My forehead creased when I saw the unfamiliar cars outside our house. Dali dali akong bumaba sa sasakyan at tiningnan ang mga plate number ng sasakyan. I don’t know these cars. Hindi ko pa man alam kung sino ang mga may-ari ng mga sasakyan na ito’y nilukuban na ako ng kaba sa buong katawan ko.
“Isang linggong palugit na lang! Makakabayad ako! Gagawan ko ng paraan!”
Nabaling ang tingin ko sa pinto ng sala namin nang marinig ko ang boses ni papa at iyak ni mama. Pagpasok ko’y nadatnan ko ang maraming lalaki na mayroong mga hawak na baril. Nasa sahig ang mga magulang ko na nakaluhod, umiiyak, at nagmamakaawa.
What’s happening here? Why are they crying? Why are they doing that?
Hindi ko alam ang rason ngunit alam kong mali itong nakikita ko. Isa lang ang nasisiguro ko, delikado ang mga tao
