Please, My Professor

Chapter 24

Ibang-iba talaga ang buhay rito sa probinsya dahil napakasimple lang. Malinis ang batis, malumanay ang hangin, at tahimik ang kapaligiran. Iyon bang tipo ng kapaligiran na hindi nababalot ng usok mula sa tren, o di kaya ay ugong mula sa mga sasakyan, bagkus ay napakamatiwasay nito. Tanging naririnig lang sa himpapawid ay ang mga huni ng mga klase-klaseng ibon, at sa lupa naman ay tanging pagaspas lamang ng mga dahong na pinapalid ng hangin.

Dahil sa simpleng buhay rito sa probinsya halos buong baranggay ay magkapamilya na ang turingan. Iba kasi kung maghanda itong mga kapitan dahil walang ni isang kabaryo ang hindi imbatado. Lalo na kapag may birthdayhan, nako, lahat imbitado basta tutulong lang sa digamo. Pero ang mas nakakabilid rito sa probinsya ay ang kanilang fiesta. Ito ang pinaka-aabangan ng lahat dahil marami ang magaganap. Madalas may perya, may inoman, may palaro, at may papremyo pa. May kainan din sa halos lahat ng bahay kaya no need to worry kung saan manananghalian.

Ganoon pa man, hindi rin maiiwasan ang mga taong gahamam sa pera’t salapit. Madalas kasing problema rito sa probinsya ay ang bangayan ng mga magsasaka’t mga mapera. Pilit kasing inaagaw ang lupa ng mga magigihap na umaabot pa sa p*****n. Ngunit kahit ganiyan, nakakabilin rin kaya ang probinsya dahil sa taglay nilang pagiging makatao at ang hindi matawarang samahan. Sulit na sulit talaga sa probinsya lalo na kapag marami kang kaibigan. No need to worry na kasi kung saan ka matutulog dahil anytime pwede kang matulog sa kahit saang bahay.

“Magandang hapon po, aling Nina…” Biglang bati naman ng isang matangkad at gwapong lalaki habang dala ang isang kumpol ng mga roses.

“Oh… Kenny, tama nga pala talaga ‘yong narinig ko na umuwi kana rito sa atin. Bakit hindi mo naman sinasabi sa akin hindi tuloy kita na sundo.” Paulit lang Ani nito habang ibinaling kaagad ang atensyon sa babae ng makita niya ito.

" Still, ang ganda mo pa rin, Kenny. Sana naman this time…”

" Oh…" She interrupted dahil ayaw niyang marinig ba ang sasabihin ng lalaki sa kaniya.

“Pasok na muna kayo, Ted. Mukhang pagod na pagod kayo eh." Dagdag pa nito. She doesn't even hide her irritation. Kahit pa man klaro sa kaniyang mukha ang pagkairita ay kailangan niya paring maging makatao dahil kilala sa kanilang baranggay si Ted. Anak ito ng kanilang kapitan. Malaki ang respito ng mga taga rito sa ama ni Tes dahilan upang pikit mata nalang sila sa mga katarantaduhang ginagawa ng anak nitong si Ted.

“Ted… nako nag-abala kapang pumunta rito. Pumasok muna kayo. Ah… anong gusto ninyo? Kape, tsaa, gatas?” Paanyaya naman ng ina nitong si aling Nina sa manliligaw ni Kenny.

" It's okay aling Nina…"

“No… not aling Nina, okay? You can call me tita nalang.”

" Oh … sorry, tita."

“Have a seat…” Ani pa ng ina nito habang ang dalawang anak naman nito na si Jessa at Kenny ay halatang hindi nagustohan ang trato ng ina sa kanila.

Umupo naman si Ted sa harap ni Kenny habang dala ang isang kumpol ng mga roses.

" Are those roses for my daughter Kenny, Ted?” Paunang sabi ni aling Nina sa kaniya.

" Ahhh…" Sagot naman ni Ted sa kaniya at napalingon sa dalawa niyang kasama. Siguro ay mga tanod itong kasama niya. Personal tanod kumbaga.

“I mean… yeah. It's for you…Kenny.” At dahan-dahang iniabot ang dalang bulaklak kay Kenny.

Tinanggap naman ito ni Kenny at bumitaw pa ito ng isang matamis na ngiti.

“Thank you, Ted. ‘No kaba nag-abala kapang bigyan ako nito."

“No, it's for your talaga, Kenny. By the way, how are you? I mean, mabuti na lang talaga at umuwi ka rito. Nabalitaan ko professor kana raw."

“Oo eh."

“So, kumusta naman ‘yong pagiging professor?"

“It's a good thing para sa akin at sa pamilya ko. Kahit papano ay nakakaluwag din." Sagot naman nito.

“Ganoon ba, mabuti…"

Iba’t-iba ang uri ng tao. Minsan tinatago, minsan naman lantaran. Ngunit mas nakakatakot iyong mga uri ng tao na itinatago nila ang totoong sila. They never wanted to showcase everything they have, but rather to keep it from them. They want people to make false perceptions to them, which then could be beneficial to them. They can manipulate other people's behavior depending on what show they wanted to portray. Kaya kung may uwi man ng tao na dapat iwasan, iyon ay ang mga taong mapangpanggap. Because they are uncontrollable, unexpected, manipulator, gaslighter, and selfish.

However, kung may uri man ng tao na dapat nating igalang, iyon ang mga taong malayang ipinapalabas ang tunay nilang pagkatao sa harap ng kahit na sino man. They are that person na sobrang genuine, at honest. They don't want false perception dahil ang gusto nila ay maging totoo sila sa sarili nila at the same time ay maging totoo ang ibang tao para sa kanila. And I guess, this kind of people are one of a kind. They are blessing of the gods that sent before us to teach us something more important: to be real regardless of it's consequences.

“Kevin… balita ko may work kana raw.” Pagsisimula naman ni aling Dilia habang inaayos ang mga paninda niyang mga isda. Si Kevin naman ay nag-prepare na rin ng kaniyang mga itatapong dumi ng isda.

“Nako, aling Dilia… sideline ko lang po ‘yon. Sayang naman kasi ‘tong bakasyon kung wala lang rin akong gagawin. Tsaka madali lang din naman ‘yong trabaho kasi convenience store naman ‘yon.”

" Mabuti naman kung ganoon, Kevin. Sipagan mo talaga ‘yang mga pangarap mo, ha. I'm pretty sure malalim ang pinaghuhugutan mo ng lakas.”

Napangiti nalang din si Kevin sa sagot ni aling Dilia habang itinapon na ang mga dumi ng isda. Sa isip niya ay totoong may malalim na dahilan siya kung bakit niya ginagawa ang lahat ng ito. This is all because of his professor Kenny. How badly he wanna be with her, really. Kaya nagagawa niya ang lahat ng ito because he has always been given a courage para magsumikap pa lalo.