EP 18 : คนโง่ [2]

778 Words

“พี่เมฆ.. เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” “เป็นคนโง่ไง” “คนโง่?” นั่นยิ่งทำให้จัสมินแปลกใจ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยคำถาม ถ้อยคำประชดประชันแบบนี้ เมฆไม่เคยใช้กับเธอมาก่อน “เดี๋ยวสิคะ พี่เมฆ” จัสมินตะโกนไล่หลังคนที่ผลุนผลันออกไปจากห้องด้วยอารมณ์โมโหอย่างเห็นได้ชัด “เป็นอะไรของเขานะ?” จัสมินสลัดเรื่องนี้ออกจากใจชั่วคราว เอาไว้ตอนเย็นกลับมาค่อยถามให้รู้เรื่องแล้วกัน ตอนนี้ไม่มีเวลามากพอ เพราะอีกยี่สิบนาทีก็จะถึงเวลาเข้าคลาสแล้วเธอจึงรีบวิ่งมาที่ป้ายรถเมล์ใกล้ๆ คอนโด “โอ้ย สายแน่ๆ เลย จัสมินเอ้ย” ปกติรถเมล์ที่ผ่านมหาวิทยาลัยจะมาทุกสิบนาที แต่เมื่อครู่มีคันหนึ่งพึ่งออกจากท่ารถไป นั่นแสดงว่าจัสมินต้องรออีกสิบนาที สาวน้อยร่างเล็กในชุดนักศึกษาพอดีตัวมองที่นาฬิกาข้อมือสลับกับถนน แม้รู้ว่าไม่ได้ช่วยให้รถเมล์มาเร็วขึ้น แต่หัวใจที่ร้อนรนก็ไม่สามารถทำให้เธอนิ่งสงบได้ แต่ก็เหมือนสวรรค์จะเห็นใจเธออยู่ไม่น้อย รถช็อปเปอร์คันคุ้นตาเคลื่อนตัวมาจอดตรงหน้าจัสมินก่อนที่เจ้าของรถจะพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน “ขึ้นรถ” ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากัน ยอมรับตรงๆ ว่าตอนนี้จัสมินไม่กล้าเข้าใกล้เมฆแม้แต่ก้าวเดียว “ฉันบอกให้ขึ้นรถ” ร่างบางสะดุ้งด้วยความตกใจ เสียงตะวาดนั้นดังมากพอจะทำให้ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นหันมาให้ความสนใจพวกเธอ จัสมินสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดเพื่อเรียกความกล้าก่อนจะขึ้นนั่ง ..เมฆคงไม่ใจร้ายกับเธอโดยไม่มีสาเหตุแน่ๆ บรื้น.. “ว้าย!” แรงกระชากของรถทำให้จัสมินตกใจคว้ากอดที่เอวสอบแน่น เมื่อครู่เธอเกือบตกแล้วไหมล่ะ ความเร็วหนึ่งร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง กับการซิกแซก เบียดแซงรถร่วมทางที่อยู่บนท้องถนนทำให้จัสมินกระชับก้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม “พี่ชาย ขับช้าๆ หน่อยค่ะ หนูกลัว..” เมฆไม่สนใจคำพูดและน้ำเสียงที่สั่นกลัวของจัสมิน ไม่ถึงสิบนาทีรถช็อปเปอร์คันใหญ่ก็มาถึงหน้าคณะนิเทศศาสตร์ แต่ไม่ทันที่จัสมินจะได้พูดอะไร เมฆก็บิดรถออกไปด้วยความเร็วสูง “ขอบคุณ..” ..ที่มาส่ง “ยัยจัสมิน!” จัสมินเลิกสนใจแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ ไกลออกไปเมื่อเพื่อนของเธอตะโกนเรียก @ ห้องซ้อม PUB X เมื่อสามชั่วโมงที่ผ่านมาทุกคนได้รับข้อความในกลุ่มจากเมฆบอกให้ออกมาหาเขาที่ห้อมซ้อม บางคนมีเรียน แต่พวกเขาก็ยินดีที่จะมานั่งอยู่ตรงนี้ เพราะไม่บ่อยนักที่เมฆจะชวนมานั่งดื่ม หรืออะไรทำนองนี้ “มึงจะไม่รับหน่อยหรอวะ” ดินเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเมฆนั่งจ้องโทรศัพท์มือถืออยู่นานแล้ว และคนที่โทรมาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นจัสมินที่ทำให้เมฆไม่มีอารมณ์จะนั่งเรียนหรือทำอะไรทั้งนั้น ..จัสมินคงเลิกเรียนแล้ว ถึงได้โทรมา เมฆพ้นลมหายใจอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก มองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับไปเพราะสายตัด ก่อนจะปรากฏชื่อเดิมขึ้นมาอีกครั้ง “มึงแน่ใจนะว่ามึงไม่ได้เข้าใจอะไรผิด” โทนถามขึ้นหลังจากที่นั่งฟังเมฆเล่าเหตุการณ์ “กูจะเข้าใจผิดได้ไง หรือมึงเคยเมมชื่อคนอื่นแบบนี้” ..ก็จริงของเมฆ แต่เหรียญมันย่อมมีสองด้านเสมอ “กูเคยโง่ไง กูถึงได้เตือนมึง” โทนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงด้วยความเศร้า “บางทีสิ่งที่มึงเห็นมันอาจจะไม่ใช่ทั้งหมดที่เป็นความจริงก็ได้ ลองคุยกับน้องก่อนไหม?” ยักษ์พูดขึ้นบ้าง เมฆเองก็อยากคุย อยากถาม อยากให้เรื่องนี้เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด หรือไม่ก็เป็นแค่ความฝัน แต่เขากลัวคำตอบมากกว่า “อย่าให้ความไม่เชื่อใจมาทำร้ายคนที่มึงรักนะเว้ยไอ้เมฆ” ฟีฟ่าก็เตือนเขาอีกคน “หึ กูรักไง กูถึงเป็นแบบนี้ แต่จัสมิน..” เขากระดกเหล้าเข้มๆ เพื่อดับอารมณ์ที่คุกรุ่นขึ้นมาเมื่อนึกถึงต้นเหตุ ดินคว้าแก้วเหล้าของเมฆไป ก่อนจะชงปริมาณเหล้าที่เข้มกว่าเดิมแล้ววางลงที่เดิม “เอ้า แดกเข้าไป”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more