“มาช้าจังเลยนะ”
“เอ่อ… เฮียอยู่ด้วยเหรอ ฉันคิดว่า…”
“คิดว่าอะไร?” คิ้วเข้มขมวดถาม สองเท้าก้าวลงมาหาฉันเรื่อย ๆ
“คิดว่า… เฮียยังไม่กลับ” ฉันตอบพลางถอยหลังหนี รู้สึกสับสนกับท่าทีของผู้ชายคนนี้มาก เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้าย ฉันเดาใจเขาไม่ถูกหรอกนะ
“ทำไมล่ะ เธอคิดว่าเฮียจะไปไหนเหรอ” แอร์บัสลงมาหยุดยืนด้านล่างแล้ว และยังคงย่างสามขุมเข้าหาฉันอย่างต่อเนื่อง ฉันไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย สายตาและท่าทางของเขาราวกับหมาป่ากำลังล่าเหยื่อ
“ปะ เปล่านะ เอ่อ… คือฉัน” ฉันถอยหลังจนสุดทางจนแผ่นหลังชิดผนัง ริมฝีปากหนายกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาเขาร้ายกาจเกินบรรยาย ราวกับพึงพอใจที่ต้อนฉันจนมุม
“เป็นอะไรไปลิลลา เธอกลัวเฮียเหรอ”
“มะ ไม่ใช่นะ”
“ไม่กลัวแล้วทำไมต้องสั่นขนาดนี้ล่ะ เฮียคิดว่าเราสนิทกันแล้วซะอีก”
สนิทงั้นเหรอ… ฉันกับเขาเนี่ยนะสนิทกันแล้ว?
“อย่าบอกนะว่าเธอลืมเรื่องจูบคืนนั้นอีกแล้ว” จู่ ๆ เขาก็พูดถึงเรื่องคืน
