Three Portraits

Chapter 43

"She's not a normal person, Tristan! Are you really expecting that she could live a normal life here? "

Kung ganun… Ano ako? Bakit hindi ako normal para sa 'yo, Sir Jakar?

Yes, my eyes were closed but my ears aren't. Nawalan ako ng malay pagkatapos ng isang matinding alon na biglang lumabas sa aking utak. Isang eksena na parang hindi na bago sa akin.

"A-anong mangyayari sa kanya?" Nahihirapang tanong ni Tristan at biglaang hinawakan ang aking kamay.

Hinayaan ko siyang gawin ang ano mang gawin niya, kailangan kong magpanggap na tulog upang malaman ng buo kung ano ba talaga ang mga pinagsasabi nila. They were talking riddles!

Sir Jakar smirked. "What do you think, Tristan?"

Ilang minutong katahimikan ang nanaig sa amin bago ko naramdaman ang malakas na pagsinghap ni Tristan at ang pagdapo ng aking kamay sa kanyang noo. Hindi ko alam pero bumilis ang t***k ng aking puso.

Mahigpit ang hawak niya sa aking kamay, parang takot na takot na dumaplis ako sa kanya kahit pa literal na magkatabi lang kami.

Hindi ko alam kung makakapagpanggap pa ba akong tulog. Hindi ko na alam…

"Save her… I b-beg." His voice were shaking that made my heart tightened.

Gusto kong kutusan ang aking sarili! Diba galit ako sa kanya? Pero bakit naawa ako? Bakit nasasaktan ako na nasasaktan siya? Why?!

"I'm not a Saint or God, Tristan. Alam mo 'yan, kagaya mo ay tao lang ako." Seryosong saad ni Sir Jakar.

Hindi ko alam kung bakit pero sa mga ganitong bagay ay si Sir Jakar ang kanyang tinatakbuban. Sir Jakar is right, he ain't a Saint or God.

''Tell me, Jakar. Am I a cursed man, huh?" Nanginginig ang kanyang boses habang tinatanong ito sa matanda. Para siyang bata…

"Bakit sa tuwing… Sa tuwing may minamahal ako ay nawawala? Why?"

I can feel that he is really afraid. Natatakot siya na magaya ako kay Danica… How could he do this to me? Iba kami ni Danica! How can he tell that I'll have the same fate as his ex? Bakit niya nasasabi 'yan?

Yes I understand that, that death of his lover traumatize him… Pero hindi naman siguro iyon mangyayari sa akin? But why does it felt that he really sure that in the end I will die? Bakit ka ganyan, Tristan? You are scaring the s**t out of me.

So this is the reason why he avoided me? Dahil lang sa kanyang pagiging-praning? Sino siya para mag-isip ng ganyan?! Damn, I can't believe I fell in love with this man!

Pagak akong napatawa ang siyang dahilan para matigilan sila. Nakita ko kung paano sumeryoso ang mukha ni Sir Jakar habang nakatingin sa akin… Na para bang alam niya na gising ako habang nag-uusap sila.

Habang ang lalaking katabi ko naman ay napatayo at kaagad akong inalalayan na para bang may malubhang sakit. Pasimple kong iniwas ang aking siko na kanyang inalalayan, pero hindi niya iyon napansin.

"Clea…" Aniya.

Nanghihinang napatingin ako kay Sir Jakar na hindi pa rin nawawala ang seryoso sa mukha.

"Can I talk to him privately?" Mahinang saad ko, kahit galit na ako ay nagawa ko pang maging mahinahon.

He shook his head a bit before he go out. Walang ni isang salitang iniwan. Napabuntong hininga ako bago bumaling kay Tristan na namumula ang mga mata.

I couldn't imagine him being so crybaby like this… Kahit pa ang kanyang pang-labas ay parang isang malamig na yelo at malamig na bakal.

"Iyon ba ang rason mo kaya…"

He licked his lower lip. "Hanggang saan ang narinig mo?"

I smirked evilly. "Why would I tell you?"

"I know you wouldn't, hindi mo nga ako pinagkakatiwalaan diba?" Aniya na mayroong pait sa boses.

Ako naman ngayon ang napatikhim dahil sa kanyang sinabi. Siya ang nauna! Siya ang dahilan kung bakit ako nagkakaganito! He can't blame me!

Pinilig ko ang aking ulo bago inalis ang kumot sa aking katawan. "I can't believe were talking like a couple-"

Hindi ko na natapos ang sasabihin at gagawin ng bigla niyang hinila ang pala-pulsuhan ko.

"Then let's make it official!"

Napatitig ako. Official? Ni hindi pa nga siya sigurado kung kaya ba talaga niyang pumasok sa isang relasyon!

"Can you hear yourself right, Tristan?!" Hindi ko na mapigilang mapasigaw.

It's just… Hindi ko gusto na sa kanyang bibig mismo nanggaling ang salitang 'yan!

Hindi siya nakaimik sa aking tanong. Hecs just making it worst for me! Napailing-iling ako dahil sa dismaya.

"Huwag mo na ulit banggitin ang salitang 'yan kung hindi mo naman kayang panindigan-"

"Can't you give me a time, Clea?" Pumiyok ang kanyang boses sa dulo.

"Iyan ang mahirap… Kase hindi ko alam kung mabibigyan ba kita ng oras. Kase alam ko naman na…" Gusto kong maiyak ngunit parang pinipigilan ako ng aking utok.

Sa oras na ito naglalaban ang aking utak at puso. Ito ang masahol dahil hindi ko alam kung ano ang paiiralin.

Hindi naman ako sa nagmamadali…

Pero natatakot akong mawala ang nararamdaman niya sa akin sa gitna ng paghihintay ko.

Pareho kaming takot. Is that a good idea for the both of us? Pareho kaming takot ngunit kaibahan lamang ay handa akong sumugal… Habang siya ay hindi. Ni hindi ko nga matukoy kung talagang susugal ba siya sa akin.

Nagkatitigan kami. Ang aming mga mata ay pawang mayroong gustong sabihin ngunit hindi masabi. Dahil sa takot. I doubt that we really love each other. Kase kung totoong mahal namin ang isa't-isa walang takot at pag-aalalinlangan ang mangyayari.

I was about to open my mouth when he attacked me with his kisses, I responded. Una ay napakabanayad ng kanyang halik hanggang sa maihiga niya ako.

Naglalakbay na sa kung saan saan ang kanyang mga kamay. Hindi ko alam pero biglang nabuhay ang katawang lupa ko.

Saglit siyang tumigil sa paghalik sa akin at tumingin na puno ng respeto. Hinalikan niya ang aking noo bago nagtanong. Isang tanong na hindi ko alam na sasagutin ko pala ng walang pag-aalinlangan.

"Can I? I promise I will take the whole responsibility."