Mona
Naramdan ko na lang na umupo muli sa tabi ko si Trebor. Nakatuon ang tingin ko sa may bintana ng kanyang kwarto. Hindi ko sya tinitignan dahil hanggang ngayon ay masakit ang lahat sa akin.
Masakit ang buong katawan ko lalo na ang maselang parte ko, at lalo na ang puso ko. Ang puso ko ang labis na naapektuhan ngayong gabi. Ngunit sabi ko nga ay hindi ko ito pinagsisisihan.
Nakahawak ako sa kumot na nagtatakip sa aking dibdib. Hindi ko alam kung paano ako tatayo upang magbihis. Bigla akong kinain ng kahihiyan ko. Bigla akong nanlambot at nanghina.
Naramdaman ko ang paghimas nya sa aking pisngi. Hindi ko pa rin sya nililingon dahil talagang nasasaktan na naman ang puso ko, ngunit tinitiis ko lang ito.
Bigla na lang nya akong hinatak upang makaupo at niyakap nya ako mula sa aki
