“ถ้าเกรงใจก็ออกไปได้แล้ว ทั้งป๊าทั้งนายด้วย ออกไปให้หมดเลย แล้วจำเอาไว้ด้วยว่าห้องนายมันอยู่ตรงข้ามห้องฉัน ถ้าคราวหน้าเข้าผิดอีกฉันเฉือนเจ้านั่นของนายเอาไปเลี้ยงหอยมุกแน่ๆ ไม่เชื่อก็คอยดู!”
พราวรุ้งขู่เสียงเขียว ดวงตาวาวโรจน์มิได้ล้อเล่น
“โห...ยัยโหด! กลัวตายละ โดนฉันไซ้คอไม่กี่วิเธอก็อ่อนระทวยแล้ว”
“อ๊าย! หน้าด้าน พูดออกมาได้ไง รีบออกไปเลยนะ ป๊า! เอาไอ้บ้าทัศออกไปด้วยเซ่”
นายหัวกวินจำต้องลากคอเจ้าทัศออกมาจากห้องบุตรสาว ก่อนจะผลักร่างกึ่งเปลือยนั้นเข้าไปในห้องพักประจำของเจ้าตัว
“งานนี้แกไม่รอดแน่เจ้าทัศ! เตรียมตัวเป็นลูกเขยฉันซะดีๆ ฮ่าๆๆ”
“โห...ป๊า! ดีใจออกนอกหน้าไปหรือเปล่า ผมจะร้องไห้แล้วนะ”
“ดี! ร้องไปเลย ส่วนฉันไปซ้อมหัวเราะก่อนนะ ฮ่าๆๆๆ”
นายหัวกวินเดินลงบันไดไปด้วยหัวใจเปี่ยมสุข ในที่สุดยัยโหดเบอร์สองของบ้านก็จะได้เป็นฝั่งเป็นฝาเสียที หึๆๆ
เทพทัศปิดประตูลงจนสนิท วันนี้เขาไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลยให้ตายสิ แต่ก็ช่างเถอะ แต่งๆ กันไปก็ดี คราวนี้เขาจะแกล้งยัยหมอให้หนำใจไปเลย ไม่มีใครว่าด้วย หึๆ
ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ ก้มมองฝ่ามือสองข้างแล้วหลับตาลง สองมือยกขึ้นกะขนาดหน้าอกยัยมิวไปพลางๆ และไม่น่าเชื่อ ใครว่ายัยมิวแห้ง ขอเถียงเลย! เนื้อนมไข่ชัดๆ
‘งานนี้เสร็จฉันแน่ยัยมิว จอมโหด!’
- Writer
