Amelia ve dadısı minerva artık hastaneye doktorun yanına gitmek üzere yola koyulmuşlar idi. 10 dakika kadar bir araba yolculuğundan sonra sonun da hastanenin dış kapısına varmışlar idi. bu iki birbirine son derece sıkı bağlar ile bağlı kadın yol boyunca konuşmuşlar idi. eski güzel günleri birbirlerine anlatıyor idiler. amelia ona eskiden dadısı minervanın onu nasıl ağaca çıkmayı öğrettiği ve oradan nasıl meyveleri yıkamadan yedirttiğini üflemenin yeterli olduğunu ona anlatıp hatırlatmış idi. yaşlı ve hasta olan mınerva dadı da ona bir kere nasıl da günün birin de o ağaçtan yuvarlanıp düştüğünü hatırlatmış idi son derece yüksek gülüşmeler yaşanmış idi. ardın dan yaşlı kadın: - çok yaramaz bir çocuktun amelia gerçekten canım çıkıyor id senin ile ilgilenir iken. - ama bana hiç bir zaman kız

