Karnımın ağrısı nihayet biraz hafiflemişti. Yattığım yatağımdan doğrulup komodinin üzerindeki telefonumu elime aldım.
Yüzümde anında kocaman bir gülümseme filizlenmişti. O'ndan...Ömer'den mesaj vardı.
Ömer...
Senin için bir şeyler yolluyorum. Birazdan kapıda olur.
Yüzümdeki gülümseme okuduklarımla ışık hızıyla korkuya dönmüştü. Yatağımdan öyle bir fırladım ki karnıma ve kasıklarıma resmen bıçak gibi ağrılar saplandı. Çıplak ayaklarımla koşarak odadan çıkıp koridora çıkmıştım ki kapı çaldı. Daha ne olduğunu anlayamadan yengem sanki kocaman bir karnı yokmuşçasına bir hızla mutfaktan çıkıp kapıyı açtı.
Elimi karnıma bastırıp içimi kemiren korku ve endişeyle yürüyüp yengemin arkasında durdum.
"Kargo..."
" Görebiliyorum..!"
Yengemin ters cevabıyla kargoyu getiren adam ona tuhaf bir bakı
