หมาเด็กมันร้าย เอื้อยค้าบบ

ตอนที่1:หนุ่มหล่อ โสด ซิง เอาแต่ใจ ร้ายกาจ!!!

“ซัน นายภูดิศ อิทธิเดช อายุ24ปีบริบูรณ์ เขาเป็นลูกชายคนเล็กของบ้านอิทธิเดช มีหน้าตาที่หล่อเหลา สาวๆตามกรี้ดยิ่งกว่าดาราสุดฮอตสะอีก เขาสูง180+น้ำหนัก73.5กิโล จมูกโด่งเชิดสวยรับกับใบหน้าที่คมคายมีมิติ ดวงตาที่หวานเยิ้มยิ่งกว่าหญิงแท้ๆ มองสาวๆคนไหนต้องใจละลายลงตรงนั้นทันที

วันๆไม่ทำอะไร เอาแต่ดูหนังโป้ ชักว่าว หมกมุ่นอยู่แต่กับสิ่งนั้นทั้งวัน แต่ชีวิตจริงของเขายังโสด ยังซิง เพราะเขามีนิสัยที่เอาแต่ใจแบบสุดๆ สาวๆหลายคนเข้าหาเขา แต่ด้วยความที่ฝักใฝ่ในเรือนกายของเขา สาวๆหลายคนจึงรุกอย่างเต็มที่ ทำให้เขาเกิดหวาดกลัวสาวๆพวกนั้นไปเลย

วินเนอร์ พี่ชายคนที่สองของเขา อายุ26ปี ผิวขาว สูง170+น้ำหนัก 65กิโล มีนิสัยที่เงียบขรึม ชอบเก็บตัวอยู่แต่ที่บ้าน ชอบอ่านหนังสือ ชอบช่วยงานในไร่ ชอบทำตามคำสั่งของพ่อและแม่

เกมส์ พี่ใหญ่สุด เขาอายุ29ปี สูง179 หนัก 64กิโล มีนิสัยที่เอาการเอางาน ดูแลไร่ ดูแลคนงานช่วยพ่อแม่เป็นประจำทุกวัน

………………………………………………………

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสามที ซันที่กำลังนั่งช่วยตัวเองอยู่ในห้อง ก็หันควับมามองที่ประตูทันที“ใคร”เสียงขายรับทุ้มต่ำ ด้วยกำลังเสียวซ่านอย่างหยุดไม่ได้

“พี่เอง วินเนอร์”เสียงตอบรับดูเย็นชานิดหน่อย ซันขมวดคิ้วชนกันด้วยความเซ็ง เพราะทุกครั้งที่วินเนอร์มาตาม ต้องรับคำสั่งจากพ่อแม่ หรือไม่ก็จากพี่เกมส์มาบอกเขาอีกทอดหนึ่งแน่ๆ

“มีอะไร”เสียงทุ้มต่ำฟังดูหงุดหงิดเอ่ยถามขึ้นมา “เอิ่ม…พี่เกมส์ฝากมาบอก ให้แกไปรับเขาที่ไร่องุ่นที ” พอได้ฟังซันก็มองบนทันทีด้วยความเซ็ง

“แล้วทำไมพี่วินถึงไม่ไปรับล่ะคร้าบบบบ”เสียงทุ้มลากยาวแบบประชดประชัน

“ก็พี่เกมส์เขาบอกให้แกไปรับนิ เร็วๆด้วยอย่าชักช้า ”ถ่ายทอดคำสั่งจบ วินเนอร์ก็รีบเดินกลับห้องทันที

ซันเป่าลมออกจากปากอย่างแรง ทำหน้าเซ็งแบบสุดๆ“อะไรกันนักหนา เกือบจะเสร็จภารกิจอยู่แล้วเชียว อ่า…”ซันกำลังจะชักต่อ แต่เสียงพี่วินเนอร์ก็ดังแทรกเข้ามาก่อนเมื่อเขาเดินผ่านหน้าห้องเพื่อลงไปข้างล่าง

“ซัน…เร็วด้วยนะ พี่เกมส์เขารอ”สิ้นเสียงของจอมมารทำเอาซันมือค้างไปเลยด้วยความหงุดหงิด ซันรีบใส่กางเกงแล้วเข้าห้องน้ำเพื่อล้างมือ แล้วเขาก็รีบลงมาหยิบกุญแจรถจิ๊บ แล้วรีบขึ้นรถขับออกไปอย่างไว

ยุบยิบ สาวรับใช้อายุ35ปี เดินเข้ามาหน้าบ้านแทบหลบรถไม่ทันกันเลยทีเดียว

“อั้ย…อารายว่ะ นั่นมันคุณซันนิ ไปโมโหอะไรมา แม่เกือบหลบไม่ทัน นิดเดียวเลยจริงๆ”ยุบยิบยืนมองตามหลังรถจิ๊บคันสีดำวาววับที่กำลังแล่นออกไปด้วยความเร็วสูง

“เอ็งเป็นอะไรนังยุบยิบ ยืนบ่นยุกยิกๆสมกับชื่อเอ็งจริงๆเชียว แกเป็นอะรายยย”เสก คนงานในไร่คนสนิทของพี่เกมส์เดินมาเห็นเข้าพอดี เห็นท่าทางสาวยุบยิบดูแปลกๆจึงถามดู

“ก็คุณซันนะสิ พี่เสก ไม่รู้ใครไปแหย่รังแตนเข้าให้ ขับรถแทบเหมือนขับจรวด F16 ก็ไม่ปาน จะรีบไปทิ้งไข่ที่ไหนก็ไม่รู้”

เสกหัวเราะคิกคักๆ ตลกท่าทางของนังยุบยิบ “คุณซันเขาก็เป็นแบบนี้ประจำ ใครบ้างไม่รู้ เอ็งก็หลบๆให้มันทัน เดี๋ยวขี้แตกสักวัน ห้าห้าห้า”เสกหัวเราะก๊าก แล้วรีบวิ่งหนีไปอย่างไว เพราะโดนยุบยิบไล่หวดเข้าให้ “หนอย…ไอ้พี่เสก แช่งกันลงคอนะ เดี๋ยวแม่จะให้ผีผลักเข้าสักวัน หนอยๆเดี๋ยวได้ข้าไปเป็นเมียจักรู้สึก หึ”

ยุบยิบเดินเข้าห้องครัวไปพร้อมกับเสียงบ่น วินเนอร์ที่ยืนมองอยู่บนชั้นสองต้องส่ายหัวให้พวกคนใช้พวกนี้ ที่ไม่ค่อยรู้จักการะเทศะสักเท่าไหร่ แอบนินทาเจ้านายอยู่บ่อยๆ จนวินเนอร์เริ่มเอือมระอา

รถจิ๊บคันสีดำวาววับ ขับเข้ามาจอดเสียงเบรคดังเอี้ยดสนั่น คนงานในไร่หันมามองเป็นตาเดียว โดยเฉพาะพวกคนงานสาวๆที่แอบสนใจเจ้านายหนุ่มหล่อคนนี้อยู่

ขายาวๆก้าวลงมาจากรถจิ๊บ เสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนขายาวสีดำ เพียงแค่นี้ก็ทำเขาเท่ห์ระบิดจนสาวๆไม่อยากล่ะสายตาแม้แต่เสี้ยววินาที

ผิวขาวๆเล่นแสงวิบวับๆ ปนเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามผิวหนุ่ม ทำเอาสาวๆกลืนน้ำลายกันเป็นแถว

ร่างกายหล่อๆล่ำๆ ยืนพิงรถจิ๊บอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ชั่วครู่ ร่างสูงโปร่งอีกคนก็เดินลอดแนวต้นองุ่นออกมาในลุคชาวไล่อย่างเต็มตัว

ซันจ้องมองพี่ชายผ่านแว่นกันแดดสีดำ เขาทำตาเขม็งใส่พี่ชาย แต่เกมส์ก็มองไม่ออกว่าน้องชายกำลังเกรี้ยวกราดอยู่

“เร็วดีแฮะ ไอ้น้องชาย เอ้า ”เกมส์ตบไหล่น้องชายเบาๆแล้วโยนขวดไวน์สีเขียวในมือให้ ซันรับมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขาขมวดคิ้วก้มลงอ่านฉลากอย่างไว “บิลาทิศ ” ซันอ่านมันแล้วยิ้มเบาที่มุมปากอย่างพอใจ

เขาหันมาขึ้นรถแล้ววางขวดไวน์เอาไว้ข้างๆอย่างถะนุถะนอม “ขอบใจนะครับพี่ ผมรอไวน์ของปีนี้มาได้สามปีแล้ว ”

ซันพูดเสียงทุ้ม ก่อนจะขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว เกมส์ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่ยิ้มหัวเราะเบาๆแล้วก็เอนเบาะรถลงเอนหลังเล็กน้อย

“เอ่อ…พี่เกมส์ แล้วพ่อกับแม่ล่ะ”ซันถามด้วยความอยากรู้ว่าพวกท่านจะกลับเข้าบ้านกี่โมง

เกมส์หันมายิ้มให้น้องชายก่อนจะตอบ“ค่ำๆ พวกท่านไปงานประกวดไวน์นะเว้ย เดี๋ยวก็คงจะหอบของรางวัลกลับมาแน่ๆ”เกมส์หยักคิ้วให้น้องชายด้วยความมั่นใจสุดๆ ซันยิ้มที่มุมปากหงึกๆ “ผมจะรอดู”

รถจิ๊บวิ่งฉิวผ่านไร่ผักมา แล้ววิ่งผ่านรีสอทสวยหรูของครอบครัวมา ลมเย็นๆพัดผ่านช่องหน้าต่างรถ ทำให้สองพี่น้องหนุ่มโสด หล่อและรวยมาก ฟินกันสุดๆไปเลย กับบรรยากาศยามเย็นของทั้งสองฝั่งทาง ที่มีธรรมชาติที่สมบูรณ์และสวยงามเช่นนี้ แต่พอรถแล่นเลยมาผ่านไร่ของตระกูล อัครโยธิน ทั้งสองหนุ่มก็ต้องหันควับไปมองด้วยความสงสัยในทันที สาวสวยร่างเล็ก กำลังยืนเซ็งเพราะรถดันมาเสียเอาใกล้ๆบ้านนี่เอง สาวคนนั้นก็คือ

“โมเน่ต์ นางสาวรินรดา อัครโยธิน เธอมีอายุ26ปี สูง160เซ็นติเมตร น้ำหนัก45กิโลกรัม ผิวขาวนวลเนียน ใบหน้าเรียวสวยดางตาสวย จมูกโด่ง รับกับริมฝีปากบางกระจับได้รูปสวยน่ารัก ผมยาวสีน้ำตาลเข้ม เธอใส่กางเกงยีนขาสั้นสีขาว ใส่เสื้อยืดคอกลมสีชมพูอ่อนๆ รองเท้าผ้าใบคู่ใหญ่สีน้ำตาลที่ถูกออกแบบมาในสไตล์เกาหลีฉ่ำๆ แน่นอนว่าเธอพึ่งกลับมาจากเมืองนอก แต่ดันรถมาเสียตรงทางเข้าไร่เอาเสียได้

ซันเหล่ตามองนิดหน่อยและกำลังจะเลี้ยวรถจิ๊บหันหน้าไปทางไร่ของพวกเขา แต่เกมส์ก็รีบตบไหร่น้องชายบอกให้หยุดรถเสียก่อน

”เฮ้ย…ไอ้น้องชาย จอดๆๆ ไปช่วยเขาก่อนเผื่อมีอะไร ผู้หญิงตัวคนเดียว ทางยิ่งเปลี่ยวๆอยู่ด้วย ไปๆลงมา” เกมส์ลากซันลงมาด้วย ซันได้แต่เดินตามลงมาอย่างไม่เต็มใจสักเท่าไหร่ แต่ก็ทำๆไปจะได้รีบๆกลับเท่านั้น !!!