Chapter 2
850 Words
Crixia's POV
"Aray!" sigaw naming dalawa.
Nang tumingin ako sa kanyang mukha upang kilalanin kung sino siya. Ni hindi ako makagalaw dahil sa taglay nitong kakisigan. Chinito siya, maputi, matangos ang ilong, mahahaba ang mga pilik mata nito at nang dumako ang aking paningin sa kanyang labi sobrang pula nito at manipis. Hindi maipagkakailang malakas ang dating nito. Ngunit nang nagsalita ito ang siyang nagmulat sa akin upang bumalik sa aking ulirat.
"Ammm..Ms. Are you okay? (bakas sa tono niya ang pagaalala) Because you know....the atmosphere is getting awkward here ammm... because of our position." Kayat mabilis pa sa kidlat ang biglaang pagtayo ko. Dahilan ng pagtayo rin niya.
"Sorry ah, Di kasi kita nakita." nahihiya kong sagot sakanya.
"It's fine Ms-......." ani niya ng nakangiti at inilahad ang kamay. Tinitigan ko lang ito at hindi nagabalang abutin. Alam ko kasing pinapanood kami at baka madamay pa siya sa mga dinadanas ko. Iniangat ko ang tingin ko at ngumiti ng tipid.
"Bernard. I am Crixia Molin Bernard. Sorry about that again." sagot ko. At akmang aalis na ang hapitin nito ang kamay ko dahilan upang matigil ako at nagtatakang tiningala ito.
"Oh1 Where are you going? Anyways, what a nice name, (sabay smirk nito nang sabihin niya ang mga iyon) I am Chris Lee by the way. Do you mind if ammm... I come with you. Let's be friends because honestly I am a transferee here and I don't know anyone. And I think I got lucky that I've bumped into you." pagpapatuloy niya at bakas dito ang pagkapahiya.
Hinila ko ang kamay ko at napaayos ng tayo sabay tikhim.
"Ammm.... I don't mind at all it just that nobody ever dared to ammm...... be with me. I mean look at me I am a nerd. Aren't you ashamed that you are talking to me right now, Can't you see how they stared at us???" nagtatakang tanong ko.
Natahimik siya bigla at nang tumingin siya sa aking mga mata, makikita mo roon ang awa. Nang akmang aalis na ako. Bigla niyang hinila ang braso ko. Dahilan upang mapaharap ako sakanya.
"Please Crix please ( pakiusap niya) I don't mind at all I'll do my best to protect you because we are friends-...." pinutol ko siya.
"Are we friends?" sabat ko.
" And where did you get Crix???" pagpapatuloy ko pa habang naniningkit ang mga mata.
Halata sa kanyang mukha ang pagkabigla at disappointment. At nang sasagot na sana siya. Di ko napigilan ang tumawa. Kumunot ang kanyang noo sa biglaang pagtawa ko.
"Hahahahahahhaha I am so sorry I just can't helped it look at your face, I mean your reaction. It is so priceless." tawa ko.
Pero natigilan ako sa pagtawa nang titigan niya ako at lumapit nang lumapit sakin. Bago pa siya lumapit at kulungin ako sa mga bisig nito. Nagsalita na ako.
" S-..stop it." kinakabahang sigaw ko. Pero 'di ito nagpatinag, lumapit pa ito ng lumapit kaya naman namula na ako ng husto.
Nabigla ako nang tumawa din ito. Kayat sinamaan ko siya nang tingin.
" Hahhahahha so priceless." ani nito at tawang tawa talaga. Naiinis na tinignan ko siya at inayos ang salamin ko. Nagiwas ako ng tingin ng tumagil ito sa pagtawa.
"Ok fine, it is your choice to be with me. The important is I warned you already. By the way can we go to our own classes now, Chris?" pagtatanong ko.
Napako ako sa aking kinatatayuan nang bigla niya akong yakapin. At sabihing, "Crix, Thank you and by the way I like your laugh and I like it when you say my name." At kasabay nun kumalas sya sa yakap.
" Okay we can go to our own classes now, take care Crix." sabay gulo nang buhok ko at takbo paalis.
Naestatwa ako sa aking kinatatayuan at pinanood ang likod niya habang tumatakbo palayo at hanggang nawala siya sa aking paningin Ngunit wala na akong ibang ginawa kundi pumunta narin sa classroom ko. Nang sumapit ang recess nagulat ako kasi biglang nagtilian ang mga kaklase kong babae.
" Ang Gwapo niya!"
"Bago siya???"
" Uy akin lang siya ah!"
Iyan ang sabay-sabay na isinisigaw nila. Dahil sa hindi naman ako katulad nila. Inayos ko nalang ang mga gamit ko at lumabas. At bigla akong napatalon sa gulat nang nakita ko si Chris na nakasandal sa pintuan. At sabihing," Let's go?".
Nalaglag ang aking panga sa kanyang tanong at di namamalayang pumayag na pala ako. Sabay kaming naglakad patungo sa canteen.
Third person's POV
Habang naglalakad silang dalawa, nagkwekwentuhan din sila at nagtatawanan. Lingid sa kanilang kaalaman may dalawang magagandang matang matiyagang nakamasid sakanila. Bakas sa mga mata nito ang galit o di kaya'y selos??? dahil masaya ang dalaga sa piling ng iba. Sa mga mata nito halo-halong emosyon ang makikita, ni hindi nito alam kung bakit ganito ang nararamdaman niya. Walang kalinawan dahil maraming mga tanong ang bumabagabag sakanya. Ano ka nga ba para sakin? Iyan ang isa sa mga tanong niya sa kanyang sarili. Nang di kalaunan umalis na siya.
Sino kaya itong nakamasid?
Ano ang parte niya sa buhay ni Crixia?
- Writer
