Ang langitngit ng pinto ay tumagos sa katahimikan ng gabi. Alas dos na ng madaling araw. Tumatambol ang puso ko sa kaba, mabilis ang t***k pero hindi sapat para makaramdam ako ng takot.
"Baby girl," napakunot-noo ako, dahil parang si Daddy Kenneth ito. Siya lang naman ang tumatawag sa akin ng ganun. Naramdaman ko na lumundo ang kutson ng aking kama. Parang naupo ito sa tabi ko.
Ang boses nito kanina, parang naiiyak, parang sa tao na nagdaramdam.
“Why does Kuya always seem to be the one who wins?” patuloy ng boses, mababa, at parang halos nagmamakaawa. "At ako lagi ang naiwan. You know baby girl, I’ve been watching you from afar. Binili ko ang bahay na katapat ng bahay mo, para lang bantayan kita. Ang makita kita na masaya, sa piling ng pamangkin ko, ay okay na ako.”
Hindi ko na kina
