หมาเด็กมันร้าย เอื้อยค้าบบ

ตอนที่12:พี่สาวนี่มัน เด็ดจริงๆ

โมเน่ต์มองหน้าที่หล่อเหลาด้วยหลากหลายในความคิด แต่ร่างกายที่กำลังเบียดเสียดสีกันอยู่นั้นมันเกินต้านจริงๆ

แต่โมเน่ต์ก็ทำใจแข็ง กลัวว่าจะโดนทิ้งเมื่อได้เสียกันเร็วเกินไป

“เอื้อยค้าบบ…ผมอ้อนขนาดนี้ จะไม่ให้ผมสักทีเลยหรอ ”เสียงทุ้มต่ำสั่นกระเส่าตรงอกใหญ่ของเธอ สายตาที่เย้ายวนนั้น ทำเอาพี่สาวใจสั่นไม่น้อย “แหม๋…อ้อนเก่งขนาดนี้ อยากได้อะไรล่ะ ”เธอแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่เต็มอก ว่าแฟนหนุ่มรุ่นน้องหมายถึงอะไร ซันทำตาปริบๆ สายตาเขาจ้องมองที่ไรผมบางๆที่คลอเคลียตามคองามของเธอ ทำเอาเขาละลาย แทบอยากจะกดเธอลงซะตรงนั้นเลยเชียว ซันเงียบลง ตามแผนที่อยู่ในใจ สเต็บต่อไปเธอก็ต้องก้มหน้าลงมามองเขาแน่ๆ โป๊ะเชะ !!!เป็นอย่างที่คาดการณ์ไว้ไม่มีผิด เธอก้มหน้าลงมามองเขาในระยะใกล้สุดๆ “ซัน…”เสียงหวานทำใจเขาสั่นสะท้าน ซันเอื่อมมือขึ้นกดที่ต้นคอด้านหลังเธอลงมาอย่างไว ริมฝีปากหนาที่ร้อนผ่าว บดขยี้ปากสาวจนเจ็บ “ซัน…นายทำอะไร”แต่พูดยังไม่ทันจบ ลิ้นร้อนผ่าวของหนุ่มก็เกี่ยวพาราสีกับลิ้นหวานๆของเธอเสียแล้ว “อื้ม…ผมขอได้มั้ย…ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ อ่า…!!!!

“ไม่ไหวแล้วครับบพี่สาว ”“อื้มมมม…แต่เราพึ่งจะตกลงเป็นแฟนกันเมื่อครู่เองนะ ”

“อ่า ไม่เป็นไรพี่สาว ผมจะรับผิดชอบเอง”พูดพร่ำจบ เจ้าหมาเด็กมันก็ไม่รอช้า รีบถอดกางเกงออกอย่างไว มือใหญ่ดึงมือเล็กๆไปจับที่ท่อนเอ็นใหญ่ทันที

“จับมันดูสิครับ มันเป็นของพี่แล้วนะ”ลิ้นร้อนผ่าวเบียดเข้าที่ช่องปากเล็กๆอีกครั้ง แรงกดกระแทกสุดแรงเน้นขึ้นลงที่มือเล็กๆหลายที โมเน่ต์เกร็งมือรับกับแรงกระแทก

มือใหญ่ล้วงเข้าไปที่ชายกระโปรงตัวจิ๋ว นิ้วเรียวยาวใหญ่ ค่อยๆนวดคลึงกลีบเกสอนอย่างบดขยี้ น้ำรื่นๆจากรูสวาทของสาว ไหลออกมาติดที่นิ้วใหญ่เต็มไปหมด นิ้วใหญ่ไม่รอช้ารีบยัดเข้าไปจนสุดนิ้ว สาวร่างเล็กครวญครางหายใจถี่ๆ นิ้วใหญ่รูดเข้าออกเร็วรัว ช้าๆเนิบๆ สลับกันไป

ริมฝีปากบดขยี้ไม่ยอมปล่อย เอวคอดแอ่นรับกีบความเสียวซ่านจากนิ้วมือใหญ่หลายครั้ง

มือเล็กก็ยังคงลองรับกับท่อนเอ็นใหญ่มหึมาของหมาเด็กอยู่อย่างนั้น “อ่า…พี่สาว ได้โปรด จับมันยัดเข้าไปได้แล้ว ไม่ไหวแล้วจริงๆ อ่า”

เสียงสั่นกระเส่า พร่ำขอร้องเธอข้างๆหู มือใหญ่ถอดนิ้วที่สอดใส่ออกช้าๆ น้ำรื่นๆของสาวไหลทลักออกมาเปียกแฉะไปหมด

ร่างใหญ่ค่อยๆแอ่นสะโพกสอบเข้าหา มือเล็กๆค่อยๆจับท่อนเอ็นยาวใหญ่เข้าจ่อที่รูรักทันที

หมาเด็กไม่รอช้า รีบยัดกระแทกท่อนเอ็นใหญ่เข้าใส่จนสุดโคนทันที “อ๊าส์…อะ อะ อะ อะ อะ ไอ้หมาน้อย เบาๆหน่อยพี่เจ็บ”

เสียงสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดร้องขอชีวิต ใบหน้าหล่อปลายยิ้มอย่างพึงพอใจ “เรียกที่รักสิ…ครางชื่อซันหน่อยครับ”น้ำเสียงทุ้มร้องขออย่างสุภาพ สายตาจ้องมองสาวอย่างหลงใหล

“อะ อะ ซะ ซันจ๋า…อื้มมมมที่รัก โมเจ็บแล้ว”น้ำตาสาวไหลออกมาด้วยความเจ็บจนตัวสั่นสะท้าน

เจ้าซันเห็นถึงกับสงสารขึ้นมา “จะหยุดกันก่อนมั้ย”คำพูดสุดแสนจะห่วงใย พลันร่างกายของเขาก็หยุดนิ่งเพื่อรอคำตอบ

ใบหน้าสาวร้อนผ่าวออกมา ร่างใหญ่ยังคล่อมบนร่างเล็กๆ ม่อนเอ๋ยนใหญ่ยังคงถูกเสียบคารูที่แน่นเปลี้ยะ

เจ้าซันค่อยๆขยับเข้าออกช้าๆอย่างเสียดาย “อะ อื้อมมมม…ไม่ต้อง จะเอาต่อ”เสียงหวานกระเส่าเบาๆอย่างเขินอาย

เจ้าซันยิ้มใบหน้าเต็มไปด้วยไฟรักอันเร่าร้อน ร่างใหญ่ขยับเอวสอบเข้าออกช้าๆพอให้รู้ว่าเธอไม่เจ็บ แต่ความเสียวนั้นก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย

เจ้าซันอุ้มร่างเล็กๆขึ้นนั่งบนตักใหญ่ มือใหญ่ช่วยพะยุงขยับเอวคอดให้ขย่มลงแบบเน้นๆ

“อ๊าส์…อ่า ขย่มแรงๆสิครับที่รัก อื้มมมแบบนั้นแหละๆ”ร่างใหญ่สั่นสะท้านลมหายใจร้อนผ่าวที่ข้างแก้มนวลๆ

แรงดูดจากปากอันทรงพลังทำเอาตามลำคอขาวเต็มไปด้วยรอยสีแดง เป็นจ้ำๆ โดยที่สาวก็ยังไม่ทันได้รู้ตัว

เจ้าซันตั้งใจที่จะทิ้งรอยแดงเกล่านั้นเอาไว้ เพื่อเป็นหลักฐานว่า เธอเป็นของเขาแล้ว

เตียงนุ่มๆถูกขย่มจนฟูกนุ่มขยับยวบยาบแรง ผ้าห่มผืนใหญ่หลุดไหลลงกองพื้น

ยอดประทุมถันเด้งขึ้นเด้งลงตามแรงโยกของทั้งสอง ราตรีที่แสนยาวนาน บทเพลงรักที่แสนเร่าร้อน

ทั้งสองถึงจุดเสียวกระสั่นกันหลายรอบ รุ่งเช้าของวันรุ่งขึ้น เจ้าซันนอนกอดร่างเล็กเอาไว้แน่น ไม่มีท่าทีว่าจะลุกออกไปแต่อย่างได

สองร่างนอนกอดกันกลมอย่างลืมตัว ลมเย็นพัดผ่านบานหน้าต่างเบาๆเย็นสะบาย เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสองสามที

ก๊อก ก๊อก ก๊อก “คุณโมคะ นายท่านให้มาตามลงไปทานข้าวเช้าค่ะ”เสียงคนรับใช้เรียกอยู่ที่หน้าห้องเสียงดัง

สองร่างค่อยๆขยับตัว เจ้าซันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา แสงสว่างเจิดจ้าจนแสบตา “อุ้ย…สว่างคาตาเลย ที่รัก ผมจะต้องออกไปยังไงดีล่ะ”เสียงทุ้มออดอ้อนข้างๆร่างเล็ก

ดวงตาคู่สวยค่อยๆกระพริบตื่น มองห็นใบหน้าคมที่กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่น่าลุ่มหลงสุดๆ

“คุณซัน…”เสียงหวานดังแผ่วเบา เจ้าซันทำหน้าหงิกทันที “ที่รัก…”เขาย้ำเตือนความทรงจำให้แก่เธอ

“ค่ะ ที่รัก…”โมเน่ต์ยิ้มหวานให้เขาจนตาหยี “ว้าวไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่มันไม่ใช่ความฝัน หมาเด็กสุดหล่อที่ฉันใฝ่ฝันตอนนี้สยบแทบอกฉันแล้ว งื้ออออ…”

เจ้าซันยักคิ้วให้เธอทีหนึ่ง แล้วถามเธอว่า“คุณช่วยผมคิดหน่อยว่าควรออกไปจากที่นี่ยังไงดี”

คำถามของไอ้หมาเด็กทำเอาโมเน่ต์ถึงกับตาสว่างทันที “โอ้…ไม่นะ ลืมไปเลยว่าคุณต้องรีบกลับไปก่อนฟ้าสาง ”โมเน่ต์กุมหัวทันที

“ไม่ทันแล้วค้าบบ…”เสียงทุ้มหล่อดังใกล้ๆหูเธอทำเอาเธอรู้สึกขนลุกขนชัน

“ทำไม ยังไม่ชินอีกหรอค้าบบ เมื่อคืนก็แบบนี้ทั้งคืนเลยนะ หรือจำไม่ได้ งั้นก็ต้องลื้อฟื้นความรู้สึกแล้วมั้งค้าบบบ”

เจ้าซันแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ มือเรียวรีบดันหน้าหล่อๆเอาไว้ทันที “หยุดเลยนะ นี่อย่ามัวแต่เล่นสิคะ รีบช่วยกันคิดหน่อย ว่าคุณจะออกจากที่นี่ได้ยังไง”

ร่างเล็กๆดูร้อนรน ก๊อก ก๊อก ก๊อก “คุณโมคะ จะลงไปได้หรือยังคะ คุณท่านรออยู่”

เสียงสาวใช้เรียกอีกครั้ง “เอิ่ม…บอกคุณพ่อทานไปก่อนเลยค่ะ โมกำลังแต่งตัวอยู่ แล้วจะลงไปทานค่ะ”

เสียงหวานโกหกแบบกะอึกกะอัก สาวใช้จนต้องขมวดคิ้วชนกัน เดินเกาหัวลงไป“คุณโมไม่สบายหรือเปล่านะ เสียงอึกอักๆไปบอกคุณท่านดีกว่า”

เมื่อคิดเองเออเองได้อย่างนั้น คนใช้ก็รีบเดินลงไปบอกนายท่านทันที !!!