VIVIAN DE VERA
Isang oras kaming naglalayag at nakatulog na ako. Dahil sa pagod ay hindi ko na pinigilan pa si Wynter na tabihan ako at yakapin. Masyado na akong pagod para makipagtalo pa sa kanya. Umunan ako sa kanyang braso at iniangat sa aking leeg ang kumot.
Napaungol ako nang may dumantay na mabigat na bagay sa aking tiyan. Gumalaw iyon at naramdaman ko nalang na may pumimisil na sa aking dibdib.
Dumalit ako at nakita si Wynter na nakatingin sa akin. May matamis na ngiti ito sa labi at pinisil ng dalawang beses ang dibdib ko.
“Good morning.”
“Iyan ba ang tamang pagbati, ha? Hindi ka ba naturuan ni Rizal na rumespeto ng babae?”
“Babaero si Rizal.”
“Pero si Crisostomo Ibarra— hindi.” Sinipa ko ito palayo. Mahina lang itong tumatawa.
Bumabangon ako at tiningnan ang paligid. Pinun
