Ang Propesiyang Sinumpa
468 Words
Gabi – Sa lihim na silid ng Codex Vault
Habang ang buong akademya ay tahimik na natutulog, si Nyra ay hindi mapakali.
Ang pendant sa leeg niya ay lalong umiinit, tila ba hinihila siya sa isang lugar na kahit siya'y hindi alam. Ang mga panaginip niya ay punong-puno ng bulong, dugo, at liwanag na nababalot ng kadiliman.
Sa likod ng Black Library, may isang lihim na pinto.
Walang estudyanteng pinapayagang pumasok doon.
Pero si Nyra… ay hindi lang estudyante.
---
"Valen noctris," bulong niya, at kusa itong bumukas.
Sa loob, amoy mo ang panahon. Alikabok. Abo. Kalansay ng lumang panahon.
May mga floating scrolls, siglong luma, at libro ng mga bagay na pinili ng mundo na kalimutan.
At sa pinakasentro ng silid—nandoon ang Codex Obscura, ang pinakaunang talaan ng Umbra Arcanum.
Isa lang ang pahinang gumagalaw.
At doon niya nabasa ang propesiya.
---
📜 Ang Sinumpang Propesiya:
> “Isang sanggol ang isisilang sa gabi ng asul na buwan,
may lahing hindi para sa langit, hindi rin sa impyerno.”
“Dugo ng isang diyosang nilimot, at ningning ng bituin na itinatwa.”
“Kapag bumangon siya, ang tatlong selyo ay muling mabubuksan.
At ang Trono ng mga Naligaw ay tatawag muli ng tagapagmana.”
“Ngunit sa kanyang paggising, isang kaharian ang babagsak…
at isang diyos ang kailangang mamatay para siya’y mabuhay.”
---
Nangilabot si Nyra.
Hindi lang siya estudyante.
Hindi lang siya tagapagmana.
Isa siyang banta.
---
Flashback – Galing sa Codex
Nagbukas ang libro sa sarili nitong alaala.
Isang babae na may itim na korona. Mapupulang mata. Puting buhok na kasingyelo ng buwan. Tumayo siya sa harap ng nilalang na tinatawag na mga diyos—at tinanggihan ang kalangitan.
“Ako si Nyxara, Diyosa ng mga Anino,” bulong ng babae.
“At ako’y hindi magpapatirapa sa harap ninyong nagpapanggap na liwanag.”
At sa kanyang huling hininga, itinago niya ang kanyang kapangyarihan sa katawan ng isang sanggol.
---
Balik sa kasalukuyan.
Nanginginig ang kamay ni Nyra habang hawak ang pendant.
“Ako… ang anak ng diyosang pinatay ng langit.”
Hindi siya handa.
Ngunit ang mundo ay hindi na naghihintay.
---
Kinabukasan – Sa loob ng Grand Hall
Tinawag ni Headmaster Lucien ang buong akademya.
Lahat ng estudyante. Lahat ng guro. Lahat ng tagapangalaga.
“Isang panganib ang paparating,” sabi niya.
“Ang mga anino ay gumagalaw, at ang mga lumang pader ng mundo ay muling bumubuka.”
Nagkatinginan ang mga propesor.
Wala ni isa ang tumingin kay Nyra.
Ngunit naramdaman niya:
alam na nila kung sino siya.
---
Sa labas ng academy—isang bitak sa langit.
Isang asul na buwan na hindi dapat umiiral.
At isang nilalang na bumabangon mula sa hukay ng mga nalimot.
“Anak ng anino,” bulong ng hangin, “oras mo na.”
- Writer
