CHAPTER 10: FATHER AND SON FOR THE DAY
5000 Words
"Oh, young master Dale is also here today" rinig kong saad ng mga tao nang makapasok kami sa loob
Seems like this little guy is popular here
"Mr. Newton!" Tawag ng isang boses ng babae kay Mr. Isaac
"Ms. Pristin, you're here today as well" bati sa kanya ni Mr. Isaac at ito'y bumeso sa kanya
"And who is this fine young man with you?" Tanong ng tinawag na Ms. Pristin ni Mr. Newton
"Oh, this man is young Master Dale's father." Pagpapakilala nya sa akin
"Oh my! Really?!" Gulat na saad ni Ms. Pristin at ang iba namang tao ay nagsimula nang magbulungan
"Hindi ko alam na makikita ko dito ang tatay ni young master Dale, di ba ang lagi nya lang namang kasama ay ang lolo nya?"
"I didn't know that young Master Dale's father had good physics. His mother was very lucky to marry such a man."
"Bakit andito ang tatay ng young master?"
Iilan lang iyan sa mga aking narinig ni hindi ko nga alam kung bulong ba talaga ang ginawa nila dahil rinig na rinig ko lahat ng mga sinabi nila
"Hello, Dale!" Bati ng isang batang babae sa kanya na kanya lamang tinanguan bilang tugon
"Are you Dale's father? Can I marry him?" Tanong namang sa akin ng batang babae at magsasalita na nasa ako nang biglang magsalita si Dale
"No, I will never marry a cry baby like you" Dale said that made the girl shout
"Once I grow up, I won't be a cry baby anymore!" She said
"I already told you that I'm taking care of my twin sister, so I can't marry a girl like you." Sabi pa ni Dale
"Hmph! You never brought your twin sister here. I bet she's ugly. That's why you didn't introduce her to us." Pagmamaldita namna sa kanya ng batang babae
"You're wrong because, with or without a mask, my twin sister is more beautiful and cuter than you, and she dresses more fashionable than you, so why would I marry you if, in terms of clothes, you are no match and inferior to my twin sister?" Seryosong saad ni Dale na dahilan para umiyak ang batang babae
Hoy teka lang, bata ba talaga itong kaharap namin? Kung magsalita ay parang kasing edad ko lang ah., ni hindi man lang nagbago ang ekspresyon ng mukha nya
"Waaaa! I hate you Dale! I won't marry you anymore!" Sigaw sa kanya ng batang babae habang umiiyak
"As if I want to marry you" he smirked at her and leave
This little guy is something
"Isang batang babae na naman ang na compare ni young master Dale sa kambal nya"
"Masyadong seryosong bata sa edad na apat na taon"
What? Apat na taong palang ang batang ito pero grabe na kung magsalita?
"Naalala ko noong bata ka pa, ganyan na ganyan ka rin noon, River" Bulong naman sakin ni Mr. Isaac
"Me?" Kunot noong tanong ko sa kanya
"At hindi ko alam na kambal pala ang anak mo, babae at lalaki pa, napaka-swerte mo sa asawa mo" dagdag pa nya
"I already told you na hindi ko nga sya anak" bulong ko naman
"Okay, if that's what you want" he said as he patted my shoulder and followed Dale. I don't know what I can do to make Mr. Isaac believe that Dale is not really my son.
"Good afternoon to our charity sponsors and today's visitors. I first want to thank you for coming today, even though some of you are very busy with work or family or studies ay nakapunta pa rin kayo sa ating event ngayong araw at sa mga hindi naman nakapunta ngayong araw ay maraming salamat pa rin dahil kahit hindi sila mga nakapunta ay nagbigay pa rin sila ng charity money at ang iba naman ay nag-provide ng mga bagong damit para sa mga bata. Maraming salamat, palakpakan po natin ang ating mga sarili!" Panimula ng host
"Grabe, sa totoo lang sobrang tuwang tuwa po ang mga bata sa inyong mga binibigay sa kanila kaya naman naisipan nilang handugan kayo ng isang theater play bilang kanilang pasasalamat para sa inyong lahat!" Dagdag pa ng host at nagsipalakpakan naman ang mga tao kasabay nito ang pagdilim ng paligid at tumutok ang mga ilaw sa etabladong kanina'y kinatatayuan ng host
Matapos ang isang segundong background music ay nagsimula na nga ang pagtatanghal
45 MINUTES LATER
"At namuhay ang prinsesa at prinsipe ng payapa at masaya, the end." saad ng narrator sa dulo kasabay ang pagpalakpak naming lahat
Maganda naman ang pagtatanghal nila pero bakit laging prinsipe at prinsesa?
"Ayan! Palakpakan naman po nating lahat ang mga batang nagtanghal. Mga napakagaling na bata!" Aniya ng host
After introducing the children who performed and the characters they played, the host led us to the parking lot of the building, where there were many cars waiting for us all.
"What are these cars for?" I asked Mr. Isaac
"What are they? This is the car that we are going to use to get into the field." He replied
"Field what?" Kunot noong tanong ko pa
"Magsisimula na kasi ang main event. Malalaman mo din kapag andoon na tayo" sabi pa ni Mr. Isaac
At maya maya pa ay pinasakay na nga kami sa loob ng mga sasakyan kung saan ay may iba pa kaming mga kasabay at ilang minuto pa ay nakarating na kami sa isang stadium, ito siguro yung field na tinutukoy kanina ni Mr. Isaac
"If everyone is already here, I will explain to the guests or those who come to our event for the first time why we are here." The receptionist named Anna said
"Bago po tayo pumasok sa loob ay gusto ko pong magpalit ng track suit ang mga taong sasali sa ating mga laro pero bago ang lahat ay ipapaliwanag ko po muna sa inyong lahat kung ano ba ang purpose ng ating pagpunta sa lugar na ito para sa mga taong ngayon lamang nakapunta dito" dagdag pa nya
"May iba't ibang laro po tayong lalaruin na kung saan ay ang bawat puntos o kada panalo na mga player ay magiging pera na syang magiging donasyon para sa mga bata at sa orphanage, mahahati po tayong lahat dito bilang player at bidder na kung saan ang mga hindi sasali sa lalaro ay maaring manood na lamang sa laro at ang iba naman ay maaaring pumunta sa ating auction" paliwanag pa nito
After the receptionist explained what was going to be done, the people who came here started talking. That's why I approached Mr. Isaac to talk to him too.
"Where will you join? In the game or the auction?" I asked him
"What about you?" He asked me back
"Sasali ba kayo sa laro o hindi?" Tanong naman sa amin ni Dale
"What about you, young one?" Tanong sa kanya ni Mr. Isaac
"Of course, in the game, I don't have any money, so I can't attend the auction even if I want to." Kibit balikat na sagot naman ni Dale sa amin
"Pero hindi rin ako makakasali sa laro dahil wala naman akong partner" he dadded
"What do you mean?" I asked
"In order to participate in the game, you first need to have a partner. If you're a kid, you have to be paired with an adult, and the same goes with an adult as a partner in each game." Dale explained
"Why not ask you father to be your partner, then?" Aniya Mr. Isaac
"I TOLD YOU! HE IS NOT MY SON!"
"I TOLD YOU! HE IS NOT MY FATHER!"
Sabay naming sigaw sa kanya ni Dale at natigilan naman si Mr. Isaac dahil dito
"Fine, ipilit nyo ang gusto. Anyway, I won't play because I can't do such things anymore, so I'll just go to the auction." Mr. Isaac said, and he left quickly, while Dale and I were both left dumbfounded by the path he took.
"So, what now Mr. Raven?" Tanong naman sa akin ni Dale
Bumuntong hininga muna ako bago ko siya sinagot. "Fine, I'll be your partner" That's what I said before carrying him and went to changing room
Habang nagpapalit naman kami ng damit ay napansin kong mali ang pagkakasuot ni Dale sa kanyang damit kaya wala na akong nagawa kundi ayusin ito para sa kanya
"You're doing it wrong" saad ko bago ayusin ang kanyang damit
"Thanks" maiksing pasasalamat nya sa akin nang maayos ko ang kanyang damit
"What kind of games will be played?" Tanong ko
"I don't know, but whenever I'm with my grandparents, we usually play three-legged races, 100-meter races, card games, and many others." He explained
"Those are basic games." I said
"Maybe for you, not for the others." Aniya Dale
"By the way, what were you doing in the middle of the road earlier? You were alone. Didn't you have someone older than you with you?" Biglang tanong ko naman sa kanya
"Kasama ko ang isa sa mga tito ko kanina pero bigla syang nawala kaya hindi ako umalis sa pwesto ko kanina dahil baka bumalik sya doon" paliwanag ni Dale
"You mean, you're lost?" Kunot noong tanong ko pa
"My uncle was the one who lost, not me." He corrected me
Kahit saang anggulo mo naman tignan ay sya ang nawawala, hindi ang tito nya
"Okay, if you say so" sabi ko na lang dahil baka magtalo na naman kaming dalawa. Ayoko nang dagdagan ang iniisip ko
A brief moment later, a man wearing a mask strolled through into the changing room. His explanation is that we will play the game with the new mask he handed us. He explains that we must use this mask instead of the one we are currently wearing because doing so could cause it to crack or come off. It would be wiser to use the mask he brought in its place.
Following his explanation, the guy wearing a mask gave us new masks, and we immediately went to the shower room to change them. Given that there are cubicles inside, even if we take off the mask we're currently wearing, people will not see us. Especially me. They shouldn't see me because they might recognize me as River Collymore and think that I'm already a father because people around here actually think that Dale is my son.
"Hey! Are you done changing?" Rinig kong tanong ng isang pamilyar na boses mula sa cubicle na aking ginagamit
"What now, kid?" Tanong ko sa kanya
"I don't know how to wear it. I just saw this mask, so please help me." He said
"Why should I help you?" Tanong ko pa
"If you help me here, I will consider that your apology for bumping into me earlier." Is this kid trying to bargain with me?
"Okay fine, hintayin mo akong matapos dito" sagot ko naman sa kanya
At ilang segundo pa ang lumipas ay natapos na rin akong suotin ang bagong maskara ko kaya naman lumabas na ako sa cubicle at kinuha ang maskarang hawak ni Dale at isinuot ito sa kanya
"Bakit nga ba kailangang magsuot ng maskara ang mga taong pumupunta sa lugar na ito?" Tanong ko
"Dahil para daw maramdaman natina ang mga nararamdaman ng mga bata sa ampunan na hindi nila alam o kilala ang mukha ng kanilang mga magulang" paliwanag nya
So, this is the theme of their charity? To make other people feel what the children in the orphanage feel?
"But, why?" Tanong ko pa
"It's better to help someone because you can relate to their situation, right?" Dale said. May punto naman sya sa parteng iyon, pero hindi komportableng maglalaro ka na may suot kang maskara, pero maganda rin naman ang ideya nila na itago ang mga mukha ng mga nagpupunta dito dahil gaya ko, hindi ako dapat basta bastang nakikita ng mga tao dahil sa reputasyon ko
"It's all done. Shall we go now?" Saad ko matapos maayos ang kanyang maskara
"Yeah" Dale said
AFTERWARDS
"Ayan, ngayong andito na lahat ng player ay pwede na nating simulan ang ating palaro. Handa na ba kayong lahat?!" Aniya ng host at nagpalakpakan at hiyawan naman ang mga taong nanonood lamang
"Magaling, magaling. Ngayon, sa ating unang laro ay kinakailangan natin ang kooperasyon ng bawat isa" saad naman ni Ms. Anna
"Sa tingin mo, ano ang una nating lalaruin?" Biglang tanong naman sa akin ni Dale
"Who knows?" Sagot ko sa kanya
"Ang una po nating lalaruin ay ang 100-meter race!" Aniya ni Ms. Anna
"That's too basic" saad ko
"Kung ako sa iyo, hindi ko sasabihing madali lang 'yan" sabi naman ni Dale at nginisian ako
"What do you mean?" Kunot noong tanong ko sa kanya
"Pero syempre may twist!" Biglang anunsyo ng isa pang host
"Hindi lang basta tatakbo ang ating runner, kaya sinabi naming kailangan ng kooperasyon ng lahat ng player sa larong ito dahil may twist tayong idadagdag, para sa ganoon ay mas maging enjoyable ang ating laro at ipapaliwanag sa atin ni Ms. Anna kung ano nga ba ang sinasabi kong twist sa larong ito"
"Salamat coordinator Myla. Ngayon naman ay aking ipapaliwanag ang twist ng ating 100-meter race, pero bago ang lahat ay gusto ko munang pumwesto ang lahat ng ating player sa kani-kanilang running lane" saad nito
And as Ms. Anna said, we are now in our running lanes.
"At ano naman ang gagawin namin?" Bulong ko sa aking sarili. And a minute later, they gave us a jogger stroller.
"What are these for?" Kunot noong tanong ko naman sa kanila
"The twist, Mr. Raven, is that you have to put your partner inside the stroller and push it until you reach the finish line." Nakangiting sagot naman sa akin ni Ms. Anna
"What?!" Singhal ko
"I already told you, mister, not to underestimate what we are going to play." Dale said and shook his head at me
Hindi ko akaling hindi lang pala kami tatakbo, may bibitbitin rin pala kaming bata!
"Now, all the kids get in the stroller and get ready because we're about to start the game!" Masiglang anunsyo naman ni Ms. Anna at dali dali namang sumakay ang mga bata sa stroller gaya ng utos nya
"Are you uncomfortable?" Tanong ko kay Dale
"Nope, it's just fine" he replied
"Mr. Raven, right?" Rinig kong tawag sakin ng isang boses kaya naman ay agad ko itong nilingon
"Who are you?" Tanong ko sa lalaking tumawag sa akin
"People here call me Sebastian. It's nice to meet you, Mr. Raven." Pagpapakilala naman nya sa kanyang sarili
"It's nice to meet you, Sebastian." I simply replied and shake his hand
"Are you a good runner?" Bigla naman nyang tanong sa akin
"Why do you ask?" Kunot noong tanong ko
"Nothing, because I'm a good runner and I used to be an athlete way back in high school and college." What does it matter if he was once an athlete? His arrogance is so clear in his voice.
"Really?" I said
"Yeah"
"And who asked about that?" I smirked at him
Sa tingin nya ba ay matatalo nya ako? Ako na isang River Collymore?
"Like father, like son talaga" sabi pa nya at napatingin naman ako kay Dale na diretsong nakatingin kay Sebastian at nakakunot ang noo
"Masyado kayong seryoso sa lahat ng bagay at hindi makuha ang biro" dagdag pa nya at sabay ngisi sa aming dalawa
"It's because you're too arrogant and too full of yourself." Nagulat naman ako nang sabay naming sabihin iyon ni Dale kay Sebastian
"What did you guys just say?!" Hindi makapaniwalang tanong nya sa amin
"You heard us clearly, Mr. Sebastian, or your ears are failing you due to old age?" Dale said sarcastically
Bahagya naman akong natawa dahil sa sinabing iyon ni Dale na naging dahilan kung bakit napakunot ng noo si Sebastian
"You heard my son?" I smirked at him once again
"Tch! Just wait and see, you two" sambit nito sa amin at mabilis na bumalik sa kanyang pwesto
"Who's that guy?" Tanong ko kay Dale
"Although locals here refer to him as Sebastian, he is actually a politician. He is trying to win over voters with this orphanage ahead of the next election. He pretends to reveal his true name here so that others will be aware of his covert acts of generosity, but in reality, he is a self-centered politician." Dale explained
Namangha naman ako sa kanya dahil sa edad na apat na taon ay ang dami na nyang nalalaman at mas lalo naman akong namahangha sa kung paano sya magsalita, para bang hindi isang bata ang kausap ko
"Do you know what's his real name is?" Tanong ko pa sa kanya
"Emeraldo N. Juanico" maiksing sagot sa akin ni Dale
Emeraldo N. Juanico? Parang narinig ko na ang pangalan na iyon kung saan ah?
Ah! Naalala ko na! Sya yung taong panay at pilit ang lapit sa akin sa isang private party na pinuntahan ko noon. He is attempting to win my favor so that I will be his friend and support him in the forthcoming election. He is also telling many people that we get along well simply because I once greeted him at that party. Hindi ako makapaniwalang hanggang dito ay dinadala nya ang pagiging basura nya, kaya pala parang pamilyar ang boses nya dahil nagkita na kami noon.
"Dale" tawag ko sa kanya
"What?" He asked
"Let's have deal" saad ko
"What do you mean?" Kunot noong tanong naman nya
"It's simple. After all, we are seen as father and son by the people. Let's stick to that and join me in defeating Sebastian as well as the other players." Paliwanag ko sa kanya
"And what do I get when I do that?" Of course! Alam kong sasabihin nya 'yan
"You can ask for my help anytime." I replied
"Are you sure about that?" Tanong pa nya
"Yes"
"Then it's a deal" aniya Dale at inilahad ang kanyang kanang kamay bilang tanda na gusto nyang makipagkamay
"Deal!" I said as I shake his hand
"Pero paano natin matatalo sa marathon si Mr. Sebastian, kakasabi nya lang na dati syang athlete?" Saad ni Dale
"Just because he used to be an athlete doesn't mean that he ran fast all his life and I didn't say anything that I couldn't run fast." Nakangising saad ko naman sa kanya. At isa pa, hindi pa ako natalo sa buong buhay ko, ako? Si River Collymore, magpapatalo sa isang kagaya ni Sebastian? Hell no!
"THE STARTS IN! 3...2...1!"
BANG!
After firing a gun that signaled the start of the race, I held the stroller tightly and ran as fast as I could. At first, Sebastian was leading the race, but because Dale and I had a plan, we overtook them. They are now only second to us.
"Mr. Raven, run as fast as you can. The distance between us and Mr. Sebastian is coming closer together!" Aniya Dale
"I'm having a hard time pushing this stroller because of your weight!" I said
"Just be thankful that I'm the one who's sitting inside this stroller because my twin sister is much heavier than me!" He replied
May sister complex ba itong batang ito at bukang bibig nya ang kambal nya?
"Yeah, Yeah. Thanks" sarkastikong saad ko naman s akanya habang patuloy pa rin ako sa pagtakbo
And when I noticed that the distance between me and Sebastian was getting smaller, I took a deep breath before I ran faster until we reached the finish line and won the race.
"I thought you ran fast, Sebastian?" Asar na tanong ko naman sa kanya at kahit nakamaskara pa sya ay kitang kita ko kung paano sya nag-make face dahil sa inis nang marinig ang sinabi ko
"You just won by luck, next game, kami na ang mananalo" inis nyang sambit
"Yeah, if that's going to happen" I smirked at him. Akala nya ba ay hahayaan ko syang manalo sa susunod na laro? Both business and games are like survival, and I have mastered both of them. At isa pa, kahit kay ay wala pang nakakatalo sa akin sa kahit na anong bagay, maging argument man iyan o makipag-agawan ng shares ng isang kumpanya
"Woah! Ngayon na lang ata kita nakitang tumakbo nang ganoon kabilis, Mr. Raven" aniya Mr. Isaac na nanonood pala sa amin
"A-ang a-akala k-ko a-ay n-nasa a-auction k-ka?" Utal utal na tanong ko naman sa kanya dahil sa hingal
"Maya maya pa sila magsisimula, nagkaroon ata ng maliit na problema sa venue ng auction" paliwanag nya sakin
"Why? What happened?" Tanong ko
"I don't know" kibit balikat nyang tugon
"Anyway, ang ganda ng team work nyong dalawa" dagdag pa nya
"Team work, what?" Kunot noong tanong ko
"Hindi naman siguro kayo mananalo kung wala kayong team work di ba? Pinapanood ko kaya kayo knaina na naguusap" sabi pa ni Mr. Isaac. Nakita nya siguro kaming naguusap tungkol sa plano namin na ipanalo lahat ng laro at supalpalin si Sebastian
"Of course, we need to win the race after all" said Dale
"Buti naman at nagka-ayos na kayong mag-ama" aniya Mr. Isaac
"Haha, yeah" I said awkwardly
"The next game is coming up, we need to prepare" singit naman ni Dale
"Gone on, I'll go cheer you both from here." Sabi ni Mr. Isaac at tinapik ako sa aking balikat
Pinagpahinga muna nila kami ng limang minuto bago nila sinimulan ang ikalawang laro, at pagtapos noon ay nagsimula na kami. Long story short, kami na naman ni Dale ang nanalaro sa panglawang laro at maging mga mga natitirang laro
2 HOURS LATER
"Dang it! I'm so tired!" Saad ko nang matapos na ang lahat ng laro
"You guys dominate every game. You didn't even give other players a chance to win." Saad ni Mr. Isaac
"Hanggang ngayon ay andito ka pa rin?!" Singhal ko naman
"30 minutes pa daw bago magsimula ang auction eh" paliwanag nya
"You won all the games, Mr. Raven. I congratulate you and your son." Biglang singit naman ni Sebastian at inilahad ang kanyang kamay upang makipag-kamay sa akin
"Because I'm not all talk, unlike you, Sebastian" Nakangising tugon ko naman sa kanya at hinawi ang kamay nya
"And I don't shake hands with dirty people." I added
"What do you mean?" Kunot noong tanong nya
"You hands, I mean" sabi ko na lang at naglakad na ako paalis
"What happened?" Tanong naman sa akin ni Mr. Isaac
"Sya lang naman yung bugok na politikong gustong makipagkaibigan sa akin sa ball party ni Congressman Haime" mabilis kong sagot sa kanya
"Really? Anong ginagawa nya dito? Balita ko kurap na tao daw 'yan, bakit nila hinayaang makapasok dito ang ganyan tao? At paano mo nalamang sya iyon?" Sunod sunod nyang tanong sa akin
"Dale told me" I replied
"Dale? How?" He asked again
"He talk, of course"
"Oh yeah, thanks for being sarcatic, young Collymore" aniya Mr. Isaac
"Hindi ko rin kasi alam kung paano nya nalaman ang lahat ng iyon" saad ko naman
"Eh asaan na nga pala ang batang iyon?"
"He's in the changing room to change his clothes because he said he was going to watch the auction. He said he saw the items being brought in for the auction and it looked like some of the items took his interest." I explained
"Like father, like son" said Mr. Isaac
"I'm going to take a shower and change my clothes because I'm going to watch the auction with Dale." Sabi ko naman at hindi ko na hinintay ang sagot ni Mr. Isaac at dali dali na akong naglakad papunta sa changing room
SEVERAL MINUTES LATER
"Dale" tawag ko dito nang makita ko ito sa labas ng pinto kung saan gaganapin ang auction
"Bakit hindi ka pa pumapasok?" Tanong sa kanya ni Mr. Isaac
"Bawal daw pong pumasok sa loob ang bata kapag walang kasamang matanda" paliwanag nya
"Kung sabagay, hindi naman para sa bata ang auction na ito" sabi ni Mr. Isaac habang ako naman ay kumatok sa pinto
KNOCK! KNOCK! KNOCK!
At ilang segundo pa ay bumukas na nga ang pinto. "I'm with this kid" saad ko at pinapasok na nga kami sa loob
Dahil medyo matao sa loob ay wala akong nagawa kundi buhatin na lamang si Dale upang hindi ito sa amin mahiwalay at agad na kaming nagtungo sa isang lamesa malapit sa stage
"Alam mo ba kung anong ginagawa sa auction, Dale?" Tanong sa kanya ni Mr. Isaac
"May item po silang ilalabas tapos magpapataasan ng presyo ang mga bidder para makuha yung item" sagot nya. Base sa paliwanag ng batang ito ay mukhang nakapunta na sya sa mga ganitong lugar
"Ilang beses ka ng nakapunta sa mga ganitong lugar?" Bulong na tanong ko sa kanya
"Ngayon palang ako nakapunta dito pero naririnig ko sa mga tito ko kung ano ang auction" paliwanag naman nya
Ilang minuto pa ang lumipas ay nagsimula na din ang auction. So far, I haven't seen any items that appeal to me, so I've been content to let people bid and bid and vie for the previous items. Pinagmamasdan ko rin si Dale na para bang hindi mapakali sa kanyang upuan at panay ang silip sa mga item na kanilang inilalabas, mukhang may item nga talaga syang inaabangan
"And now, for our last item! Behold the final item from India. It's one of the old scrolls that is believed to be 30 thousand years old and is said to be a map of a treasure." Saad ng auctioneer at nagsimula nang magbulungan ang mga tao dahil dito
Treasure map? Nasaang taon na ba tayo at naniniwala pa sila sa mga ganyang bagay?
"Waaaaa!" Rinig mahinang saad ni Dale ngunit sapat na ito para aking marinig
"Ayan ba yung gusto mong makita?" Tanong ko sa kanya at agad naman nya akong tinanguan bilang sagot at muling ibinalik ang kanyang tingin sa item
"Do you want that item?" Tanong ko pa
"Even if I wanted it, I couldn't get it because I don't have any money to bid." Kibit balikat nyang sagot sa akin
"What if you have bid money and you get it? What do you do with it?" Kunot noong tanong ko
"Of course, I will give it to my mommy." He replied
"To your mom?" Tanong ko pa
"My mom used to be an archeologist, but she stopped when she gave birth to me and my twin sister." Dale explained
Bakit sa tuwing binabanggit ni Dale ang pamilya nya ay may isang tao ang pumapasok sa isip ko, simula sa kambal na babae at sa magulang na archeologist.
"So you want to give her that but you don't have the money?" Sabi ko
"Well, pwede ko naman mabili 'yan kapag laki ko. Hahanapin ko kung sino yung makakakuha then bibilin ko s akanya iyang item na iyan at ibibigay sa mom ko" nakangising paliwanag naman ni Dale na bahagya ko namang ikinatawa
"At paano mo naman gagawin 'yan?" Tanong ko sa kanya
"Wala ng impossible sa mundong ito, Mr. Raven" he just said
"We will start the bid at 500,000 pesos." Aniya ng auctioneer
"1 million" said the guy with the number 29
"10 million" - Number 05
"20 million" - Number 16
"25 million! May gusto pa bang magdagdag?!" Tanong ng auctioneer
"30 million!" - Number 01
"45 milliom!" - Number 22
"I'll buy it for 60 million!" Saad naman ng number 30
"Wow! pataas na ng pataas ang ating bid, wala na bang gustong magdagdag sa 60 million? Ayaw nyo ba ng ating huling item?" Aniya ng auctioneer na halatang gusto nya pang tumaas ang bid. Well, that's his job to begin with
"100 million!" Rinig kong saad ng isang pamilyar na boses kaya naman ay mabilis ko itong nilingon
"100 million galing kay number 04!" Sigaw pa ng auctioneer at halata namang nagulat ang mga tao dahil dito, dahil kahit ako rin ay nagulat hindi dahil sa taas ng bid kundi dahil sa taong nagpresyo nito
"Sebastian" bulong ko
"Kaya nya bang bilin 'yan?" Bulong naman sa akin ni Mr. Isaac
"He's a crooked politician, so I'm sure he has 100 million from the money he stole from the people." I grin
"All of the people, why does it have to be him?!" Ramdam ko naman ang pagkairita sa boses ni Dale
"Why? Ang akala ko ba bibilin mo sa makakabili yang scroll na iyan kapag lumaki ka na?" Sarkastikong tanong ko naman sa kanya
"Yes, I said that, but if he's the one who will buy it, I'm a hundred percent sure that he won't sell it to me because he's a selfish person." He said as he crossed his arms. May punto naman si Dale sa sinabi nya dahil bukod sa pagiging kurap na politiko ay isang makasariling tao si Sebastian, or should I say Emeraldo N. Juanico?
"So what are you going to do now?" Tanong ko pa
"I can't do anything but watch because I don't have much money to participate in the bidding and buy that item. I'm justa 4 years old kid" sabi pa nya
"You clearly know it" I said
"Wala na bang gustong kumalaban sa 100 million?" Tanong ng auctioneer
"100 million? Malaki na iyon, sigurado akong wala ng ibang magtataas nyan" Rinig kong bulungan ng mga tao sa likuran namin
"Mukhang final na ang 100 million at wala ng ibang gustong magtaas pa!" Syampre naman, 100 million na iyan at sigurado akong walang magtatangkang taasan pa iyan dahil wala naman silang alam sa mga relics at scroll na kagaya ng nasa harapan naming lahat ngayon
"Please, someone raise the bid so the scroll doesn't go to Mr. Sebastian's hands!" Rinig kong saad ni Dale
"Ayaw mo ba talagang mapunta sa kanya yang scroll na iyan?" I asked Dale as he nodded
"Okay, at dahil wala nang gustong itaas pa ang bid. The scroll is now sol---"
"1 billion!" Sigaw ko na ikinagulat naman ng lahat ng tao lalo na ni Dale na hindi makapaniwala sa kanyang narinig sa'kin
- Writer
