หมาเด็กมันร้าย เอื้อยค้าบบ

ตอนที่6:โดนแกล้ง แต่ฉันไม่ลาออก

เจ้าซันพาพี่สาวขึ้นรถจิ๊บสีดำ แล้วรีบขับออกมามุ่งตรงไปที่ไร่องุ่นทันที เสียงรถเบรกอย่างแรงเมื่อมาถึง สาวๆคนงานในไร่ต่างก็รีบชะเง้อคอ สาดส่องสายตามาทางรถจิ๊บทันที

แต่ทุกคนก็ต้องไม่พอใจ เมื่อเห็นเจ้านายสุดหล่อมากับสาวสวยหน้าตาดี

เจ้าซันเดินลงมาจากรถ โมเน่ต์ยังนั่งเกาะรถแน่น เจ้าซันรู้สึกขำในใจที่แกล้งให้เธอกลัวขึ้นมาได้บ้างแล้ว เจ้าซันเดินมาดึงแขนเธออย่างแรง เพื่อลากเธอลงมาจากรถ

“ลงมานี่ มัวนั่งทำอะไรอยู่”“นี่…ปล่อยฉันนะ คุณจะทำอะไรกันแน่ ปล่อย”

เจ้าซันกับพี่สาวยื้อยึดฉุดกระชาคกันอยู่พักหนึ่ง มือเรียวเล็กก็หลุดออกจากการเกาะยึดจากขอบประตูรถทันที

“ไป โน่น ไปทำงานนี่คือหน้าที่ของพี่สาวในวันนี้” เจ้าซันผลักพี่สาวจนเธอล้มลงไปนั่งที่พื้นดินโครนแฉะๆ โมเน่ต์รู้สึกได้กลิ่นตุๆ เธอทำจมูกฟุตฟิตแล้วยกมือสองข้างขึ้นมาดม

“อั้วววว…นี่มัน…ขี้วัวนี่…อั้ววววว”โมเน่ต์รีบลุกขึ้นวิ่งหน้าตั้งไปหาที่ล้างตัวอย่างไว

เจ้าซันยืนหัวเราะสะใจ แต่ลึกๆในใจก็แอบเป็นห่วงเล็กน้อย แต่อีกใจก็ไม่ยอมรับในความรู้สึกนั้น “หึ…แค่นี้ก็ทนไม่ได้ จะทำงานที่นี่ได้ยังไง ลาออกกลับไปนอนอยู่บ้านจะดีกว่ามั้ยครับ…พี่สาว”เจ้าซันเดินมาก้มหน้าดูใบหน้าของพี่สาว ที่ตอนนี้แดงก่ำเป็นลูกตำลึง เพราะเธออ้วกแตกไปสองสามรอบติด

โมเน่ต์แหงนหน้าขึ้นมามองคนตัวโตด้วยความโมโห “นี่คุณ…อ้วกกกก”ยังไม่ทันได้ด่าเจ้าตัวแสบ โมเน่ต์ก็ดันอวกแตกอีกครั้ง

เจ้าซันรู้สึกผิดในใจ กำลังจะยื่นมือไปลูบหลังให้ แต่ใจหนึ่งกลับปฎิเสธสุดๆ

“หึ…อ่อนแอก็แพ้ไป ผมว่าพี่สาวยอมแพ้สะเถอะ ยังไงงานที่นี่ก็ไม่เหมาะกับพี่หรอก ”เจ้าซันปัดไม้ปัดมือออกแล้วเดินกลับไปขึ้นรถ ทิ้งสาวสวยให้นั่งอวกอยู่คนเดียวแบบนั้น

สายตาคมมองปราดผ่านแผ่นหลังเนียนครู่เดียว เสียงรถจิ๊บถูกขับออกไปอย่างเร็วฉิว

พวกคนงานในไร่ต่างก็มองจ้องมาที่โมเน่ต์เป็นตาเดียว โดยเฉพาะคนงานผู้หญิงสาวๆที่มองมาด้วยความหมั่นไส้สุดๆ

พี่เกมส์เดินมาพอดี เห็นโมเน่ต์กำลังแย่ เขารีบเข้าไปช่วยทันที“โม…คุณเป็นอะไร ทำไมเนื้อตัวเปื้อนปุ๋ยหมักแบบนี้”

พี่เกมส์ช่วยพะยุงตัวโมเน่ต์ลุกขึ้น แต่พอเธอลุกขึ้นเธอก็เป็นลมไปทันที

ที่ห้องพยาบาลของไร่อิทธิเดช “คุณโมเธอหมดสติไปเพราะร่างกายตกใจนิดหน่อยค่ะคุณเกมส์ ยังไงก็พักผ่อนสักสองชั่วโมงก็หายแล้วค่ะ”

นางพยาบาลประจำห้องพยาบาลเอ่ย ก่อนจะเก็บอุปกรณ์แล้วเดินออกไป โมเน่ต์หันมาส่งยิ้มหวานให้พี่เกมส์ “โมต้องขอบคุณคุณเกมส์มากเลยนะคะ ถ้าโมไม่ได้คุณโมคงแย่”

พี่เกมส์ยิ้มตอบ“ไม่เป็นไรครับ ไอ้เจ้าซันมันก็ทำเกินไป ผมต้องขอโทษแทนน้องชายของผมด้วยนะครับ ทำให้คุณต้องลำบากแล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงโมก็จะทำงานที่นี่ให้ได้ โมจะค่อยๆเรียนรู้กฎเกณฑ์ของที่นี่ค่ะ จะได้ไม่ถูกใครรังแกง่ายๆอีก” “ดีแล้วครับ ผมเป็นกำลังใจให้ครับ สู้ๆ ”ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างเข้าใจ

ที่ไร่องุ่น เจ้าซันกลับมาเพื่อดูผลงานที่ตัวเองได้ทำไว้ “อะไรนะ พี่เกมส์พาเธอไปแล้ว ”เสียงทุ้มดูไม่ค่อยชอบใจ เมื่อรู้จากปากคนงานในไร่ ว่าพี่สาวโดนพี่ชายฉุดไปแล้ว

เจ้าซันโมโหจัด หน้าบึ้งตึงจนคนงานในไร่แทบจะมองหน้าเจ้านายไม่ติด

“อะไรกัน นี่ฉันเป็นอะไรไป ก็แค่ผู้หญิงไร้ยางอายคนหนึ่ง แต่ทำไมรู้สึกเจ็บจี้ดที่อกข้างซ้ายว่ะ”เจ้าซันเอามือทาบอกตัวเองไว้ กัดริมฝีปากแน่น

ไอ้เสกมองดูอยู่ก็ถึงกับงง ว่าเจ้านายเป็นอะไรไปอีกแล้ว คราวนี้รู้สึกว่าเจ้านายดูฉุนเฉียวเกินเหตุไปหน่อย

ตกบ่ายใกล้เวลาเลิกงานช่วงสี่โมงเย็นพี่เกมส์ก็ขับรถมาพร้อมกันกับโมเน่ต์ ยุบยิบที่กำลังกลับจากจ่ายตลาดเพื่อซื้อของกลับมาทำอาหารเย็นให้กับเจ้านาย ก็บังเอิญเดินมาเห็นเข้าพอดี จึงแอบดูเพราะอยากรู้อยากเห็น

หนึ่งทุ่ม เจ้าซันกลับมาบ้าน กำลังจะเดินขึ้นบนห้อง บังเอิญเดินผ่านห้องครัวพอดี ได้ยินพวกคนใช้คุยกัน

“ต๊ายยยย…ตอนหัวค่ำน่ะนะ ข้าเห็นคุณเกมส์กอดคลอเคลียร์มากับแม่เลขาคนใหม่ด้วยล่ะ ท่าทางสนิทสนมกันมาก ฉันนี่เชียร์สุดตัวเลยนะถ้าคุณเกมส์อยากจะจีบแม่เลขานั่นขึ้นมาจริงๆ”

“ทำไมเล่าพี่ยุบยิบ แม่เลขานั่นโปรฟายดี๊ดีรึไงกัน”

“แหม๋…ลองพวกเจ้านายหนุ่มๆได้สัมเองด้วยตัวเองทุกคนล่ะก็ แกคิดว่าไงล่ะ”ยุบยิบทำหน้าฟิน

เจ้าซันทนฟังไม่ได้ คำพูดของเล่าคนใช้ ทำเอาเขาหงุดหงิดขึ้นมา เสียงปิดประตูห้องดัง ปึ้ง สนั่นบ้าน พวกสาวใช้พากันตกใจสะดุ้งกันใหญ่ทุกคนต่างทำหน้างง ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ไม่นานเจ้าซันก็เดินลงมา เดินสวนกับพี่เกมส์และพี่วินเนอร์พอดี พี่ๆอ้าปากจะชวนเจ้าซันกินกุ้งย่างด้วยกัน แต่เจ้าซันทำหน้าบึ้งตึงใส่ แล้วเดินสวนออกไปอย่างไม่ใยดีเลย ทำเอาพวกพี่ๆถึงกับเก้อไป

“มันเป็นอะไรของมันว่ะ”พี่เกมส์เอ่ยปาก วินเนอร์ยักไหล่ “ไม่รู้”

ที่ขลับแห่งหนึ่งใจกลางเมือง เจ้าซันกำลังดื่มอย่างหนักเพื่อลืมความรู้สึกแปลกๆพวกนั้น สาวๆหลายคนมองมุ่งตรงมาที่เขาเป็นเป้าหมาย

สาวสวยใจกล้าคนหนึ่งเดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะ เธอใช้มือเรียวลูบที่ต้นขาเจ้าซันเบาๆ“สุดหล่อ ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยจ้ะ…”

เจ้าซันกระดิกแก้วเหล้าไปสองสามที มุมปากฉีกยิ้มเล็กน้อย ไฟแสงสีส่องวูบวาบที่ใบหน้า ยิ่งดูหล่อเหลาน่าจับจองเป็นที่สุด

สาวสวยขยับเข้ามาเบียดแขน มุมปากขวาเจ้าซันกระตุกหงึกๆสองที ดวงตาคมดูหวานเยิ้มด้วยฤทธิ์ของสุรา แต่เจ้าตัวยังคงมีสติครบ

“ที่รัก…เราไปต่อกันมั้ยคะ อื้มมม”เสียงสาวกระเส่าข้างหูเขาอย่างยั่วยวน มือใหญ่กำแก้วเหล้าแน่น เจ้าซันหลับตาลงพยายามควบคุมอารมณ์โกรธเอาไว้ เพราะไม่อยากเสียมารยาท

แต่นางก็ไม่ยอมหยุดแค่นั้น มือเรียวเริ่มลูบวนที่ต้นขาใหญ่บีบเค้นอย่างตั้งใจ หมายปลุกอารมณ์ความเป็นชายของเขา

เจ้าซันกัดฟันแน่น อารมณ์โกรธเกลียดเริ่มออกจากสีหน้า และดวงตา แต่สาวสวยกลับมองว่าเขากำลังมีอารมณ์นั้นอยู่

มือเรียวจึงเลี้ยววาบมาจับกุมตรงเป้าใหญ่อย่างไว เจ้าซันลุกขึ้นสะบัดมือนางออกทันที พร้อมด่ากระจายจนนางหน้าถอดสี

“ร่าน ไม่มียางอาย เ****นนักก็ไปหาซื้อกินสิ ระรานคนอื่นอยู่ได้ ”คำด่าทอแบบนี้ นางไม่คิดว่าจะหลุดออกมาจากปากของชายที่มีหน้าตาดีขนาดนี้

ซันปาแก้วเหล้าลงพื้นแตกกระจาย ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว ซันชี้หน้าสาวสวยก่อนจะเดินหนีออกมาจากร้าน ด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด!!!