หมาเด็กมันร้าย เอื้อยค้าบบ

ตอนที่4:สอบสัมภาษณ์ ที่พิลึกกึกกือ:/

เวลาผ่านไปเกือบ40นาที ร่างสูงโปร่งของพี่เกมส์ก็เดินออกมาจากห้อง เจ้าซันที่กำลังยืนพิงประตูห้องอยู่ด้วยความคิดที่ไม่เป็นมิตรเท่าไหร่กับตัวของโมเน่ต์

เสียงฝีเท้าหนักๆเกินผ่านหน้าห้องไป เจ้าซันทำท่าจะเปิดประตู แต่เขาก็ต้องชะงักไป เพราะจู่ๆใบหน้าของสาวเจ้าเลห์คนนั้นมันผุดขึ้นมา ทำให้เขาหงุดหงิดทันที

เจ้าซันหันกลับมายืนพิงประตูห้องต่อ ใบหน้าหงุดหงิดชัดเจน

พี่เกมส์เดินลงมาเจอเข้ากับวินเนอร์พอดีจึงชวนเจ้าตัวเข้าไปสัมภาษณ์งานช่วยกันหน่อย

“เอ้า ไอ้วิน มาพอดีเลย ไปช่วยพี่สอบสัมภาษณ์งานหน่อย เห็นไอ้เสกบอกว่า พ่อให้เธอไปนั่งริในห้องออฟฟิตแล้ว”

วินเนอร์เอออ่อตามพี่ชายทันทีอย่างว่าง่าย “อ่อ…ได้สิพี่ รอแปบนึง”วินเนอร์รีบนำหนังสือในมือไปวางไว้ที่โต๊ะก่อน แล้วเดินกลับมาพี่เกมส์กอดคอน้องชายเดินตรงไปที่ห้องออฟฟิตทันที

เสียงประตูห้องถูกเปิดออก แต่คนตัวเล็กที่นั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ก็ยังไม่รู้สึกตัวเลย

สองพี่น้องเดินเข้ามาถึง พอได้เห็นหน้าของผู้ที่มาสมัครงานพี่เกมส์ก็ยิ้มกว้างทันที “นี่มัน…สาวสวยคนเมื่อวานนี่ มาที่นี่ได้ไงนะ ดูสิขนาดหลับยังน่ารักเลย”เสียงในหัวของพี่เกมส์แต่ใบหน้าที่แสดงออกกลับดูนิ่งเฉยภายใต้รอยยิ้มที่สุภาพ

วินเนอร์ค่อยๆสังเกตหญิงสาวอย่างไม่เกรงใจใคร สายตาที่จ้องมองผ่านแว่นใหญ่บนใบหน้า บ่งบอกว่าเขาก็ชอบเธอไม่น้อย แต่ไม่ได้ชอบเชิงชู้สาว แต่เป็นการชอบแบบเพื่อนร่วมงานกันได้ประมานนี้

“พี่เกมส์ เอาไงดี เธอน่ารักนะ แต่เธอไม่ยอมตื่นอะดิ เอาไง”วินเนอร์สะกิตพี่ชายเบาๆด้วยสีหน้าที่ดูเย็นชา เกมส์ขมวดคิ้วคิดหนักกว่าเดิม สองคนไม่มีสเต็บในการจีบหญิงหรือคลุกคลีกับหญิงสาวสักเท่าไหร่ พวกเขาทั้งสองจึงทำตัวไม่ถูก

ซันอดไม่ได้เขากลัวว่า พี่ชายจะรับเธอเข้าทำงาน เขาจึงรีบเปิดกล้องดูทันที

“เฮ้ย…อะไรวะ มาสัมภาษณ์งานแต่ดันนั่งหลับ ไม่มีมารยาทจริงๆ หึ…ดีล่ะ ”ซันเห็นช่องทางที่จะไม่รับเธอเข้าทำงาน จึงรีบวิ่งลงไปที่ออฟฟิตทันที

เสียงประตูถูกเปิดออกอย่างแรง แต่ถึงอย่างนั้นโมเน่ต์เธอก็ยังไม่ตื่นอยู่ดี เพราะเมื่อคืนนี้กว่าจะนอนหลับก็เกือบเช้า วันนี้เธอจึงอ่อนเพลียมากๆ

สองพี่ชายหันควับมาทางประตูห้องพร้อมกัน พวกเขาดูตกใจเล็กน้อยนั่งทำตาปริบๆข้างๆกัน

เจ้าซันทำตาถะลึงใส่พี่ชาย ส่งซิกไปหลายรอบ ถามเป็นนัยๆว่าทำไมไม่ยอมปลุกเธอ

พี่เกมส์กับวินเนอร์หยักไหร่แทนคำตอบคนละที “ไม่กล้าว่ะ”คำตอบที่ได้รับทำเอาเจ้าซันของขึ้น

เจ้าซันเดินไปข้างๆเก้าอี้ตัวใหญ่ เขาจับเก้าอี้หมุนกลับมาหาตัวเขาเองอย่างแรง

คนตัวเล็กๆตื่นตกใจ โมเน่ต์ผวาเข้ากอดคอเจ้าซันแน่น“ว้าย…แผ่นดินไหว”

ทุกคนตาเบิกโพงทันที กลืนน้ำลายเฮือกลงคออย่างฝืด เจ้าซันที่ตอนนี้เสียหลักก้มลงไปคล่อมร่างสาวสวยเอาไว้ ตาประสานตาทำเอาเธอและเขาหัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ

ซันรีบดีดตัวออกห่างทันทีเมื่อได้สติ “นี่คุณ…คุณรังแกผมอีกแล้วนะ คุณนี่มัน…”ซันหน้าแดงก่ำกึ่งโกรธกึ่งเขินอายปะปนกันไปหมด

โมเน่ต์รีบขอโทษทุกคนทันทีที่เผลอทำตัวไม่เหมาะสมที่นี่

“ฉันต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะ ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วย ฉันแค่ต้องการทำงานที่นี่ เพียงเพื่อหวังเงินเดือนเท่านั้น ”

โมเน่ต์ที่พร่ำบอกทุกคนหน้าใสซื่อ แต่ด้านหลังมือเธอกลับเอานิ้วขัดหันเอาไว้ แสดงถึงว่า ที่พูดออกมานั้นมันโกหกทั้งเพ

พี่เกมส์และวินเนอร์ไม่เห็นเพราะนั่งอยู่ตรงหน้าของเธอ แต่เจ้าซันนี่สิ …เขาเห็นทุกการกระทำของเธอ เพราะเขายืนอยู่ด้านหลังของเธอนั่นเอง

“ให้ตายเถอะ ทำไมเธอมันหน้าด้านขนาดนี้ โกหกหน้าซื่อเชียว ”เสียงในหัวของซันที่กำลังตะโกนด่าสาวสวยตรงหน้า อย่างบ้าคลั่ง

แต่ความเป็นจริงเขากำลังยืนนิ่งตีหน้าเย็นชาเพื่อรอดูว่า เธอจะมาไม้ไหนกันแน่

“ได้ครับๆ ไม่เป็นไร เรามาเริ่มสัมภาษณ์งานกันเลยนะครับ”พี่เกมส์เริ่มทำท่าทางจริงจังขึ้นมาทันที เพราะกำลังเข้าสู่โหมดงาน

“จากประวัติที่ผมได้อ่านมา คุณชื่อโมเน่ต์ นางสาวรินรดา อัครโยธิน อายุ26ปี สถานะคือ โสด และยังซิง เอิ่ม…”

พอออ่านมาถึงคำว่า ยังซิง ที่เขียนเอาไว้อย่างตั้งใจของเจ้าของประวัติ ทำเอาหนุ่มๆทั้งสามคนหน้าแดงขึ้นมาพร้อมๆกัน ต่างทำตัวไม่ค่อยถูกกันเลยทีนี้

โมเน่ต์เห็นทุกคนหน้าแดง เธอก็พอจะรู้ว่าพวกนี้กำลังเขินและอายอยู่ เธอจึงรีบแก้สถานะการ์ณทันที

“เอิ่ม…ฉันคงพิมพ์ประวัติละเอียดมากไป ต่อๆเถอะค่ะ”เธอรีบคะยั้นคะยอให้พวกเขาข้ามๆมันไป พี่เกมส์ก็รีบดึงสติกลับมา

“เอิ่ม…อะหึ่ม…คุณเรียนจบสาขาบริหารจัดการมาใช่มั้ยครับ”

โมเน่ต์พยักหน้า ก่อนจะตอบ“ใช่ค่ะ ”“แล้วคุณเคยมีประสบการณ์ผ่านการทำงานมาจากที่ไหนมาก่อนหรือเปล่าครับ”

โมเน่ต์ส่ายหน้าเบาๆยิ้มแหย๋ๆ“ไม่ค่ะ ที่นี่เป็นที่แรกค่ะ แต่ฉันจะตั้งใจทำงานและเรียนรู้ให้ไวที่สุดค่ะ ”

พี่เกมส์หน้านิ่งมือก็เปิดดูประวัติของเธอไปเรื่อย วินเนอร์นั่งยิ้มสังเกตหญิงสาวอย่างละเอียด ทำเอาโมเน่ต์หน้าแดงเล็กน้อย “อะไรกัน จะมาจ้องกันแบบนี้ตรงๆเลยหรือ บ้าไปแล้ว นี่เขามองฉันสวยหรือมองว่าเป็นตัวประหลาดกันแน่นะ”เสียงในหัวของโมเน่ต์ที่กำลังเกิดความประหม่าขึ้นภายในใจของเธอ

“ถ้างั้นคุณโมรอแปบนึงนะครับ ”พี่เกมส์รีบส่งซิกทุกคนประชุมด่วนที่หน้าห้องออฟฟิต โมเน่ต์มองตามสามหนุ่มด้วยความสงสัย

“เฮ้…เอาไงดีวะ ”พี่เกมส์เปิดประเด็นขึ้น ซันขมวดคิ้วชนกันแล้วกระแทกเสียงทุ้มถามด้วยความไม่เข้าใจว่าพี่ชายกำลังคิดอะไรอยู่

“เอาไง หมายความไงพี่ชาย มันตัดสินใจยากขนาดนั้นเลยรึไง ก็แค่ปฎิเสธไป ว่าไม่รับคุณสมบัติไม่ตรง แค่นั้น”เสียงทุ้มป้อนบทพูดใส่หัวให้เหล่าพี่ชายด้วยความหงุดหงิด

“แต่เธอก็ตรงตามที่ต้องการทุกอย่าง เว้นแต่ยังไม่มีประสบการณ์เท่านั้น พวกนายก็สอนๆเธอหน่อยก็เป็นแล้ว จะปฏิเสธเธอทำไม คนเขาตั้งใจหางานทำแท้ๆ อคติชิบ”น้ำเสียงอันเย็นชาจากวินเนอร์ ทำเอาเจ้าซันไม่ค่อยพอใจนัก

แต่คนที่ยิ้มกว้างเหมือนจะดีใจสุดก็คือพี่เกมส์ พอได้ข้อสรุป พี่เกมส์กับวินเนอร์ก็รีบกลับเข้าไปทันที เจ้าซันยกมือจะดึงไหร่พี่ชายเอาไว้แต่ไม่ทันการ เขาดึงมือกลับอย่างหงุดหงิดใจมากๆ

ก่อนจะเดินตามหลังเข้าไป “เอาล่ะ สรุปว่าพวกเรารับคุณเข้าทำงานนะ พรุ่งนี้ก็มาเริ่มงานได้เลยนะครับ” โมเน่ต์ดีใจมากๆเธอยิ้มหวานให้ทุกคน แล้วรีบเก็บของกำลังจะหันหลังกลับ แต่พอเดินหันหน้ามาทางประตูห้อง

เธอก็ชนเข้ากับอกกว้างของเจ้าซันอย่างแรง โมเน่ต์เซจะล้ม เจ้าซันรีบคว้าตัวเธอขึ้นมากอดเอาไว้แน่น ทุกคนตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นไปชั่วขณะ เจ้าซันรีบปล่อยมือจากตัวเธอทันที ทำเอาสาวก้นจ้ำเบ้าลงที่พื้นทันที “โอ้ย…เจ็บนะ”เสียงหวานฟังดูไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ เจ้าซันรีบชักสีหน้าหงุดหงิดทันทีเพื่อแก้เขิน “ซุ่มซ่ามฉิบหาย…หึ”เจ้าซันทิ้งบอมลูกใหญ่ไว้ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างไว !!!!