Three Portraits

Chapter 26

"DON'T go please…" Isang baritonong ngunit may halong panglalambing ang siyang bumulong sa akin sa tenga habang ang kanyang mga braso ay dahan-dahang pumulupot sa aking beywang.

Napanguso ako. Hindi na ito ang unang beses na humiling siya sa aking na huwag ng pumunta sa birthday party ni Henry, but I promised on that brute…

"Nangako ako…" Mahinang bulong ko habang binubuksan ang malaking kahon.

He laughed. "Promises are made to be broken, darling,"

Kumalabog ang puso ko sa huling sinabi niya. Ano raw? Baby? Ang landi naman ng isang 'to.

Hindi na lamang ako umimik at sa halip ay kinuha ang dress sa kahon para makita ang buong kabuobuoan nito. It's a color-like-fairy dress. Sa harap ay maikli habang sa likod naman ay mayroong kahabaan at backless na parang ilang mga strings… It feels like it's the only one holding my sanity.

Ramdam ko ang pagkalas ng yakap niya sa akin atsaka kinuha mismo ang dress na aking hawak. Napatingin ako sa kanya at hindi mapigilang kagatin ang pang-ibabang labi ko habang nakatingin sa kanya na naguguluhang nakatingin sa dress.

Isn't that outfit a little too much for me? Yes, I believe so.

"Is this what you're planning to wear tomorrow?" he said, his brow furrowed.

Hindi ako sumagot at nag-iwas ng tingin na lamang. Hindi ko pa maproseso kung ano ang pinagagawa namin kanina roon sa sala.

Muntikan na… Damn, Clea.

"Don't go, I'll talk to Jakar-"

"Ha? Bakit? Huwag na, pupunta ako iba nalang susuotin ko-"

Umismid siya. "No one can stop me, Clea." Giit niya.

"Huwag na nga, ako na lang. Baka ano pa ang sabihin ng matanda-"

He grinned widely. "His opinion doesn't matter. Totoo naman talaga that were-"

Uminit ang pisnge ko kaya hindi ko na siya pinatapos. Naghalikan lang kami tas malalaman ko na na kami na pala?! Meron bang ganun? Who does that?!

I don't have any other choice than to put that clothing on. When I try it on, it doesn't appear to be all that bad. Dahan-dahan kung kinuha ang tali sa aking buhok dahilan para maging malaya ang kulay itim at mahabang buhok ko na mayroong konting kulot sa dulo.

Isang mensahe na galing sa aking cellphone ang siyang kumuha ng buong atensyon ko.

I maked face when I read the message. Galing ito kay Henry. Now I'm curious who picks this dress? Siya ba? Baka…

From Henry:

Does the dress fits you? I doubt if it's not.

Hindi na ako nag-reply. Bagay na bagay, Henry Saan mo kaya nakuha ang sizes ko? Tss. Manghuhula rin pala ang isang 'yon.

KINABUKASAN, sumapit na ang hapon at hindi ko pa rin alam kung ano ang ibibigay ko na regalo kay Henry. Gusto kong kutusan ang sarili dahil ngayon ko lang pa talaga ito naisip!

Kaninang umaga parang bata ang aking amo na nagpapalbing. Hindi niya ako pinapansin kahit pa anong gawin ko. On the other hand, I still sensed the awkwardness between us on the air... Hindi naman siguro niya iyon nararamdaman ako lang yata…

He still treats me the same way he did previously, but you'll notice something different this time... Parang may halong special treatment na parang ganun.

I'm really mad at myself on that day, bakit ba naman kase ako pumayag na halikan niya ako? Parang kinuha niya kase iyon na pagkakataon na Go Signal. Kahit hindi naman.

Sakay sa limousine ni Sir Jakar, laglag ang aking panga ng makita kung saan ididiwang ang kaarawan ni Henry. It's a spanish style mansion. Maliwanag ang loob nito kahit na sa labas ay napakaliwanag dahilan para lumitaw ang kagandahan ng mansion na ito.

"What about the p***y cat?" Napalingon ako sa biglaang tanong ng matanda, nakuha nito ang atensyon ko mula sa mansyon.

My lips pursed. "Uh… Ayos naman. Busy yata sa trabaho niya."

Simula matapos ang pananghalian hindi na yata lumabas ang isang 'yon sa kanyang kwarto, but I bid my goodbye. Para hindi mag-alala kung sakali.

Pasimplng tumango siya ngunit bahid sa kanyang pagmumukha na hindi nakuntento sa kaing sagot. Hindi ko na siya piangtuonan ng pansin pa ng lumabas kami.

Nang makalabas ako sa kanyang kotse— while he's escorting me. I felt like it was my first time in the world. Lahat ng mga taong may dalang camera at ang kanilang mga mata ay nakatutok sa akin.

Kaagad akong pinagsakluban ng kahihiyan, but the man beside me is just smiling and waving to everyone. Unbothered. Hindi ba niya ramdam ang tensyon na nararamdaman ko ngayon?

Baka ano na lang ang sasabihin ng mga tao dahil sumama ako sa kanya… Dahil may kasama siyang kagaya ko na halatang hampas lupa.

Marami silang tanong, na hindi ko na nasundan pa dahil sa dami but Sir Jakar will just laugh at their questions. Never give a damn.

Nang makapasok kami sa loob ng mansyon doon ako kinain ng mangha. Napakalaki ng hall— kung saan ginaganap ang kaarawan ni Henry. At mayroong dalawang naglalakihang grand staircase na mukhang tanggapan ata.

The harsh reality smacked me over the face. I don't have a place in their universe. Kahit man maghanap siguro ako… Wala talaga akong makikita. Kung baga I'm just on their soles. Nasa talampakan lang nila ako. Inaapakan.

The party went smoothly as it should be. Nakita ko si Henry kanina ngunit hindi niya ako nakita, maraming grupo ng mga tao amg parating lumalapit sa kanya at halatang binabati siya pero tipid na ngiti lang kanyang iginaganti.

Wala na ang matanda sa lamesa na pinagkakainan namin at nang makit ako ito may kausap na siya na halatang kagaya lang niya rin. Patawa-tawa ito habang kinakausap sila. I think that is one of his secrets why he doesn't look old. Hindi siya ang tipikal na matanda na hindi tumatawa at parating wala sa mood. Grumpy.

Sa tuwing nadadaanan ng mga mata ni Henry ang lamesa kung saan ako ay agad akong yuyuko at bahagyang tatalikod. I will really kick his ass if he ever saw me at pupunta rito. Meron na kaming kasunduan 'no. My presences on his birthday is enough.

Isang palad ang siyang kumuha sa aking atensyon ng bigla na lamang nito inilahad sa harapan ko. Napatingin ako sa isang lalaking nakamaskara at nakasuot ng kulay itim na suit.

Humigpit ang hawak ko sa aking kamay na nasa ilalim ng kandungan. Should I accept it? Akala ko ang takot ko noon ay wala na pero bakit unti-unting nabubuhay na naman?

"May I dance with you?"

I was ready to respond when he looked at my back as if he had seen something strange, then chuckled without a sense of humour, leaving me perplexed.

Paulit-ulit ang mga nangyayari may lalapit sa akin at kapag titingin sa aking likod at basta na lamang ito aalis na walang paalam. Leaving me like a kitten who is really curious shy they always do that.

Hanggang sa hindi ko na nakayanan at sinundan ng tingin ang kanilang tinitignan. When I saw a familiar body built my jaw literally dropped.

Bakit siya nandito? Nagtagpo ang mga mata namin, he sexily removed his color red champagne mask before he wink and mouthed...

"Enjoy."

What a gatecrasher man!