Ang Itim na Simbahan
571 Words
Isang Linggo Makalipas.
Tahimik ang Umbra Arcanum, pero hindi ito kapayapaan.
Ito ay bago dumating ang bagyo.
Nagpapatuloy ang mga klase, normal ang kilos ng mga estudyante, at ang mga guro’y tila walang alam—pero may malamig na presensya sa hangin.
At si Nyra?
Hindi na siya simpleng estudyante.
Simula nang makita niya ang salamin, ang Codex, at ang imahe ni Nyxara… may nagising sa loob niya.
Isang gutom.
Hindi para sa kapangyarihan.
Kundi para sa katotohanan.
---
Midnight. Sa ilalim ng silid-aklatan.
Hindi lahat ng lugar sa Umbra Arcanum ay nasa mapa.
Ang mga pinakadelikado at pinakabawal ay sinadyang burahin sa kasaysayan.
Pero may mga pintong hindi nagsasara para sa tunay na may-ari ng kadiliman.
Narito si Nyra.
Hawak niya ang pendant ni Ina. Mainit ito, para bang may tinuturo. Pinapadaloy nito ang enerhiya pababa—hanggang sa isang madilim na pasilyo, hindi pa niya napapasok noon.
Ang pader ay basag. Ang mga bato’y may marka.
Hindi ito gawa ng tao.
Ito ay ginawa ng anino.
Hanggang marating niya ang dulo—isang itim na pinto. Walang hawakan.
Pero may ukit ng parehong simbolo sa kanyang pendant.
Pinatong niya ang palad sa pinto.
Bumukas ito.
---
Ang Itim na Simbahan.
Hindi ito simbahan gaya ng alam ng karamihan.
Walang altar.
Walang krus.
Walang ilaw.
Tanging mga haligi ng anino, mga upuang bato na pabilog ang ayos—parang nagkakatipon sa isang lihim na ritwal.
Sa gitna, may itim na trono.
Basag. Wasak. Pero may kapangyarihan.
Tila matagal na itong iniwan—pero ang kadiliman ay nanatili.
Naglalakad si Nyra, dahan-dahan, walang tunog, habang naririnig ang…
Mga panalangin.
“Balik ka na, Ina ng Anino.”
“Ibalik mo ang gabi, o Tagapagmana.”
“Kami ay naghintay, nagdasal, nagdusa… para sa iyong muling pagbangon.”
Napatingin si Nyra sa trono.
At doon niya nakita…
Isang babae. Nakaupo. Buhay. Naghihintay.
---
“Ina?”
Nanlamig ang katawan niya. Hindi ito hallucination.
Buhay si Ina.
Ngunit iba na siya.
Puti ang mata. Itim ang buhok. Nakasuot ng damit na tila hinabi mula sa gabi.
Ang tinig nito ay mapanatag, pero matalim.
“Matagal akong naghintay sa’yo, anak,” ani Ina. “Pero hindi bilang anak. Kundi bilang… kapalit.”
---
“Ano'ng ibig mong sabihin?” malamig na tanong ni Nyra.
Lumapit ang babae, nakatingin diretso sa kanyang kaluluwa.
“Ang kapangyarihan ko ay unti-unting kinain ng trono. Ang katawan ko ay narito, pero ang kaluluwa… ay ibinigay ko sa kadiliman. Para sa’yo.”
“Hindi ko ‘to hiningi.”
“Pero ikaw lang ang maaaring humawak nito. Dugo mo ang tinanggap ng Simbahan. At simula ngayong gabi…”
Humakbang siya palapit sa trono. Huminto sa harap ni Nyra.
“…ikaw na ang bagong Ina ng Anino.”
---
Tumibok nang malakas ang pendant.
Sumiklab ang apoy—itim, malamig, at buhay.
Sumiklab din ang paligid ng simbahan.
Lumitaw ang mga dating nawawala—mga nilalang ng dilim, may hugis tao, may hugis hayop, may mukhang wala nang kaluluwa.
“Sambahin ang Tagapagmana.”
“Sumilay na ang bagong gabi.”
---
Si Nyra, tahimik lang.
Walang kaba. Walang takot.
Ngunit sa loob niya, isang bagay ang gumising.
Hindi ito kapangyarihan.
Kundi katotohanan.
Ang katahimikan niya ay hindi dahil sa kawalan ng damdamin—kundi dahil sa bigat ng responsibilidad.
Sa gabing iyon, naupo siya sa trono.
At kahit hindi pa niya ito tanggap ng buo…
tinanggap siya ng kadiliman.
- Writer
