Three Portraits

Chapter 31

"ANONG oras siyang gigising?" Tanong ng pamilyar na boses ni Sir Tristan.

Kanina pa ako gisong ngunit mas gugustuhin ko pang magpanggap na tulog pa. Sa nangyari hindi ko alam kung meron pa ba akong mukha na maiihaharap sa kanila. Lalo na sa pamilya ni Henry.

"Tangina naman! Use you connection, Jakar!" Nangangalating sigaw ni Sir Tristan ang bumalot sa amin rito sa kwarto.

Gusto kong kutusan ang aking sarili sa narinig. Anila ay pwede raw akong makuling kung magsasampa ng kaso ang pamilya ni Hnery. Tanga na lang ang magpapalampas sa akin dahil sa ginawa ko.

"I'm not going to let that f*****g happen, old man! I'm going to strangle your neck to death!" At dahan dahan nawala ang kanyang boses hudyat na umalis siya.

Ilang araw na ang lumipas, alam ko. But Sir Tristan stayed by my side twenty four seven. Kahit hindi man niya sabihin alam niyang sinisisi niya rin ang kanyang sarili. Dahil ito rin naman kase ang nararamdaman ko ngayon para sa kanya.

I am blaming him for what everythig happened! Kung hindi lang dahil sa babaeng 'yon.

When I open my eyes, kalungkutan at konsensya kaagad ang bumungad sa akin. I sighed heavily and deeply. Hindi pa rin bumabalik si Sir Tristan at nakuha ng aking atensyon ang isang laptop na nakabukas at may video na nag-plplay.

Pumunta ako sa gawi nito. Only later did it become evident that it was the CCTV camera on the scene. Sa isang abandonadong roofttop.

Kusang gumalaw ang aking kamay para pindutin ang play. The video were on fast forward at doon lang naging normal ang video ng mangyari ang aksidente.

That woman... Who stole Sir Tristan's ex girlfriend's face, pinagsampal sampal niya ako habang ako ay walang malay at sa kanyang gilid ay si Ellen halatang tuwang tuwa sa nangyayari. Wala sa sariling napahawak ako sa aking pisnge.

Hanggang sa...

Nakita ko ang aking sarili na bigla na lamang nagising at nanlilisik ang mga mata. Nakita ko ang pagkabigla nila dahil sa akin and the next thing I saw... Sinasaktan ko na silang dalawa.

I had strangled their necks without compassion and was going to toss Ellen... When Henry came,

Kaagad siyang lumapit sa akin at pilit akong pinapatahan ngunit nakita ko kung paano ako nagmamatigas sa kanya. Kung ilang beses ko siyang itinulak papalayo sa akin.

Hanggang sa napunta ang atensyon ko sa kanya. I gasped when I saw myself picking a knife at walang pasubaling sinaksak si Henry...

Dahan dahang tumulo ang mga luha ko habang nakatingin sa video. I'm shaking badly.

Hindi ko na natapos ang buong video ng may biglang nagsarado na lamang nito and with I cried hard. So bad. Nagsisi ako. Sising sisi. Henry doing nothing but a good friend of me. Pati kaiisang kaibigan ko... Sinaktan ko pa. Pinatay ko pa.

Mas lalo akong umiyak ng maramdaman ang mga yakap ni Sir Tristan. Natatakot ako... Na baka sa susunod ay siya na naman ang masaktan ko.

"EAT, Clea. You need energy." Malambing at kalmadong utos niya habang sinusubuan ako ng prutas na binalatan niya kanina.

Tulala lamang ako. Hindi pa rin makapaniwala sa lahat ng nangyari.In my left arm, I had an injury. Because I'm wearing a cast, it's difficult for me to do some movements.

"Wala akong gana." Malamig tugon ko sa kanya.

I heard him sighing heavily.

"Ang gusto ko ay malaman ang kondisyon ni Henry." Giit ko bago siya nilingon.

Sabi niya ayos naman si Henry. Buhay pa. Pero hindi pa gumigising. Ito lamang ang narinig ko mula sa kanya and I want more. Kailangan kong malaman lahat lahat.

With a shake of his head, he expressed his dissatisfaction with the situation. "Clea, first and foremost, consider yourself. Henry is-"

Marahas na binawi ko ang aking kamay mula sa kanyang pagkahawak. Kaagad gumuhit ang pagtataka at bigla sa kanyang mukha habang nakatingin sa akin.

"Clea..."

"Stop pretending as if you don't know what the actual cause for my kidnapping is! Diba dahil naman sa 'yo!? Dahil na naman sa 'yo!" Wala na akong pake kung tunog walamg respeto na ako ngayon.

I'm simply so angry that I don't know what to do. The only way I know to heal my numb heart is to scream and rage.

Kaagad siyang nag iwas ng tingin dahil sa aking sinabi. I saw how his jaw clenched.

I gritted my teeth. "Ayokong manisi ng iba. Kaya pwede ba dalhin mo ako sa kanya?"

RIDING on a wheel chair. Pumunta kami sa kwarto ni Henry. Nasa labas lamang ako habang nakatingin sa kanya na maraming tubo na nakasalampak sa kanyang katawan.

When I noticed how pale he looks right now, I gasped. It's already been three days. Henry, only God knows how guilty I am right now. Kaya gumising ka na please. Gising na please. Lahat ng gusto mo gagawin ko. Babawi ako. Kung kailangan kung umalis sa puder nila ni Sir Jakar at lumipat sa inyo para alagaan ka lang gagawin ko.

"You!"

Pareho kaming napalingon sa isang sigaw sa hallway. Kaagad tumambol ang aking puso sa narinig. Isang babaeng sopistikada ang lumapit sa aming dalawa at sa likod niya ay ang kanyang dalawamg bodyguard.

"Bakit hindi ka pa nakakulong, ha? After what you did to Henry? You should rot in jail!" Sigaw niya at lalapitan na sana ako ng biglang umabante si Sir Tristan.

Tinatakpan ako mula sa babaeng hindi ko kilala. Labis na labis ang kanyang galit sa akin ngayon, ramdam ko ito. I swallowed hardly.

"What are you doing?" Lakas loob niyang tanong kay Sir Tristan na hindi ko mawari kung ano reaksyon dahil nakatalikod ito sa akin.

"Dapat diba ako ang magtanong n'yan? What are you doing here alone? Diba dapat ay kasama mo si Rayver na dumalaw sa kanyang pinsan, you shouldn't be alone here." Makahulugang saad niya na siyang pagak na ikinatawa ng babae habang nagtatagis na ang bagang dahil sa sinabi ni Sir Tristan.

She was about to slap Sir Tristan when someone interrupted her.

"Alena!"

Napalingon ako sa pinanggalingan ng boses na ito. Kaagad akong napahawak kay Sir Tristan ng makita ang matandang kagaya ko ay nakasakay sa isang wheel chair at sa kanyang likod ay isang nurse na nagtutulak sa kanya.

Naramdaman ni Sir Tristan ang paghigpit ng kapit ko sa kanya kaya naman ay umatras siya para makalapit pa ako sa kanya.

Natatakot ako ngayon. Puno ng takot ang puso ko ngayon!

Tumigil sila ng ilang dipa na lamang ang layo namin sa isa't-isa. Kaagad nagpakita ng respeto iyong babae habang si Sir Tristan naman ay blanko lang ang mukha. Nakayuko lang ako naghihintay sa masakit nilang mga salita ngunit wala akong natanggap... Na siyang ikinagulat at ikinataka ko.

"Would you mind leaving us alone with Ms Versoza? I'd want to speak with her privately."