หลินเล่อเจินไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ แต่นางรู้สึกว่าสามีจอมบงการผู้นั้นเริ่มรู้จักรักหยกถนอมบุปผาแล้ว เพราะสี่ห้าคืนมานี้เขาค่อนข้างอ่อนโยนต่อนางมากทีเดียว
หญิงสาวจึงรู้สึกผ่อนคลายและอารมณ์ดี อิ่มเอมยิ่ง
วันนี้ท้องฟ้าเมฆครึ้มก็จริง ทว่านางก็ยังออกเดินเล่นในสวนดอกท้อหน้าเรือนพร้อมรอยยิ้มพริ้มเพราที่ผลิบานแต้มริมฝีปากโดยไม่รู้ตัวตลอดเวลา
ซิ่วเย่เองก็สังเกตความเปลี่ยนแปลงนี้ นางแอบมองนายหญิงที่ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลแลดูอิ่มเอิบมากขึ้นอย่างพินิจพิเคราะห์พลางยกนิ้วขึ้นนับเงียบๆ
ฝ่ายหงเฮยหลงเองก็เช่นกัน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ในใจถึงเอาแต่นึกถึงภาพของใครบางคน
แม้มีงานล้นมือ แต่ทว่าสมองของเขายามนี้กลับเห็นแค่ใบหน้าของคนงามปานบุปผาที่แดงก่ำ ดวงตาปริ่มน้ำ เนื้อเนียนนุ่มนิ่มน่าขย้ำปานนั้น
เขาอยากได้ยินเสียงนางครางแผ่วริมหูตลอดเวลา
หงเฮยหลงพลันลุกพรวด ซุนอี้ตกใจยิ่ง
“ท่านเจ้าสำนัก ใจเย็น
