VIVIAN DE VERA
Pagdilat ko ay bumungad sa akin ang puting kisame. Hindi ako kumilos at nanatili lang na sa itaas ang tingin. May nakatusok sa swero sa aking braso at sa gilid ko ay may tumutunog ang heart rate monitor. Lumunok ako at unti-unting tumulo ang luha sa aking mata.
I feel empty.
I can’t feel a damn thing.
Parang may kulang— parang may ninakaw sa akin.
“Vivian, you’re awake…”
Yumuko si mommy at hinaplos ang aking noo. Hindi ko siya tinitingnan.
“What,” I gulped. “…happened? My baby…”
“Sweetheart… you need to rest.”
Pumikit ako at muling lumunok.
“My baby…” malat kong saad. I can’t feel anything.
“It’s gone,” mahinang bulong ng aking ina.
Huminga ako ng malalim at nanatili pa rin na nakapikit. Tumango ako at tinagilid ang aking mukha.
“Vivian—”
“I want to be alone,
