MATAAS NA KISAME. Iyon ang unang nabungaran ni Georgianne pagkamulat niya ng mga mata. Napakunot-noo pa siya kung bakit parang ang bigat ng pakiramdam niya. Nasa ganoon siyang ayos nang lumapit sakaniya si Jaime.
Si… Jaime! Literal na nanlaki ang mga mata niya. “Jaime! What are you doing here?” tila nanumbalik ang lakas niya.
Ngumiti ito at hinawakan ang kamay niya. “Ano pa nga ba? Naririto ako kasi naririto ka. I belong to you, amor. I’m not good with words even in actions… pero alam mo naman kung gaano kita kamahal, diba? At hindi ako uuwi hanggat hindi kita kasama. Oh, my hacienda is not my Hacienda La Amarillo anymore. It’s been a vida fria to me…”
“W-What…?”
“It’s been a cold life to all of us there while you were away from us. Lahat doon ay nami-miss ka… ang bahay, ang kasambahay
