karşımda sıla vardı...
"neden yapıyorsun bunu kendine sanem?"
"neyi sıla? hem sen ölmemiş miydin?"
"ölmedim sanem yaşıyorum... ama kendine zarar vermene de tehamül edemiyorum, yapma bunu kendine lütfen."
"ben kendime bir şey yapmıyorum. ben sadece sana ve senin ailene yapılanların intikamını almaya çalışıyorum."
"aile mi? sence ailem senin yüzüne göründüğü gibi bir aile mi?"
"öyle değil mi?"
"değil sanem, ailem asla göründüğü gibi bir aile değil. aksine daha beterler... bazen neden benim bu dünyaya gelmeme sebep olduklarını düşünüp durdum. ama hiç bir zaman bu sorularıma cevap alamadım."
sıla karşımda öylece solgun bir şekilde gözlerime odaklanmıştı. ben ise umutsuzca ona bakıyordum. daha düne kadar yaşadığımız güzel bir hayatın içinden zorla en dibe çekilmiştik. ben dipteydim...
