EP 16 : เมียหึง [2]
1096 Words
“ขอบคุณค่ะ”
เมื่อครั้งที่เธอมาทำรีวิวให้คาเฟ่แห่งนี้ทั้งสองคนก็ได้คุยกันบ้าง เพราะอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน พะพายเรียนที่มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังในสาขาอุตสาหกรรมอาหาร เพื่อที่ในอนาคตจะได้ช่วยอาที่ประกอบธุรกิจนี้ทำงานได้ ซึ่งก็คือพ่อของเมฆนั่นเอง
“กินเยอะๆ ลูก ให้ตาเมฆพามาบ่อยๆ ก็ได้ แล้วก็ไม่ต้องกลัวป้าจะคิดเงินนะ สำหรับหนูจัสมินกินไม่อั้นอยู่แล้ว” ป้านิ่มพูดอย่างเอาใจ พร้อมกับเลื่อนจานขนมเข้าไปใกล้ๆ
“ขอบคุณค่ะ แต่แบบนั้นหนูก็อ้วนแย่สิคะ” เธอพูดติดตลกด้วยน้ำเสียงสดใส
“ไม่อ้วนหรอก อ้วนอีกนิดนึงกำลังดี ผอมมากเดี๋ยวลมพัดปลิวจะทำยังไง”
“ฮ่าๆ ๆ” แล้วเสียงหัวเราะของทุกคนก็ดังขึ้น
จัสมินรู้สึกอบอุ่นใจที่ได้คุยกับป้านิ่ม ท่านมีหลายอย่างที่คล้ายกับแม่ของเธอจึงทำให้จัสมินรู้สึกสบายใจ และไม่เกร็งเวลาคุยกับท่าน ..หากแม่ของเธอยังอยู่ก็คงเหมือนบ้านนิ่มในตอนนี้
.
19 : 00 น.
@ PUB X
หลังจากทานขนมและอาหารตรงหน้าจนหมดเกลี้ยงแล้วเมฆก็พาคนตัวเล็กมาที่ผับ เขามีนัดซ้อมดนตรีก่อนขึ้นไลฟ์ของวันนี้ จัสมินนั่งดูวง Poison ซ้อมดนตรีไปเรื่อยๆ และมีบางช่วงที่มิลเล่เข้ามาอยู่เป็นเพื่อนก่อนจะออกไปทำงานของเธอ ซึ่งมิลเล่เป็นผู้จัดการร้านของที่นี่
เมื่อไลฟ์ของวันนี้จบลง เมฆก็เดินมาหาคนที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ที่โต๊ะหน้าสุดของเวที เขายิ้มอย่างประจบประแจงราวกับวัวสันหลังหวะ
จัสมินแบมือยื่นมาตรงหน้าชายหนุ่มพร้อมกับจ้องเขาตาไม่กระพริบ เธอพยายามอดกลั้นความโมโหเอาไว้ตั้งแต่ที่เมฆรับกระดาษแผ่นเล็กจากมือหญิงสาวคนหนึ่งตอนเล่นไลฟ์อยู่
“อะไรคะ?” ชายหนุ่มถามเสียงใสซื่อ
“ก็กระดาษที่ผู้หญิงคนนั้นให้พี่ไงคะ”
“พี่ทิ้งไปแล้ว”
“เสน่ห์แรงจังเลยนะคะ ขนาดนั่งอยู่ด้านหลังสุดยังมีสาวๆ มาหย่อยเบอร์ให้”
ความจริงเธอก็เห็นอยู่ว่าเขารับมาแล้วก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่ก็อดหมั่นไส้พ่อคนเสน่ห์แรงไม่ได้
“มันอาจจะเป็นสลิปเซเว่นก็ได้นะคะ หนูอย่าคิดมากสิ”
เมฆหาข้อซักค้าน รั้งคนตัวเล็กเข้ามาในอ้อมกอด หัวใจดวงโตดีใจอย่างที่สุดเมื่อรู้ว่าคนตัวเล็กหึงเขา
..แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล
“หรอคะ?” จัสมินเลิกคิ้วถามอย่างประชดประชัน
..คิดว่าเธอเป็นเด็กแล้วจะหลอกกันได้หรือไงกัน
“ปกติมีเยอะกว่านี้นะ ช่วงที่มันยังไม่เปิดตัวเราอ่ะ”
ดวงตากลมโตเบิกกว้างตวัดมองแฟนหนุ่มอย่างเอาเรื่อง หลังจากที่หันไปสนใจประโยคที่เปร่งออกมาจากปากของดิน
“ไอ้สัสดิน!”
คนถูกพาดพิงกำหมัดแน่น หากไม่ใช่เพื่อนเขาคงปล่อยหมัดใส่ใบหน้าหล่อเหลาของดินแล้ว นี่เขายังเคลียไม่จบยังมาทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้อีก ..ช่างเป็นเพื่อนรักเสียจริงๆ
“ฮ่าๆ พี่กลับก่อนนะครับน้องจัสมิน”
“สวัสดีค่ะพี่ๆ” จัสมินยกมือไหว้บรรดาหนุ่มๆ
“มึงอย่าให้ถึงทีกูบ้าง กูจะเอาให้ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเลย” เมฆชี้หน้าคาดโทษดินอย่างเอาเรื่อง
“ไม่มีวันนั้นหรอกครับคุณเมฆ” ดินยักคิ้วอย่างกวนๆ
แต่ก็ทำได้เพียงแค่ขู่เท่านั้น เพราะดินไม่เคยจริงจังกับใครเลย มีบ้างที่ควงเล่นๆ แต่ก็ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนอยู่กับเขาได้นานเกินหนึ่งเดือน
“อย่าไปฟังไอ้ดินมันมากนะจัสมิน” ฟีฟ่าเอ่ยขึ้นยิ้มๆ
“ฟีฟ่า กูรักมึงมากเลยว่ะ”
เมฆเห็นแสงสว่างรอบๆ ตัวของฟีฟ่าราวกับว่าเขาเป็นเทวดาลงมาโปรด แต่ประโยคถัดมาก็ทำให้เขาแทบกระอักเลือด
“ของจริงมันต้องดูในมือถือ ฮ่าๆ”
“ไอ้เวร เดี๋ยวกูจะฟ้องอีเจ้ว่า มึงแอบไปกินข้าวกับควีน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเอาเรื่อง แต่ฟีฟ่าเพียงยักไหล่ให้อย่างไม่สะทกสะท้าน
“กูไปไหนกูรายงานเมียกูตลอด ไม่มีปัญหาหรอก ไปละนะ ขอให้โชคดีครับคุณเมฆ” ฟีฟ่าตบไหล่เพื่อนรักหนักๆ ก่อนจะเดินไปหามิลเล่ที่เคลียบัญชีของร้านอยู่หน้าเคาท์เตอร์บาร์
ส่วนเมฆก็ดึงกระเป๋าของจัสมินขึ้นสะพายที่บ่ากว้างก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“เมียจ๋า.. กลับกันเถอะเนาะ”
“ขอมือถือด้วยค่ะ” จัสมินแบมืออีกครั้ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“กลับไปดูที่บ้านดีกว่าเนาะ”
“ขอมือถือให้หนูด้วยค่ะ พี่ชาย”
ยิ่งเมฆบ่ายเบี่ยง จัสมินยิ่งรู้สึกหงุดหงิด ใช่ว่าคนตัวสูงจะน่าไว้ใจเสียที่ไหน เพื่อนของเธอเล่าให้ฟังว่า สมาชิก Poison ร้ายแค่ไหน เสือตัวพ่อกันทั้งนั้น
..พวกเขาเหมือนยาพิษที่ทำให้ผู้หญิงที่เข้าใกล้มัวเมา หลงใหล และอยากจะดื่มกินไปเรื่อยๆ
และเมฆเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น แม้เมฆจะร้ายไม่เท่าคนอื่น แต่ก็นับเป็นเสืออยู่ดี เพียงแต่จัสมินไม่อยากเอาอดีตมาปะปนกับปัจจุบัน ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำให้จัสมินรู้สึกไม่เชื่อใจ
เมฆล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูวางลงบนมือขาวบาง
“มันไม่มีอะไรหรอก” เขาพูดอย่างบริสุทธิ์ใจ แต่กลับไปสายตาดุๆ กลับมาแทน
“รหัส”
จัสมินไม่อยากทำตัวงี่เง่าแบบนี้ แต่เธอเป็นแฟนของเขา เธอก็มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนี้ ..จริงหรือไม่?
“2506xx ทุกที่ใช้รหัสเดียวกันหมดเลย”
จัสมินขมวดคิ้วเล็กน้อยฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นได้ในขณะที่กำลังกดปลดล็อกรหัส
..นี่มันวันที่เมฆขอคบกับเธอนี่นา และมันก็ผ่านมาเจ็ดเดือนแล้วสินะ
“ไปดูบนรถดีกว่าเนาะ”
“ก็ได้ค่ะ”
เพราะนี่ก็เลยเวลาเที่ยงคืนมานานพอควรแล้ว นักท่องราตรีก็ทยอยกลับกันไปเกือบหมดแล้ว จัสมินจึงยอมละความสนใจจากหน้าจอโทรศัพท์ของเมฆแล้วเดินไปพร้อมกับเมฆที่เอามือโอบไหล่เธอเอาไว้
- Writer
