หมาเด็กมันร้าย เอื้อยค้าบบ

ตอนที่2:พบเจอ แต่ไม่ชอบ

“สวัสดีครับ รถเสียใช่มั้ย ให้พี่ดูให้ดีกว่าครับ นี่ก็ใกล้จะมืดแล้ว อยู่คนเดียวแบบนี้มันไม่ดี”เสียงเข้มๆฟังดูเหมือนกำลังเกี้ยวสาว เกมส์ยิ้มให้เธอด้วยสายตาที่เป็นมิตรที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

โมเน่ต์ จ้องมองชายหนุ่มทั้งสองอย่างล่ะเอียดละออ ทำเอาสองชายหนุ่มถึงกับเก้อเขินนิดๆ มือไม้อยู่ไม่สุข

“เอิ่ม…รถโมเสียนะค่ะ ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร ”เธอยิ้มหวานส่งให้ชายหนุ่มทั้งสอง ทำเอาสองชายแอบใจสั่นๆอยู่บ้าง ซันจ้องมองพิจารณาหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความไม่ไว้ใจกลัวว่าเธอจะวิ่งเข้าใส่เขาเหมือนผู้หญิงทั่วๆไปพวกนั้น

เขามองเธออย่างหวาดระแวงสุดๆจนทั้งโมเนต์และเกมส์สังเกตได้ ว่าเขากำลังต่อต้านเธอสุดฤทธิ์ เกมส์รีบใช้ศอกยาวกระทุ้งเข้าให้ที่ท้องของน้องชายอย่างแรง ซันจุกจนตัวงอ เขารีบเดินกลับขึ้นรถทันที ไปนั่งกอดอกอยู่บนรถเฉย

ทำเอาเกมส์ถึงกับเก้อๆกังๆเพราะต้องอยู่ต่อหน้าสาวสวยเพียงลำพังแบบนี้ “เอิ่ม…ช่วยเปิดกระโปรงรถหน่อยครับ เดี๋ยวพี่ช่วยดูให้ ”

เสียงเข้มอย่างสุภาพบอกสาวสวยให้ช่วยทำตาม “อ้อ…ได้สิคะ”โมเน่ต์เดินกลับมาเปิดช่องเปิดฝากระโปรงรถขึ้นทันที แล้วเธอก็เดินกลับมายืนมองดู ชายหนุ่มที่กำลังซ่อมรถให้เธออยู่

ซันที่นั่งมองดูทั้งสองจากหน้ารถจิ๊บ เขาขมวดคิ้วชนกันเมื่อเห็นหญิงสาวยืนจ้องมองพี่ชายไม่ล่ะสายตาเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว

“นึกไม่ผิดจริงๆ ผู้หญิงแบบนี้มีให้เห็นทั่วๆไป น่ากลัวชิบ”ซันส่ายหน้าเบาๆ เขาเข้าใจว่าโมเน่ต์กำลังอ่อยพี่ชายของเขาอยู่

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง แต่ก็ยังซ่อมไม่เสร็จเพราะเกมส์นั้นความรู้เรื่องพวกนี้น้อยนิดนักเมื่อเทียบกับซันแล้วยังห่างกันอยู่มากเรื่องพวกนี้

ซันหงุดหงิดขึ้นมา เขารีบกระโดดลงจากรถตรงมาหาทั้งสองทันที

มือใหญ่ตบเข้าที่ด้านข้างรถอย่างเบามือ ก่อนที่ปากกระจับหนานุ่มจะพ่นคำหยาบออกมา

“ไม่เสร็จสักที มานี่เดี๋ยวผมดูให้เอง พี่น่ะหลบไป”ซันเบียดร่างใหญ่กำยำแทนที่พี่ชาย เกมส์ยิ้มแหย๋ๆแล้วรีบหลบไปยืนข้างๆรถอย่างไว

“ก็แค่สายแบ็ตตะลี่มันหลุด เนี้ย แค่จับมันยัดเข้าไปที่เดิมก็จบ ไหนเธอลองไปสตาร์ทเครื่องดูสิ ” เสียงทุ้มๆฟังดูกวนประสาทมากๆ แต่โมเนต์ก็รีบทำตามอย่างว่าง่ายเพื่อเอาตัวรอด

บรึ้มมมม…เสียงสตาร์ทรถดังขึ้นในบิดเดียว โมเน่ต์ยิ้มหวานออกมาด้วยความดีใจ ซันส่งยิ้มแห่งชัยชนะให้พี่ชายไปหนึ่งหงึก ไหล่กว้างยักหงึกๆด้วยความพอใจ เกมส์ทำตาหลีข้างหนึ่งใส่น้องชาย บ่งบอกความในว่า นายทำได้ไงว่ะ!!!

โมเน่ต์ดีใจที่จะได้กลับบ้านสักที เธอรีบเดินลงมาจากรถเพื่อจะขอบคุณคนทั้งสอง แต่ด้วยความรีบร้อนปนดีใจ ทำให้เธอสะดุดส้นรองเท้าตัวเองล้มมาชนเข้ากับอกแกร่งของเจ้าซันเข้าพอดี

ทั้งสองล้มลงทันที ร่างใหญ่รีบรับร่างเล็กๆเอาไว้ได้ทัน ปากของทั้งสองก็บังเอิ้ญญญ…จุ๊บกันพอดีเป๊ะ สองตาประสานงานกันอย่างจัง ความเป็นชายได้ตื่นตัวผะงาดขึ้นมาในทันที หญิงสาวรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของมัน เธอรีบเบี่ยงตัวออกไปนอนหงายข้างๆเขาทันที ด้วยหัวใจที่สั่นไหวระริก

ใบหน้างามแดงระเรื่อจนแอบไม่อยู่แล้ว กับความเขินอายเช่นนี้ ที่มันเกิดขึ้นอย่างกระทันหัน

ซันรีบลุกขึ้นทันที แก่นกลางกายชายของเขาชี้ผะงาดจนเห็นเป็นลำใหญ่และยาวมากๆ ซันรีบเอามือสิงข้างกุมน้องชายตัวเองเอาไว้ แล้ววิ่งหนีขึ้นรถไปทันที โมเน่ต์รีบลุกขึ้นปิดฝากระโปงรถลงแล้วรีบวิ่งขึ้นรถเช่นกัน

เกมส์พี่ชายใหญ่ที่ยืนอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ได้แต่ยืนทำตาปริบๆ เสียงแตรรถจิ๊บบีบดังสนั่นจนแสบแก้วหู ทำเอาเกมส์ได้สติกลับมา

เขาเดินไปข้างๆฝั่งคนขับ เพื่อบอกเธอว่าให้ไปได้แล้ว “เอิ่ม…คุณควรจะกลับไปได้แล้วนะครับ เดี๋ยวพวกเราก็จะกลับแล้วเช่นกัน”

โมเน่ต์รีบพยักหน้าหงึกๆ แล้วเหล่ตามองที่หน้ารถจิ๊บชั่วครู่ แล้วเธอก็รีบขับรถออกไปทันที

เกมส์ขึ้นรถมาด้วยความขำขัน จนซันที่อารมณ์เสียอยู่แล้วต้องขมวดคิ้วเข้มๆชนกันใหญ่

เขารีบขับรถเร็วฉิวเข้าไร่ไป รถแล่นเข้ามาจอดด้วยความเร็วสูง ฝุ่นตลบอบอวนไปทั่ว เสียงปิดประตูรถดังปึ้ง ก่อนที่ร่างของคนตัวโตจะกน้าบึ้งตึงเข้าบ้านไปพร้อมกับขวดไวน์สีเขียวขวดนั้น

เกมส์เดินตามเข้าไปด้วยความอารมณ์ดี สถานะการณ์ที่โรงจอดรถเงียบสงบลง ฝุ่นยังคงคละคลุ้งไปทั่ว ร่างท้วมๆของเสกค่อยๆยืนขึ้นจากสวนไม้ประดับใกล้ๆกัน ฝุ่นสีแดงๆเต็มเบ้าหน้าของเสกอย่างหนาแน่น เสกสำลักฝุ่นสองสามที ยุบยิบเดินออกมาจากเรือนครัวเห็นเข้าพอดี

เสียงหัวเราะดังลั่นอย่างตั้งใจ “ห้าห้าห้าห้า ไงล่ะไอ้พี่เสก กรรมตามสนอง ให้ทุกแก่ท่านทุกนั้นถึงตัว ถึงไวซะด้วย ห้าห้าห้า ”

ยุบยิบยืนขำจนตัวโยน ไอ้พี่เสกเป่าฝุ่นออกจากปากฟูดใหญ่

ซันขึ้นมาบนห้องลงกลอนเอาไว้แน่นหนา เขานอนราบลงที่เตียงนอนนุ่ม และหลับตาลง มือข้างหนึ่งจับกดแก่นกายหนุ่มเอาไว้แน่น

เขานึกเห็นใบหน้าที่งดงามของสาวคนนั้นขึ้นมา เธอสวยตรงสเป้กเขาทุกอย่าง แต่ทว่า เมื่อคิดว่าเธอต้องมีแผนเข้าหาเขาแน่ๆ เมื่อคิดได้แบบนั้น ซันก็รีบลุกขึ้นสะบัดหน้าไปหลายรอบ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัว เดินเข้าห้องอาบน้ำไปอย่างไว

ที่ไร่อัครโยธิน โมเน่ต์ที่พึ่งจะมาถึง พ่อของเธอก็รีบออกมารับลูกสาวสุดที่รักทันที “ลูกรัก…ทำไมมาถึงช้าจังลูก มาๆพ่อช่วยถือ”

โมเน่ต์ส่งกระเป๋าให้พ่อทันที แล้วเธอก็เข้าไปกอดหอมพ่อด้วยความคิดถึงทันที“หืมมม…โมคิดถึงคุณพ่อที่สุดเลยค่ะ”

“ห้าห้าห้า อย่ามาทำเป็นปากหวานไปหน่อยเลย ทีอยู่ต่างประเทศนานๆถึงโทรหาพ่อที นี่หรอคนที่เขาว่าคิดถึงกัน พ่อว่า คงคิดถึงหนุ่มๆซะล่ะม้างงง…” คุณสาโรจน์ อัครโยธินเอ่ยแซวลูกสาว

โมเน่ต์เมื่อได้ยินว่า คิดถึงหนุ่มๆใบหน้าของซันก็ลอยขึ้นมาทันที ทำเอาเธอเคลิ้มไปชั่วครู่

“โมเน่ต์ โมเน่ต์…”เสียงดุๆเรียกลูกสาวสองสามที โมเน่ต์ได้สติกลับมา รีบขานรับพ่ออย่างไว

“ค่ะ คะ คุณพ่อ ”เธอยิ้มแหย๋ๆ คุณสาโรจน์หลี่ตามองท่าทีของลูกสาวทันที

“มันดูแปลกพิกล มีอะไรหรือเปล่าเนี่ยะ”เสียงดุๆดูเข้มขึ้นนิดหนึ่ง โมเน่ต์หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที “ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณพ่อ รีบๆเข้าบ้านกันเถอะค่ะโมเหนื่อยแล้ว”

คุณสาโรจน์กลี่ตามองลูกสาวด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้ซักถามต่อ “ไปๆ เหนื่อยก็ไปพักซะนะลูก เดินทางมาแต่ไกล เอ้าๆไอ้พวกนี้ รีบมายกกระเป๋าคุณหนูขึ้นไปไว้ในห้องเร็ว คุณหนูจะพักผ่อน ทำงานให้มันไวๆกันหน่อยเฮ้ยยย”

เสียงบ่นพึมพำเบาๆ พลางเดินพาลูกสาวเข้าบ้านไป คนรับใช้รีบวิ่งมายกกระเป๋าของโมเนต์เดินตามคุณหนูไปทันที!!!!