Three Portraits

Chapter 6

When the waves of my life began, I was about seven or eight years old. Ang mga bilin sa akin ni Mama ay talagang nagamit ko ng iniwan niya ako. Laking pasalamat ko na hindi ako lumaki na isang 'spoiled brat' kase kapag nagkataon hindi ko alam kung saang kangkungan ako pupulutin ngayon.

Naalala ko pa kung ano ang unang trabahong pinasok ko noon upang mabuhay ko lamang ang aking sarili. Nag-tatrabaho ako ng mabuti, sampung oras sa isang araw ngunit ang sinasahod ko lamang ay isang daan. Bagay na gusto kong ireklamo ngunit hindi magawa dahil nakakatiyak ako na talagang mawawalan ako ng trabaho kapag ginawa ko.

I'm not sure why my life has always been so terrible. Hindi ko alam kung anong nagawa ko sa tanang buhay ko kung bakit ako pinarusahan ng ganito... That's what they said, but I've never questioned God for blessing me with such a life. Dahil alam kong may dahilan kung bakit ganito ang buhay ko... Perhaps he is planning a better and more fulfilling existence for me given what has occurred in my life in recent years.

Yes, nagtatampo ako... Hindi rin naman kase mapigilang 'yon.

Matagal ko na itong hinintay at hindi ako magsasawang hintayin ito.

Hinihingal na napabagsak ako sa sofa habang hawak ang feather dust. Napatingin ako sa buong paligid na buong araw kong nilinisan.

Ang sakit ng buong katawan ko! I really need a long nap!

Simula ng kanilang sagutan ni Sir Jakar, wala na akong narinig mula sa aking amo. Sir Jakar's efforts were extremely beneficial in making my stay here more pleasant. lalo na at wala ang amo ko rito ngayon. Umalis. Maaga pa naman akong gumising para lamang ipaghanda siya ng almusal pero nalaman kong wala ito ng makita sa CCTV na umalis. Hindi ko alam kung saan nagpunta ang lalaking 'yon.

I attempted to ask Sir Jakar about my suggestion the day before yesterday, but following our conversation, I changed my mind. Ayoko na pala sa kanya mag-trabaho. Gusto ko dito na lang kahit pa gaano kasama ng ugali ang amo ko.

"Can I switch places with one of your maids? I believe she enjoys working here..." Tanong ko sa isang maliit at nahihiyang boses habang nakayuko.

Tumikhim siya na siyang ikina-angat ng ulo ko. "Anong gusto mo mag-trabaho sa akin na walang sahod or mag-trabaho rito na meron?"

Napakurap-kurap ako sa sinabi niya. Is he serious? But he is! Weird old man...

Nang hindi ako sumagot sa kanyang biglaang tanong tinapik lamang niya ang aking balikat bago nagbigay ng isang maliit na papel.

"If something happens here just contact me, okay? I trust you, Clea..."

At first I hesitated on what he said. Binigyan niya ako ng kanyang numero, 'eh paano ko naman siya matatawagan kung wala akong sariling telepono? However, when I arrived in my allotted room, my curiosity was solved when I spotted a package with the most recent phone.

"Akala ko ba ay wala pang nakapasok na iba rito?" Pag-uusap ko sa aking sarili habang sinusuri ang kahon.

GOSH. I really need a mindblowing massage. Hindi ko na rin alam kung kailang ang huling trabaho ko bilang kasambahay, kaya parang nabigla ang katawan ko ngayon.

Marahan kong sinusuntok ang aking likuran habang nagluluto ng hapunan. Hindi ko naman alam kung uuwi ang amo ko ngayon gabi, but well... I have to be advanced. Baka kase sakaling umuwi 'yon at kapag hindi ako nadatnan 'nun na walang nilutong hapunan baka magalit na naman 'yon at magwala na parang isang leyon sa zoo na inulila.

I smirked at my own thoughts.

Ngunit sa gabing iyon lahat ng niluto ko ay nasayang dahil hindi siya umuwi. Napanguso ako habang nililigpit ang mga pagkaing nasayang at napanis.

Ngayon ay nagsisi na ako kung bakit gusto kong magkipagpalit doon sa mataray na babae kung klaro namang mas magandang maging kasambahay rito.

Wala parati ang amo mo... Who wouldn't be happy, right? Malaya mo magagawa ang gusto mo.

When I got bored, I decided to clean the outside of the house.

Nang makalabas ako hindi ko pa rin talaga maiwasang mamangha. This area was encased in clear glass, and the light from outside illuminated the whole area.

I played a song habang nagwawalis. Hindi ko na rin mapigilang sumabay sa ritmo ng kanta.

When I heard a loud sound of a door opening, my nice mood that had been created by the atmosphere in the air around me was shattered. Humigpit ang hawak ko sa mahabang walis ng makita ang amo kong blanko ang mukha at sirediretsong pumasok sa bahay, hindi ko alam kung nakita ba niya ako sa gilid ng kanyang mga mata at piniling hindi pagtuonan ng pansin o talagang hindi lang niya ako nakita.

Napaigtad ako ng maalalang wala akong nilutong pagkain dahil hindi ko alam na dadating pala ang isang 'to ngayon! Kaagad akong pumasok sa bahay at sala nadatnan ko siya na nakasandal sa sandalan habang nakapikit.

Kahit sa malayo ay pansin ko kung gaano kagulo ang buhok niyang maitim na maitim at pinong straight. I kinda like his hair...

Taas baba ang kanyang dibdib at mukhang dahil sa pagod ay nakatulog ito kaagad sa sofa kahit pa napakahirap ng kanyang posisyon ngayon.

What I'm gonna going to do? Gisingin siya at tanungin kung kumain na ba siya? Pero baka bugahan lang ako ng apoy 'eh mukhang ang himbing na yata ng tulog!

Dahan-dahan akong lumapit sa kanyang likuran at bahagyang dinungaw siya. Dahil roon nabigyan ako ng laya para titigan ang kanyang mukha.

When we first meet, I was aware how handsome he is. Mula sa kanyang katawan, sa kanyang panga na parang hinulma, sa kanyang mga mata na parating antok, sa kanyang makakapal na kilay na parating nagtatagpo sa isa't-isa, sa kanyang narrow at matangos na ilang, sa kanyang kulay chokolateng mga mata at hugis almond at sa kanyang labing... Mapupula.

Ngayon ko lang napagtanto na ang kamay ko ay dahan-dahan ng inaabot ang kanyang buhok ng bigla bigla na lamang siya dumilat at walang pasubaling hinila ang kamay ko dahilan mahulog at mapahiga ako sa sofa sa isang hindi komportableng posisyon.

My cheeks heated and my heart feels like it wanted to go rebel on my lungs... Nang ginaya niya ang ginawa ko kanina... Dinungaw niya ako habang magkasalubong ang kilay.

Hindi ko alam kung ilang dipa na lamang ang layo ng mga mukha namin sa isa't-isa.

Kaagad akong bumangon at sa kinamalas-malasan naman ay nabunggo ng noo ko ang kanyang panga dahilan para mapaungol kaming dalawa sa sakit.

Damn, it hurts!

"s**t!"

"Aray!"

Hinawakan ko ang aking noo at nakakatiyak akong namumula ito ngayon.

"Damn, you. It's your fault! Why do you have to stare me like that as if I awe you something, huh?!" Dinig kong singhal niya sa likuran.

Kasabay ng humahapdi kong noo ay ang puso kong hindi pa rin tumitigil sa kakapintig.

Magkabilang kamay ko ay nakahawak sa daalwang parte ng aking katawan na hindi ko inaasahang sasakit...

Hindi ko na hinintay ang susunod niyang sasabihin... I run towards my room. As fast I can.

"Stupid." Huling salitang narinig ko sa kanya bago ako makapasok sa aking silid.

I immediately locked the door while still catching my breath.

Dahan-dahan akong napadaosdos sa pintuan habang pinapakiramdam ang dibdib kong naghuhurumentado.

What was that, Clea?! Get back to your senses!