หลังจากจบกิจกรรมดำน้ำอันแสนเหนื่อยและตื่นเต้น คิริณพาสาวน้อยของเขามานั่งพักที่เปลญวนใต้ต้นมะพร้าวริมหาดส่วนตัว ซึ่งห่างจากกลุ่มเพื่อนพอสมควร แสงแดดอ่อนๆ ยามเย็นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทอง พาขวัญนั่งพิงอกแกร่งของคิริณ ฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น
"ขวัญรู้ไหม... บางทีพี่ก็เกลียดคำว่า 'แฟนปลอมๆ' ที่เราตกลงกันไว้" คิริณเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ พลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น
พาขวัญเงยหน้ามองสันกรามคมของชายหนุ่ม "ทำไมล่ะคะ? ในเมื่อมันเป็นทางออกที่ดีที่สุดของคุณแม่พี่ แล้วก็..."
"แล้วก็อะไร?" คิริณก้มลงสบตาเธอ "สำหรับพี่... ทุกจูบ ทุกสัมผัสที่พี่ทำกับขวัญ พี่ไม่เคยทำเพราะมันเป็น 'บทบาท' พี่ทำเพราะพี่อยากทำ... พี่ทำเพราะพี่ รู้สึกว่า'รัก' ขวัญจริงๆเข้าเเล้ว "
พาขวัญนิ่งอึ้งไป หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมา "พี่คิริณ..."
"จบเรื่องแฟนปลอมนี่ซะทีเถอะขวัญ... ต่อจากวินาทีนี้ พี่ขอดูเเลขวั
