Ep. 7 ซีอีโอคือเขาเหรอ?
1034 Words
พาขวัญในชุดนักศึกษาเรียบร้อย วันนี้เธอฝึกงานวันเเรกโดยยี่เรื่องขอฝึกงานที่บริษัทหนึ่งไว้ กับเลขาของท่านประธาน ซึ่ทางบริษัทก็ตอบตกลงให้เธอ ร่างเร็กสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เเจ้งกับ พนักงานที่อยู่ที่เคาน์เตอร์ติดต่อด้านล่าง
"สวัสดีคะพอดี หนูเป็นนักศึกษาฝึกงาน มารายงานตัวคะ "
"ไม่ทราบว่าชื่ออะไรเหรอคะ?"
"ชื่อ พาขวัญ เจริญกิตติเมธีกุลคะ "
"รอซักครุ่นะคะ "
พนักงานสาวกดต่อสายหาคุณเมธาเลขาของคิริณ คุยอยู่ไม่นานวาง "
"น้องพาขวัญ ขึ้นลิ้ฟต์ตัวซ้ายไปชั้นบนสุดเลยคะ เเล้วเเจ้งกับเลขาหน้าห้องท่านประธานเลยคะ "
"ขอบคุณคะ "
พาขวัญเอ่ยขอบคุณพี่ที่เคาน์เตอร์เมื่อกี้อย่างนอบน้อมเเล้วเดินมาขึ้นลิ้ฟต์ ตัวซ้าย ของผู้บริหาร ปลายนิ้วเรียวกดขั้นบนสุด เพราะลิ้ฟต์ตัวนี้ป็นลิ้ฟต์ส่วนตัวสำหรับฝ่ายบริหารจึงไม่มีคนใช้มากนัก
เธอจึงไม่ต้องรอนานมาถึงนั้นปลายทาง
ประตูลิ้ฟต์เปิดออกที่ชั้นปลายทาง
มีผุ้ชายที่เหมือนที่เธอมายื่นใบสมัครนั่งอยู่เขาเป็นเลขาหรอ เเล้วท่านประธานคือใครกันนะ..
"สวัสดีคะ หนูมารายงานตัวฝึกงานคะ "
เธอเดินเข้าเเจ้งกับ คนตรงหน้า ที่เหมือนจะยุ่งกับการคุยโทร.ศัพท์กับใครซักคนอยู่
เขายกมือเบรกเธอ เเล้วรีบคุยธุระในสายให้เสร็จเเล้วก็วางสายไป
"ขอโทษทีผมติดธุระ ชื่อพาขวัญ ใช่ไหมครับ "
"ใช่คะ "
"งั้นเชิญด้านในห้องนู้นครับ คุณได้รับมอบหมายหน้าที่ให้เป็นผู้ช่วยท่านประธานครับ "
พาขวัญเข้าไปในห้องที่กว้างขวางและเงียบสนิท เธอเห็นดอกไม้บนแจกันมันเอียงเลยหวังดีจะเข้าไปจัดให้สวยงาม แต่ดันทำน้ำในแจกันหกใส่กองเอกสารสำคัญบนโต๊ะ! ขณะที่เธอกำลังลนลานเอาทิชชู่ซับ คิริณ ก็เดินออกจากห้องน้ำในห้องทำงานพอดี ในสภาพที่เพิ่งล้างหน้าเสร็จเ มีหยดน้ำเคลอตามเส้นผมเล็กน้อย
คิริณยืนจ้องพาขวัญที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่บนโต๊ะทำงานเขา ส่วนพาขวัญก็ตกใจจนทำทิชชู่ร่วงใส่หน้าตัวเอง ทั้งคู่สบตากันในระยะที่ใกล้มากจนใจสั่น
ว๊าย...
"นี่คุณ " นี่เธอ "..
"คุณมาทำอะไรที่นี่คะ ? รึว่าพี่คิริณคือท่านประธานบริษัทนี้ "
"ใช่นี่บริษัทของฉัน เธอมาฝึกงานใช่ไหม โน่นโต้ะทำงานของเธอเเล้วช่วยให้เกียรติตำเเหน่งผมด้วยครับ คุณนักศึกษาฝึกงาน
เอ่อ.. "สวัสดีคะ ท่านประธานต้องขอโทษด้วยนะคะ "
"ทำไมตกใจที่โลกมันกลมขนาดนั้นรึไง ?
"ก็ใช่นะสิคะ บังเอิญบ่อยไปรึเปล่า "
"ถ้าเธอลำบากใจหรือไม่อยากเจอฉัน จะไม่ฝึกนี่ก็ได้นะ "
"ได้ไงละคะ ขวัญก็อยากจบพร้อมเพื่อนๆนะ "
อืม. เรียนบัญชีมาใช่ไหม ? เเล้วทำอะไรเป็นบ้างหละเรา หรือว่าดีเเต่เมาเเล้วขอคนอื่นนอนด้วยไปทั่ว "
หึ้ย..นั่นปากหรือนั่นนะ ..
"ก็ทำได้ทุกอย่างเเหละคะ เเถมยังทำให้ท่านประธาน "คราง " ลั่นห้องมาเเล้วด้วย "
พาขวัญตอบไปเเบบกวนๆ
จิ้.. ยัยเด็กนี่ ปากเเจ๋วนักวันก่อนไม่น่าชมว่าเก่งเลย.
" อืม."ไปนั่งที่โต้ะสิ เดี๋ยฉันเอาเอกกสารไปให้ดู"
เขาผายมือไปยังโต๊ะทำงานในห้องเดียวกัน.
คิริณสั่งให้คนยกโต๊ะเล็กๆ มาวางไว้ตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขาตั้งเเต่เช้า เพื่อที่เขาจะได้ จับตาดู ไม่ให้เธอทำเอกสารของเขาเกิดความเสียหายรึเปล่า ?
แต่กลายเป็นว่าเขาเองนั่นแหละที่เสียสมาธิ เพราะต้องคอยแอบมองท่าทางตั้งใจทำงานแบบเกร็งๆ ของพาขวัญทั้งวัน
บนโต๊ะของพาขวัญเต็มไปด้วยกองเอกสารโปรเจกต์ใหม่ที่คิริณเพิ่งโยนลงมาให้เตั้เเต่เขาอธิบายให้เธอฟังเสร็จเเล้วเข้าประชุมในเวลาต่อมา พร้อมคำสั่งเสียงเรียบว่า
" "ผมต้องได้สรุปก่อนเที่ยง ไม่อย่างนั้นคะแนนฝึกงานเดือนนี้... ตก
สามชั่วโมงผ่านไป พาขวัญที่นั่งก้มหน้าก้มตาคีย์ข้อมูลจนนิ้วแทบล็อคเเต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จซักที
นี่มันก็เที่ยงเเล้วด้วยสิ คนอื่นๆคงไปหาของอร่อยแถวออฟฟิศ ทานกันเเล้วสินะ พาขวัญยังคงนั่งงมกับกองเอกสาร ท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงประท้วงเบาๆ
"โอ้ย.. หิวเเล้วอะ เมื่อไหรจะเสร็จเนี่ย
อีตาท่านประธานพี่คิริณบ้า สั่งงานมาได้ไงกองโตเท่าภูเขาใครมันจะไปทำทันเนี่ย "
"งานเสร็จหรือยัง?"
จู่ๆเสียงทุ้มของคิริณก็ดังออกมาจากด้านหลังเธอ
พาขวัญ:
"เหลืออีก 2 หน้าค่ะท่านประธาน แต่ขวัญขอไปทานข้าวสัก 15 นาทีได้ไหมคะขวัญหิวมากจะเป็นลมเเล้วเนี่ย"
คิริณปรายตามองพาขวัญ "เสียเวลาเดินทางไปโรงอาหาร... มานั่งนี่สิ ผมให้คุณเมธาซื้อขึ้นมาให้เเล้ว
"จะดีเหรอคะ..."
"นี่คือคำสั่ง นั่งลง ทานไปทำงานไป ผมจะตรวจงานบ่ายโมงครึ่ง "
ระหว่างที่พาขวัญกำลังเคี้ยวตุ้ยๆ พร้อมพิมพ์งาน คิริณที่ทำเป็นอ่านหนังสือพิมพ์กลับลอบยิ้ม เมื่อเห็นซอสเลอะมุมปากของคนตัวเล็ก เขาหยิบกระดาษทิชชู่ส่งให้แบบเนียนๆ จนพาขวัญเริ่มสงสัยว่านี่เขาแกล้งให้งานเยอะเพื่อให้เธอมานั่งกินข้าวด้วยกันหรือเปล่านะ?ระหว่างที่พาขวัญกำลังเคี้ยวตุ้ยๆ พร้อมพิมพ์งาน
คิริณที่ทำเป็นอ่านหนังสือพิมพ์กลับลอบยิ้ม เมื่อเห็นซอสเลอะมุมปากของคนตัวเล็ก เขาหยิบกระดาษทิชชู่ส่งให้แบบเนียนๆ จนพาขวัญเริ่มสงสัยว่า นี่เขาแกล้งให้งานเยอะเพื่อให้เธอมานั่งกินข้าวด้วยกันหรือเปล่านะ?
หลังจากที่พาขวัญฝืนใจนั่งทานสเต็กราคาแพงเข้าไปได้ไม่กี่คำ ความเงียบในห้องก็เริ่มทำงานจนเธอนึกประหม่า คิริณที่ทำเป็นตรวจเอกสารอยู่ฝั่งตรงข้ามลอบมองท่าทางเกร็งๆ นั้น ก่อนจะวางปากกาลง
"ยัยเด็กนี่ก็น่ารักเหมือนกันนะ"
- Writer
