หมาเด็กมันร้าย เอื้อยค้าบบ

ตอนที่3:โมเน่ต์ค่ะ มาสมัครงานค่ะ!!!

กลางดึกของวันนั้น คุณดาวประกาย และคุณศาสตรา อิทธิเดช ได้กลับมาจากงานประกวดไวน์ ผลปรากฏว่าไร่อิทธิเดชได้รับรางวัลชนะเลิศที่หนึ่ง ของหมวดไวน์ที่มรสชาติหอมหวานที่สุดแห่งปี ของรางวัลมากมายรวมถึงเงินรางวัลจำนวนมากที่พ่อกับแม่หอบมันกลับมาให้ลูกชายของพวกเขาทุกๆคน

งานเลี้ยงฉลองเริ่มต้นขึ้นทันทีในกลางดึก “เอ้าชน…”พี่เกมส์กล่าวเปิดงานเลี้ยง ทุกคนต่างก็สนุกสนานกันเต็มที่ทั้งนายทั้งคนใช้และคนงาน

ซันดื่มจนเมา ก่อนจะหลับไปที่โซฟายาวในห้องรับแขก งานเลี้ยงเลิกลา ทุกคนแยกย้ายกันไปนอน ต่างคนต่างเมา ไม่มีใครสนใครทั้งนั้น

ร่างสูงใหญ่นอนแผ่หลาอยู่บนโซฟายาวเพียงลำพัง

ที่ไร่อัครโยธินในตอนนี้ โมเน่ต์ที่ยังนอนไม่หลับด้วยความคิดถึงแต่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเจ้าซันคนนั้น เธอหลับตาลงทีไร ภาพเหล่านั้นมันก็ย้อนกลับมาในหัวของเธอทุกที

“อ่า…นี่ฉัน แอบชอบเขาป่ะเนี้ยยยย…ไม่น่ะ”โมเน่เขินบิดไปมาอยู่พักใหญ่ๆ ก่อนที่จะเปิดมือถือขึ้นมาแล้วเห็นข่าวประกาศ รับสมัครเลขาส่วนตัวของไร่อิทธิเดช โมเน่ต์รีบอ่านรายล่ะเอียดอย่างสนใจในทันที

“คุณสมบัติการสมัครงาน

1:เรียนจบปริญญาสาขาบริหารการจัดการ

2:อายุ20ปีขึ้นไป

3:สามารถทำงานล่วงเวลาได้ มีค่าโอทีให้

4:มีความอดทนสูง ขยัน รับผิดชอบงานไม่ทิ้งงาน”

ปล

1:มีวันหยุดทุกๆสัปดาห์

2:เลี้ยงข้าววันล่ะมื้อ

3:มีชุดฟอมในการทำงานให้

4:มีประกันให้

พอได้อ่านเท่านั้น โมเน่ต์ก็เห็นหนทางที่จะพาเธอเข้าใกล้เขาคนนั้นได้แล้วหนึ่งเต็ป เธอยิ้มหวานออกมาอย่างมั่นใจ

“ฉันคนนี้จะพิชิดใจนายเอง ”เสียงในหัวของโมเนต์ดังขึ้น

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่ไร่อิทธิเดช ทุกคนยังคงไม่ตื่น พวกคนงานก็พากันเข้าไร่ไปก่อน ยุบยิบก็เข้าครัวทำกับข้าวไว้รอเจ้านาย เสกก็ล้างรถรอให้เจ้านายตื่นเพื่อจะได้ไปคุมงานในไร่ต่อ

ร่างพรียวเล็กๆ แต่งตัวด้วยชุดเกรทกระโปรงสั้น สีขาวดำ ปล่อยผมสยายสลวยพริ้วมาแต่ไกลๆ พวกคนงานชายในไร่เห็นถึงกับน้ำลายหกไปตามๆกัน

โมเน่ต์เดินเข้ามาถึงที่หน้าบ้าน บรรยากาศดูเงียบเชียบพิกล เธอเห็นป้ายเล็กๆติดอยู่ที่มุมทางเดิน เป็นลูกศรชี้ไปทางออฟฟิตที่อยู่ภายในบ้านหลังใหญ่นี้ “น่าจะต้องเข้าไปสมัครที่นี่”เสียงบ่นพึมพำเบาๆกับตัวเอง

เสกที่ล้างรถอยู่ ได้ยินเสียงบ่นพึมพำจึงหันกลับมามอง เห็นสาวสวยกำลังเดินเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว เสกกำลังยกมือขึ้นจะห้าม แต่ก็ไม่ทัน

เสกรีบทิ้งใยขัดรถแล้วไปล้างมือออก ก่อนจะรีบวิ่งตามสาวสวยเข้ามาอย่างไว

โมเน่ต์เดินสำรวจเข้ามาเรื่อยๆ เห็นตามห้องโถงมีขวดไวน์นอนเกลื่อนเต็มไปหมด เธอก้มลงเก็บขวดไวน์พวกนั้นให้ตั้งเป็นระเบียบ

จนเหลือขวดสุดท้ายที่อยู่ใกล้ๆกับโซฟายาวตัวนั้น โมเน่ต์ไม่ทันสังเกตว่าบนโซฟานั้น มีร่างของเจ้าซันนอนแผ่หราอยู่อย่างไม่ได้ระวังตัว

โมเน่ต์เดินไปเกือบจะถึงแต่เท้าก็ดันลื่นคราบน้ำไวน์ที่หกเรี่ยราดอยู่แถวนั้น จนล้มหน้าขมำไปจูบกับเจ้าซันอีกเป็นรอบที่สอง

เสกวิ่งตามเข้ามาทันเห็นเหตุการณ์พอดี รีบเอามือปิดตาตัวเองเอาไว้อย่างไว เจ้าซันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา เขาเห็นใบหน้าสวยของเธออยู่ใกล้เขาแบบประชิด

ริมฝีปากที่ร้อนผ่าวถูกกดทับอยู่ เจ้าซันรีบลุกพรวดออกจากโซฟาทันที

“นี่คุณ…คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ”เสียงทุ้มเข้มขึ้นเท่าตัว โมเน่ต์ตกตะลึงในความหล่อเหล่าที่เห็นได้ชัดเจนในเช้าของวันนี้

“จริงๆด้วยผู้หญิงคนนี้คิดจะเข้าหาฉันจริงๆด้วย หน้าไม่อายเลยจริงๆ”เสียงในหัวเจ้าซันดังขึ้นดูวุ่นวายน่าดู ใบหน้าของคนหล่อเริ่มบึ้งตึงขึ้นทันที ซันเกลียดผู้หญิงประเภทนี้เป็นที่สุด

“เอิ่ม…ฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ฉันแค่ลื่นล้มเท่านั้น”โมเน่ต์ก้มต่ำลงด้วยความสำนึกผิดจริงๆ แต่พอเธอก้มลงต่ำเพื่อสำนึกผิด กลับกลายเป็นว่าเธอก้มลงมองไปมี่เป้าของเขา เหมือนตั้งใจซะงั้น แก่นกลางกายที่กำลังผะงาดชี้หน้าเธออยู่ ทำเอาเธอกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่

ซันเห็นอย่างนั้นก็เข้าใจผิดไปใหญ่เลยทีนี้ เขารีบลุกขึ้นกุมเป้าเอาไว้แน่น“นี่คุณ…ตั้งใจใช่มั้ย…คุณนี่มัน… :(

ซันรีบลุกขึ้นใช้มือกุมที่เป้าตัวเองแล้ววิ่งขึ้นห้องไปด้วยอารมณ์ที่โครตจะหงุดหงิดเพราะเขารู้สึกว่าโดนคุกคาม

“หึ…สุดท้ายเธอมันก็ไม่ต่างอะไรกับพวกผู้หญิงง่ายๆพวกนั้น ”เสียงในหัวของซัน เสียงปิดประตูห้องดังปั้ง ทุกคนต้องตกใจตื่น รีบลุกออกมาดูทันที

โมเน่ต์ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าแดงก่ำ คล้ายจะร้องไห้ออกมา แต่เธอก็ฮึบสู้ เพราะแผนของเธอก็อยากจะเข้าใกล้เขาจริงๆนั่นแหละ

คุณศาสตรา พ่อของเจ้าซันออกมาดู เห็นว่ามีหญิงสาวยืนอยู่กลางห้องโถงรับแขก คุณศาสตรารีบเดินลงมาดูทันที

โมเน่ต์เห็นพอดี เธอจึงรีบยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อมถ่อมตน “สวัสดีดีค่ะ หนูโมเน่ต์ค่ะ มาสมัครงานค่ะ ตำแหน่งเลขาของไร่อิทธิเดชค่ะ”

โมเน่ต์รีบยื่นเอกสารการสมัครงานให้กับคุณศาสตราทันที ชายสูงวัยรับมันมาถือเอาไว้ก่อนจะหันไปบอกเสก ให้รีบไปแจ้งให้คุณเกมส์ได้รู้ เพราะหน้าที่การสัมภาษณ์งานเป็นหน้าที่ของเขามานานแล้ว

“เอ้านี่ไอ้เสก…”คุณศาสตรายื่นซองเอกสารให้กับคนรับใช้คนสนิทของเกมส์ เสกรีบวิ่งเข้ามารับเอกสารเอาไว้ทันที

“ครับนาย”เสกยืนตัวโค้งนิดหน่อยรอรับคำสั่งจากนาย “เอ็งรีบๆไปปลุกเจ้าเกมส์ให้มันลงมาสัมภาษณ์งานภายในครึ่งชั่วโมง ไป๊…”

“ได้ครับนาย เดี๋ยวเสกจัดให้”รับคำสั่งเสร็จเสกก็วิ่งขึ้นไปชั้นสองตรงไปที่ห้องนอนของคุณเกมส์ทันที

คุณศาสตราบอกให้หญิงสาวเข้าไปนั่งริที่ออฟฟิตด้านในเสียก่อน โมเน่ต์เดินตามคุณศาสตราไปจนถึงหน้าห้องออฟฟิต แล้วคุณศาสตราก็เดินจากไป

ห้องออฟฟิต ติดกั้นผนังด้วยกระจกสีดำทึบ มองไม่เห็นคนด้านใน แต่คนด้านในสามารถมองทะลุเห็นคนเดินผ่านไปมาด้านนอกได้ชัดเจนแจ่มแจ๋ว

โมเน่ต์หัวใจเต้นตึกตัก ด้วยความตื่นเต้น เธอเปิดประตูค่อยๆก้าวขาเรียวเดินเข้าไปข้างในช้าๆ ในห้องเย็นฉ่ำด้วยลมแอร์ เย็นจนเธอแอบขนลุกขนชันขึ้นมาเลยทีเดียว

โมเน่ต์มองดูรอบๆห้องแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตัวใหญ่อย่างเงียบๆ ภายในห้องมีกล้องวงจรปิด แต่เธอไม่รู้และไม่เห็นมันด้วย

ซันที่ส่องกล้องลงมาดูในห้องออฟฟิต เขากำลังขมวดคิ้วหนาชนกันด้วยความอยากรู้ ว่าแท้ที่จริงแล้วนั้น หญิงสาวคนนี้เธอเข้ามาทำอะไรในไร่ของเขากันแน่

โมเน่ต์นั่งเอนตัวอย่างผ่อนคลาย เธอหลับตาลงพักสักหน่อย สรีระทรวงทรงองเอว ส่วนเว้าส่วนโค้ง ส่วนนูนชัดเจน ทำเอาซันที่แอบมองผ่านกล้องอยู่ ถึงกับแอบกลืนน้ำลายลงคอ

“อ่า…นี่ฉันจะมาอยากเพราะผู้หญิงแบบนี้ไม่ได้นะ ไม่ฉันไม่เอาผู้หญิงไร้ยางอายพันธุ์นี้มาทำเมียหรอก”บ่นกับตัวเองเสร็จซันก็รีบปิดกล้องในทันทีด้วยความหงุดหงิด!!!!