Nakasandal si Adi sa puno habang nakahilig sa dibdib niya si Soledad. Kapwa sila may bahid ng ngiti sa labi habang tulala sa kawalan. The silence between them was comfortable. Nagpapahinga sila matapos ang mainit na tagpo na pinagsaluhan nila. Adi caressed her arm softly then kissed the back of her head.
Soledad then sighed when she suddenly remember that the day is ending soon. Their freedom and happiness was shortlived but still, better than having nothing at all. Kailangan muna nilang makontento sa gano'n.
"I want to make things right, soon. Ayoko ng ganito, Adi. I am sorry kung ito lang ang maibibigay ko sa ngayon," may bahid ng lungkot ang boses niya.
Hinigpitan ni Adi ang yakap sa kaniya saka siya hinagkan sa pisngi. "Hindi 'lang' ang mga binibigay mo sa akin, Soledad. Ramdam na
