Please, My Professor

Chapter 5

“Prof. Jayon … sigaw pa niya sa kaniyang professor. Anong nangyari?”

Hindi naman tumugon sa kaniya si Prof. Jayon bagkus ay sumama ito sa ambulance bilang watcher.

Nang makaalis na ang ambulance at humupa na ang sitwasyon ay pumasok niya ang school clinic. Ang isa niyang ka-block mates na si Frances ay isang medics, at madalas naka stand by sa loob ng school clinic kapag walang klase kaya nilapitan niya ito at kinausap.

“Frances…” Sabi niya habang papasok sa loob ng school clinic. Napalingon naman si Frances sa kaniya at nilapitan siya.

" Anong nangyari doon? Si Prof. Kenny iyon, diba?"

“Oo, si Prof. Kenny ‘yon." Sagot naman nito. “Upo ka muna." Umupo siya sa sofa at hinintay na umupo rin ang kaibigan.

" Nahimatay kanina sa di malamang dahilan ay nahihirapan huminga kaya ginamitan namin ng oxygen. Kinabaha na rin kami sa kondisyon niya kaya sinabi ni doc na tumawag na daw ako ng ambulance.”

" Ganun ba…saang ospital daw siya dadalhin?"

“Diyan lang yata sa Zanorte Medical Center. So far ‘yan lang naman ang pinakamalapit na ospital mula rito eh." Sagot naman nito.

“Sandali, ‘wag mong sabihing may balak kang bisitahin si Prof. Kenny? Alam mo, napaghahalataan na kita ha. Kanina during class, you kept staring at her na para bang malalim ang iniisip mo. Ano ba talaga?"

“‘Yan nga rin ‘yong problema ko eh. Hindi ko rin kasi alam kung ano ang nangyayari sa akin, but I do really felt something strange tuwing nakikita ko si Prof. Kenny. Alam mo ‘yon, parang may nangyaring hindi mo maalala pero naalala ng katawan mo. I mean you know there is something happening around, but you don't know what it is."

" Nako, Kevin. Ilang beses na kitang nakasama uminom sa bahay nila Ralp,at tuwing nalalasing ka ganiyan na ganiyan ‘yong mga sinasabi mo. ‘Yon ngang umihi ka sa kumot at muntik mo pa akong idamay, hindi mo nga naalala eh, but after a few days, noong nakita mo ulit ‘yong hinigaan natin, doon na bumalik lahat ng nangyari. Akala mo pa nga pinagtitripan ka namin.”

" Alam ko naman ‘yan eh kaya nga hindi na ako umiinom diba?” Sagot naman ni Kevin.

" Okay look, have you remember that time when Prof. Jayon asked me to drive Prof. Kenny off to her house?”

" Was that during the criminology night?”

" Oo, that time when Prof. Kenny fell to our table.” Napaisip si Frances sa kaniyang sinabi, at tumango na rin ito.

" Yeah…ano namang ngunit nun?"

“Hindi kasi ako lasing that time, at alam kong alam mo ‘yon. Magkasama kaya tayo sa table.”

" Oh…?"

“Naalala ko kasing that time ay hinatid ko si Prof. Kenny sa loob ng bahay niya, then ‘yon. Hanggang doon lang. The rest is a mystery."

“Sira! Baka nag-inuman kayo ni Prof. Kenny that time kasi nga gusto pa niyang uminom nun eh. Kung hindi lang siguro siya pinigilan mo Prof. Jayon baka nilaklak pa niya ‘yong isang bote eh."

“I used to think that way kaya lang it only adds to the odds. Sa bahay lang kasi ako nagising kinabukasan, kaya impossibleng uminom kami. “

" Sa bagay, kung uminom kayo edi sana doon kana nakapagpalipas ng gabi. Mag-isa lang naman sa bahay si Prof. Kenny eh.”

" Sandali, bakit mo alam?”

Napakunot naman ng noo si Frances.

" Sira! Nakita mo bang may kasama ‘yan? Takot nga yata ang mga lalaki sa kaniya eh.”

" Eh?Maganda naman si Prof. Kenny. Sexy, tsaka malinis sa katawan.”

" Hmmm… pero hindi ko talaga gets ang mga nangyayari sayo. Was that the reason why gusto mong makausap si Prof. Kenny?"

“Yes. To clarify things. Naguguluhan kasi ako masyado, Frances."

“Well, kung sakaling nag-inuman kayo that time then I guess you should head to her home first para naman may ma recall ka kahit kunti. If you wondered why sa bahay ka na nagising, you can ask your parents naman. I mean, look, it's quite strange and I know maaalala mo rin ‘yan." Sagot naman ni Frances sa kaniya. He advised him na bumalik sa bahay ng kaniyang professor for some recollections, and sure it's a commendable thing to do.

" By the way, hindi na papasok si Prof. Alpha mamaya, diba?”

" Ah…oo…mamayang gabi pa ulit ‘yong class natin. Next year aayusin ko na schedule para naman makakapagtrabaho ako sa mga vacant time ko."

Habang nag-uusap ang dalawa ay tumunog naman bigla ang cellphone ng kaibigang si Frances. Agad rin naman niya itong sinagot.

" Sandali…" At tumayo siya, seeking for some privacy. Matapos niyang maibaba ang phone ay kumuha siya ng mga gamit sa loob ng office ni Doc. Glen. Siya ang doctor in charge dito sa school clinic.

“Oh, saan ka pupunta?"

“Pinapatawag ako ni Doc. Glen eh. Papapuntahin ako sa ospital dalhin ko raw mga gamit niya. Diba gusto mo rin naman makita si Prof. Kenny? Sumama ka nalang kaya sa akin."

Nagkakasundo ang dalawa na puntahan ang ospital kung saan admitted ang kanilang professor. Hanggang ngayon ay hindi pa rin nila malamanlaman kung ano ang totoong nangyayari kay Prof. Kenny. Well, perhaps that's kind of confidencial matters, maybe.

Nang makarating sa ospital ay nasilayan agad ni Kevin si Prof. Jayon sa holding area. Mag-isa itong naka-upo sa isang bench at halatang malalim ang iniisip kaya nilapitan niya ito at upang makapagtanong na rin sa mga nangyari.

“Prof. Jayon…” Tawag niya sa professor at napalingon naman ito sa kaniya.

" Can I… sit with you?"

Bilang tugon ay tumango lamang ang professor. Umupo naman si Kevin katabi ang professor at iniisip kung ano ang tamang sasabihin sa kaniya, habang si Frances naman ay nagtanong sa mga nurse na naka assign sa disk. Matapos noon ay dumeritso na rin ito papasok ng ospital.

“Are you okay, Prof. Jayon?" It's quite awkward to asked this kind of question in this kind of situation. Of course, his professor was not okay, and perhaps, baka malalim ang iniisip nito and he was just trying to calm himself up. However, Kevin, he doesn't know where to start.

“Yeah…I'm good.” Matipid namang sagot ng professor sa kaniyang tanong habang malayo ang kaniyang tingin.

" Is Prof. Kenny doing well?”

" I hope so.”

Napatango na lang binata at hindi alam kung ano ang susunod niyang sasabihin. Iniisip na lang din niya na sana magiging mabuti ang kalagayan ng kaniyang professor.

“Hmmm… she will be okay, Prof. Jayon.” Ani niya at napalingon naman ang professor sa kaniya. He stared at him, so deep, yet unclear, at biglang dumating si Frances.

" Gising na si Prof. Kenny…" Nabaling naman sa kaniya ang atensyon ng kanilang professor, at tumayo ito, then he head up towards Prof. Kenny's room.

Si Frances naman at si Kevin ay naiwan lang. They wondered why their professor acted like that. I mean, who would have thought this jolly professor Jayon becomes like this all of the sudden?Maybe because of what happened.

“Tara…”

Sumunod na rin sila at pinuntahan ang room ng kanilang Prof. Kenny.

Nang marating nila ang room at nakitang gising na ang professor habang kausap si Prof. Jayon, naging magaan naman bigla ang pakiramdam ni Kevin. Hindi niya maintindihan ngunit bahala na. He was happy knowing that professor Kenny was doing well.

Binuksan ni Frances ang pintuan at pumasok silang dalawa. Bumati pa ang kaibigan ni Kevin sa kanila, ngunit ng magsalubong ang kanilang mga mata, Kevin thought of hugging Prof. Kenny so tight. He was sure happy knowing all of these, he saw his professor's elegant eyes. Again, he felt this strange feeling. So deep, yet so uncertain.