หมาเด็กมันร้าย เอื้อยค้าบบ

ตอนที่11: ความจริงที่ทำเอาเศร้า

พี่เกมส์ส่ายหัวเบาๆ “พี่ไม่เป็นไร พี่ขออยู่คนเดียวสักพัก วินเนอร์มองพี่ชายด้วยความห่วงใย เขาจึงเข้าใจผิดไปว่า ที่พี่เกมส์เป็นแบบนี้ก็เพราะเรื่องของเจ้าซันและโมเน่ต์

วินเนอร์ลงมาจากห้องพี่เกมส์ด้วยความหม่นหมอง คุณศาสตราและคุณดาวประกายเห็นเข้าจึงเรียกวินเนอร์มาถาม

“นี่เจ้าวิน…มานี่มา เป็นอะไรทำไมดูไม่ค่อยสดชื่นเลย”คุณศาสตราเอ่ยถามลูกชาย

“ผมไม่เป็นอะไรครับ แค่ง่วงๆก็เลนไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่”

“อ้าว ง่วงแล้วทำไมไม่นอนล่ะลูก หึ๊…”คุณดาวประกายถามพลางทาแยมใส่ขนมปังไปด้วย

ยังไม่ทันที่วินเนอร์จะได้พูดอะไรอีก คนงานที่ให้ไปสืบเรื่องของโมเน่ต์ก็วิ่งแจ้นเข้ามา ทุกคนจึงหันไปให้ความสนใจทางนั้นแทน

“นายครับๆ เรื่องที่ให้ผมไปสืบมาได้เรื่องแล้วครับ ”เจ้าซันเดินเข้ามาพอดี พี่เกมส์ก็เดินลงมาเช่นกัน คุณศาสตราและคุณดาวประกายจึงให้ทุกคนมานั่งพร้อมๆกัน ฟังมันให้หมดทุกคนนี่แหละ

เจ้าซันและพี่เกมส์นั่งห่างๆกัน สายตาเหล่มองกันบ้างอย่างเขม็งเล็กน้อย

“ว่ามา เรื่องมันเป็นยังไง”คุณศาสตราเอ่ยถามเมื่อทุกคนพร้อม

“คือ คุณโมเน่ต์เธอเป็นลูกสาวของคุณสาโรจน์ อัครโยธิน ครับ เธอเรียนจบบริหารการจัดการมาจากเมืองนอก เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวครับ”

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นก็ตกใจ เพราะว่าตระกูลอิทธิเดชไม่ถูกกับ อัครโยธินเป็นอย่างมาก

สาเหตุก็เพราะตอนคุณศาสตรายังเป็นหนุ่มอยู่ ได้จีบผู้หญิงคนเดียวกัน นั่นก็คือคุณดาวประกาย พอคุณสาโรจน์ไม่ถูกเลือก เขาจึงคิดแต่ว่ามันเป็นเพราะคุณศาสตราที่ทำให้ความรักของเขาไม่สมหวัง เขาจึงคอยเกลียดตะกูลอิทธิเดชมาตลอดๆ

แต่คุณศาสตราก็ไม่ได้คิดรังเกียจหรือแค้นฝังใจอะไรขนาดนั้น กลับกันกับทางนู้นที่คอยแต่จะโกรธไปสะหมดทุกเรื่อง

“มีเรื่องอย่างนี้ด้วยหรอครับ”วินเนอร์ถามด้วยพึ่งรู้ความจริงของเรื่องทั้งสองตระกูล

เจ้าซันกับพี่เกมส์นั่งเงียบ ในหัวก็คอยคิดวุ่นวาย กระวนกระวายใจไม่น้อย

หนึ่งทุ่ม เจ้าซันนั่งซึมอยู่ที่ริมระเบียงอยู่คนเดียว และอีกฟากฝั่งข้างๆกันพี่เกมส์ก็นั่งเศร้ากับเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเขาเองและเรื่องของโมเน่ต์

ที่ไร่ของอัครโยธิน โมเน่ต์กับคุณพ่อ กำลังนั่งดูTVด้วยกันอยู่

คุณศาสตราถามไถ่ลูกสาวด้วยความห่วงใย“โม…ไปทำงานเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยรึเปล่าลูก พ่อว่าลาออกแล้วกลับมาเป็นคุณหนูในไร่เราจะไม่ดีกว่าหรอ ”

โมเน่ต์ยิ้มหวาน พลางส่ายหัว “ไม่เอาหรอกค่ะ โมไม่ได้เป็นพิการสักหน่อย จะให้มานั่งกินนอนกิน คงอ้วนเป็นหมูแน่ๆ” คุณศาสตราหัวเราะในความคิดลูกสาว มือข้างหนึ่งลูบที่หัวทุยลูกสาวเบาๆ

“อ้วนที่ไหน ถึงจะอ้วนขึ้นลูกก็ยังเป็นลูกที่พ่อรักอยู่เสมอ จำเอาไว้นะ”โมเน่ต์ยิ้มหวานจนตาหยี

ตกดึก ในขณะที่โมเน่ต์กำลังจะเข้านอน จู่ๆเสียงหมาก็พลันเห่าหอนขึ้นเสียงดังระงม โมเน่ต์รู้สึกกลัวมาก เธอรีบกระโจนขึ้นนอนคลุมโปงใต้ผ้าห่มผืนหนาทันที

“หมาจะมาหอนกันทำไมตอนนี้เนี้ยยยย กลางวันไม่หอนกันมาขยันหอนตอนกลางคืน”

เสียงบ่นพึมพำเบาๆใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ เสียงหมาหอนดังระงมมาแต่ไกลๆ โมเน่ต์เงียบเสียงเพื่อฟังสิ่งผิดปรกติภายในห้องนอน

เสียงเหมือนคนกำลังเดิน ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ โมเน่ต์ตัวสั่น“ผีแน่ๆ นะโมตัสสะ ๆ นะโมนะเมเอ้ย…คุณพระเจ้าขาช่วยลูกคนด้วยเจ้าค่ะ ผีเข้ามาในห้องแล้ว ”

จู่ๆความรู้สึกก็เหมือนกับว่า ผ้าห่มผืนหนากำลังมีบางอย่าง มุดเข้ามาจากด้านล่างอย่างช้าๆ

ผ้าห่มผืนใหญ่ค่อยๆพองขึ้นเรื่อยๆแล้วค่อยๆขยับขึ้นมาตามเรือนร่างของเธออย่างช้าๆ

แรงกดทับที่เหมือนจะหนักอึ้งขึ้นทุกขณะ ลมเย็นๆพัดผ่านวูบเข้ามาทางหน้าต่าง ด้วยความมืดมิดที่ปกคลุมภายในห้องนอน

เหงื่อเริ่มไหลออกมาจนเนื้อตัวสาวเริ่มชุ่ม โมเน่ต์ตัวสั่น มือเรียวเล็กจิกที่ผืนผ้าห่มเอาไว้แน่น ในวินาทีนั้น หัวของใครบางคนก็โผล่พรวดออกมาจากใต้ผ้าห่ม

โมเน่ต์จะร้องกรี้ดด้วยความหวาดกลัว แต่มือใหญ่ก็รีบปิดที่ริมฝีปากบางๆอย่างไว

โมเน่ต์ตาเหลือกดิ้นทุรนทุรายด้วยความกลัวสุดขีด แต่ฉับพลันก็มีเสียงกระซิบข้างๆหูเบาๆ

“ผมเองครับ…พี่สาว”สิ้นเสียงนั้น โมเน่ต์ก็ถึงกับตาโต หัวใจเต้นแรง ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที

มือใหญ่ค่อยๆเลื่อนออกจากปากเธอ “คุณซัน”เสียงสั่นระริกของเธอดังขึ้นเบาๆ

“ชู่ส์…”เสียงส่งสัญญาณบอกให้เงียบๆ จากหนุ่มหล่อ เขาคล่อมร่างเล็กๆของเธอเอาไว้อยู่อย่างนั้น ทำให้เธอรู้สึกใจสั่นๆหัวใจเต้นโครมครามไปหมด

ในเงามืดสองหนุ่มสาวจ้องมองหน้ากันเงียบๆ “นี่คุณ…มาได้ยังไงคะ แล้วนี่ขึ้นมาที่ห้องของฉันได้ยังไง ไม่กลัวคุณพ่อจะมาเห็นเข้ารึไง”

โมเน่ต์ยิงคำถามรัวๆด้วยความงงๆ“ผม…ผมมีเรื่องร้อนใจ อยากจะเคลียร์กับพี่สาว เอิ่ม…คืนนี้เลย”

โมเน่ต์หน้าแดงก่ำขึ้นมาอีกที “มีเรื่องอะไร แล้วนี่ช่วยขยับลงไปจากร่างของฉันได้มั้ย ฉันหนัก”

มือใหญ่จับที่ฝามือเล็กๆแน่นกดลงที่เตียงนุ่มๆ ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของสาว

“ไม่ได้…ทำไมหรือ คราวนั้นก็เคยแล้ว ”ปากหนาพล่ำเอ่ยทวงให้สาวนึกถึงเรื่องของวันนั้น ทำเอาโมเน่ต์ยิ่งใจสั่นหนักขึ้นไปอีก

“จะ จำได้สิ แต่คุณจะทำอะไร ไหนคุณบอกว่าเกลียดคนแบบฉันไม่ใช่หรือ”เสียงที่หวานจับใจทำให้เขาใจสั่นๆ

“ใช่… ผมเกลียดคุณ แต่…มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด ผมอยากเอิ่ม…ผม”ใบหน้าของเจ้าซันแดงก่ำถึงใบหู ตอนนี้โมเน่ต์รู้สึกได้ถึงแรงที่มันกำลังดันเข้ามาอย่างหนักหน่วง ตรงบริเวณเนื้อเนินอวบอูมของเธอทางด้านล่างนั่น

“นี่คุณ…อยากเอากับฉันหรอ”โมเน่ต์ถามออหไปตรงๆเพราะมันมาถึงขนาดนี้แล้ว ทั้งๆที่เธอเองก็ไม่เข้าใจในความรู้สึกของเขา “เจ้าหมานี่…มันอ้อนเก่งขนาดนี้เลยหรอ”เสียงในหัวของโมเน่ต์ดังขึ้นในขณะที่เธอริคำตอบจากอีกฝ่าย

“อื้ม…ผมอยากเอากับพี่สาว ตั้งแต่วันนั้นที่เราสองคนได้สัมผัสเสียดสีกัน มันก็ทำให้ผมรู้สึกโหยหาแต่พี่สาว ”คำสารภาพจากปากชายผู้หยิ่งในศักดิ์ศรี ทำเอาโมเน่ต์อึ้งไปเลย เธอไม่คิดว่าเขาจะมาหาเธอถึงที่นี่ได้

“เอิ่ม…แล้วคุณแน่ใจหรือคะ ว่าจะยอมตกเป็นไอ้หมาเด็กของฉัน”โมเน่ต์ถามเพื่อทวนสติให้กับเขา เผื่อว่าเขาไม่ได้สติอยู่ เธอจะได้ไม่ต้องมานั่นเช็ดน้ำตาทีหลัง

“ครับ…ผมจะรักแค่พี่สาวคนเดียวตลอดชีวิต ผม…อ่า”เสียงครางทุ้มต่ำหลุดออกมาจากปากเขา เมื่อถูกสาวที่เขาหมายปอง ขยับถูเสียดสีเนินอวบอูมขยี้เข้ากับท่อนเอ็นใหญ่ที่กำลังผงาดขึ้นจนแทบจะควบคุมมันไม่ได้อยู่แล้ว!!!!