หมาเด็กมันร้าย เอื้อยค้าบบ

ตอนที่9:ความขัดแย้งที่เกิดจากความรัก

“ได้ครับ เดี๋ยวเสกจะไปจัดการหาคนไปสืบเรื่องของคุณโมเองครับ ”ไอ้เสกรับปากแล้ววิ่งแจ้นออกไปทันที

คุณดาวประกายและคุณศาสตรา จ้องมองหน้ากัน ยิ้มอย่างมีความสุขใจ ที่ลูกชายจะมีครอบครัวแล้ว จะได้เลิกทำตัวเสเพลไปวันๆซะที

ที่ไร่องุ่น วินเนอร์และพี่เกมส์กำลังเดินตรวจงานอยู่ ไอ้เสกก็รีบวิ่งแจ้นมาแจ้งข่าวให้ทั้งสองได้ทราบในทันที “คุณเกมส์ครับ คุณนายกับนายท่านจะจับคุณซันกับคุณโม หมั้นกันครับ”

“ห๊ะ…หมั้น ทำไม”พี่เกมส์เอ่ยเสียงดังขึ้นมา วินเนอร์ขมวดคิ้วชนกัน แต่ก็พอจะประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ แต่แค่วินเนอร์ไม่พูดมันออกมาเฉยๆ

“ก็เป็นเพราะพวกนังยุบยิบกับคนใช้ในบ้านเอาเรื่องตอนนั้นไปเล่าให้คุณท่านฟังนะสิครับ คุณท่านกับคุณนายจึงคิดจะจับให้สองคนลงเอยกันให้ได้ ตอนนี้กำลังส่งคนไปสืบเรื่องของคุณโมอยู่ครับ”

พี่เกมส์ที่แอบชอบโมเน่ต์อยู่เช่นกัน ก็ถึงกับหัวเสียทันที หันมาสั่งวินเนอร์ให้คุมงานต่อด้วย“ไอ้วิน แกคุมงานไปก่อนนะ ฉันมีเรื่องต้องไปจัดการ”

พูดจบพี่เกมส์ก็เดินไปขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างไว ไม่นานเสียงรถยนต์ก็แล่นเข้ามาจอดในที่จอดรถอย่างแรง พี่เกมส์เดินเข้ามาในบ้านเห็นเจ้าซันที่ยังไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย กำลังนั่งกินข้าวอยู่ พวกสาวใช้ยืนมองอยู่ห่างๆ

พี่เกมส์เดินขบฟันกรามด้วยความโมโหอย่างหนัก พวกสาวใช้มองเห็นว่าพี่เกมส์เดินมาจากไกลๆ มีสีหน้าที่น่ากลัว จึงพากันตกใจ รีบบอกเจ้านายหนุ่มทันที

“คุณซัน ระวัง ”ยังไม่ทันสิ้นเสียง มือใหญ่ของพี่เกมส์ก็คว้าคอเสื้อน้องชายกระชากให้ลุกขึ้นยืน เจ้าซันหันมาดูคนข้างหลัง

ก่อนที่เจ้าซันจะได้เอ่ยปากถามอะไรไป ก็โดนหมัดใหญ่ชกเข้าที่ใบหน้าหล่อเต็มๆ

เจ้าซันเซถะลาหงายไป เลือดสีแดงไหลซิบออกมาจากมุมปากกระจับ เจ้าซันสะบัดหน้าไปหนึ่งที มือใหญ่ปาดคราบเลือดออกจากมุมปาก

สายตาคมมองจ้องเขม็งต้องการคำตอบ “ไอ้ซัน…แกรักโมจริงๆหรือไงวะ ทำไมแกทำอย่างนี้” คำตอบที่เจ้าซันกำลังหา ทำเอาเขาขมวดคิ้วหนาชนกันอย่างแรง

“อะไร ผมทำอะไร ”เสียงทุ้มเริ่มโกรธขึ้นมาบ้าง เจ้าซันลุกขึ้น พี่เกมส์ปี่เข้าไปจะชกหน้าเจ้าซันอีก เจ้าซันดึงคอเสื้อพี่ยกขึ้นสูง จนปลายเท้าพี่เกมส์ต้องเขย่งเพื่อทรงตัว

ตาต่อตาฟันต่อฟันปะทะกันด้วยอารมณ์โกรธ พวกสาวใช้กรี้ดสนั่น ไอ้เสกวิ่งเข้ามาจะห้าม โดนเท้าใหญ่เจ้าซันยันท้องเอาไว้จนมันจุกตัวงอ

“อุ้บ…ไม่น่าไปเสือกเลยตรู อะแฮ่ …เฮือกจุก”ยุบยิบรีบเข้ามาลากไอ้เสกออกไปทันที

โมเน่ต์ที่นั่งทำงานในออฟฟิศได้ยินเสียงแว่วตึงตังข้างนอก จึงเดินออกมาดู พอเห็นทั้งคู่กำลังซัดกันนัว ก็รีบเข้าไปห้ามทันที

“หยุดนะ หยุด ฉันบอกให้พวกคุณหยุด”สองพี่น้องหันมาจ้องโมพร้อมๆกัน สายตาที่กำลังเกรี้ยวกราดของหนุ่มๆ ทำเอาโมเน่ต์แอบใจหายเล็กน้อย

“พวกคุณตีกันทำไม มีอะไรค่อยๆคุยกันสิ ”พอเจ้าซันเห็นหน้าสวยของพี่สาว ก็ทำเอาใจเขาเย็นลงมาบ้าง (เล็กน้อย)!!!

เจ้าซันปล่อยพี่เกมส์ลงพื้น พี่เกมส์ถะลาเข้าไปจะชกน้องชายอีกที โมเน่ต์รีบเอาตัวเองเข้ามายืนขวางอย่างไว ตาคู่สวยหลับตาปี๋ เตรียมรับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้น

พี่เกมส์เห็นอย่างนั้นก็หยุดกึก หัวใจเขาเจ็บแปล้บกลางใจ “นี่เธอกำลังปกป้องมัน”เสียงในหัวของพี่เกมส์ดังขึ้นอย่างขัดแย้ง

เสียงถอนลมหายใจออกเต็มแรงก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะเดินจากไปอย่างหงุดหงิด

คุณศาสตราและคุณดาวประกาย เดินสวนเข้ามาพอดี เห็นพี่เกมส์เดินสวนแบบไม่ทักทาย ใบหน้าบึ้งตึงออกไป รถกระบะคันสีขาวแล่นออกไปอย่างไว สองผัวเมียหันหน้ามองกันด้วยความงง

แต่พอเดินเข้ามาในบ้าน ก็เห็นเจ้าซันยืนหอบหายใจเลือดไหลที่มุมปาก ข้างๆก็มีโมเน่ต์ที่ยืนอยู่ด้วย

คุณศาสตรารีบเดินเข้ามาถามทันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น “เจ้าซัน นี่มันเกิดอะไรขึ้น สภาพดูไม่จืดเลย ”คุณศาสตราและคุณดาวประกายจ้องมองลูกชายและโมเน่ต์เพื่อรอคำตอบ

เจ้าซันกับโมเน่ต์ที่ยังไม่รู้เรื่องอะไร ก็หันหน้ามองสบตากันด้วยความเป็นห่วงเป็นใยกันและกันที่แสดงแฝงออกมาทางสายตา

“ผมไม่ทราบครับ อยู่ดีๆ พี่เกมส์มันก็บ้าเดินเข้ามาต่อยผมแบบดื้อๆ”เสียงทุ้มตอบด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย

โมเน่ต์ได้แต่ยืนตัวแข็งก้มหน้า คุณศาสตราหันมองหน้าเมีย ทั้งสองท่านเดาออกทันที ว่ามันเรื่องอะไรกัน ที่ทำเอาสองพี่น้องที่รักกันมากๆถึงกับมีรอยร้าวได้ถึงเพียงนี้

“อื้ม…พ่อพอจะเดาได้แล้ว ไปๆโมเน่ต์หนูพาไอ้เจ้าซันมันไปทำแผลเถอะ ช่วงนี้ก็พยายามกันไอ้สองตัวนี้ให้อยู่ห่างๆกันหน่อยนะหนูโม ถือว่าช่วยฉันก็แล้วกัน”

คุณศาสตราออกคำสั่งกับเลขาคนสวย “ได้ค่ะ เรื่องนี้ก็ถือว่าเป็นคำสั่งจากเจ้านาย ยังไงโมจะทำให้ดีค่ะ”เธอรับปากด้วยความเต็มใจ

“ไปๆ ”คุณศาสตราไล่สองคนไปทำแผล โมเน่ต์ประคองเจ้าซันไปที่ออฟฟิศ ที่นั่นมีกล่องพยาบาลอยู่

ในห้องออฟฟิศ สองหนุ่มสาวอยู่เพียงลำพัง แต่เจ้าซันก็รู้ตัวว่าโดนจับจ้องอยู่จากตาที่สามของบ้าน นั่นก็คือกล้องวงจอนปิดนั่นเอง

โมเน่ต์ให้เจ้าซันนั่งที่เก้าอี้ใหญ่ แล้วเธอก็เดินไปหยิบกล่องพยาบาลออกมา สายตาคู่คมจ้องมองร่างกายสาวไม่ละสายตา

ใบหน้าสวยๆขยับเข้ามาใกล้ เธอสบตาเขาชั่วครู่ ก่อนจะหยิบสำลีก้อนขึ้นมาแล้วหยดยาแดงลงไปหลายหยดจนชุ่มสำลี

“เจ็บหน่อยนะคะ ทนเอาหน่อย”โมเน่ต์กระซิบเบาตรงหน้าเจ้าซัน

เจ้าซันมองที่ริมฝีปากบาง“น่าบดขยี้เสียจริงๆ”เจ้าซันกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ลงคอ

หัวใจเขาเต้นแรงตุบๆ “ไม่นะ ฉันจะชอบเธอไม่ได้ คนอย่างนี้น่ะหรอ ”เสียงในหัวเจ้าซันตีขัดแย้งกับร่างกายอย่างสับสน

มือใหญ่ขยับจับที่ข้อมือเล็กอย่างไม่รู้ตัว “เจ็บหรอคะ ฉันทำแรงไปหรือเปล่า”

ขณะที่ริมฝีปากบางพร่ำถามออกมา ดวงตาคู่คมก็จับจ้องอยู่อย่างอยากจะกลืนกินเสียให้ได้

“ไม่เจ็บ ทำแรงๆเลย ผมชอบครับ”น้ำเสียงทุ้มดังกระเส่า ลมหายใจร้อนผ่าวอย่างไม่รู้ตัว

“เอิ่ม…หมายถึงฉันทำคุณเจ็บหรอ ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด”โมเน่ต์ถามย้ำ เพราะไม่แน่ใจว่าเขากำลังหมายความว่าอะไรกันแน่

เจ้าซันได้สติกลับมา หลุดจากห้วงแห่งการจินตนาการไปเอง ใบหน้าเขาแดงก่ำขึ้นมาทันที

โมเน่ต์ขมวดคิ้วเรียวชนกัน ด้วยความไม่เข้าใจ “ฉันทำคุณเจ็บหรอคะ”“เปล่า…เสร็จหรือยังผมจะได้ออกไปพัก”ใบหน้าหล่อเหลาดูดุขึ้นทันที

แต่โมเน่ต์แอบสังเกตเห็นว่า ท่อนเอ็นใหญ่ของเขานั้น มันแข็งทื่อขึ้นเต็มแล้ว โมเน่ต์กลืนน้ำลายแห้งลงคออย่างฝืด ทำทีว่าไม่เห็นอะไร !!!