หมาเด็กมันร้าย เอื้อยค้าบบ

ตอนที่16:นางเอกก็สู้คนนะยะ!!!

โมเน่ต์ที่กำลังนั่งหันหลังอยู่ เธอรับรู้ได้ถึงพลังงานที่ไม่ดีมุ่งตรงมาที่ตัวเธออย่างเลี่ยงไม่ได้

เสียงประตูกระจกถูกปิดลงทุกอย่างเงียบทันที มีเพียงเสียงส้นรองเท้าค่อยๆย่างก้าวเข้ามาช้าๆ

เก้าอี้หนังตัวใหญ่ถูกมืออวบๆตบเข้าอย่างแรงจนโมเน่ต์สะดุ้งโหยง เก้าอี้ถูกเหวี่ยงให้หมุนกลับมาอย่างแรง

โมเน่ต์ต้องผงะตาโต เมื่อคนที่ยืนตรงหน้าคือยัยส้มโอนั่นเอง

“คุณส้มโอ…คุณเข้ามาที่นี่ทำไมคะ”เสียงหวานดังเบาๆสั่นเล็กน้อย

ยัยส้มโอยิ้มที่มุมปากแล้วค่อยๆโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูโมเน่ต์เบาๆด้วยน้ำเสียงที่เล็ดลอดออกมาตามไลฟัน“ผัวก็มี อย่าร่านกับผัวชาวบ้านอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

โมเน่ต์กำหมัดแน่นทันที“นี่คุณ ฉันไม่เคยร่านกับพี่เกมส์เลยสักครั้งเดียว มีแต่พี่เกมส์ที่เข้าหาฉันเอง” เสียงหวานดังดูเชื่อมั่นในคำพูดเต็มร้อย ยันส้มโอโกรธเลือดขึ้นหน้า ดึงกระชากผมของโมเน่ต์อย่างแรง

โมเน่ต์ที่ตัวเล็กๆถูกดึงผมให้ลุกขึ้นมาพิงที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ เล็บมือยาวที่เพ้นแปะสีชมพูหวานลายคิตตี้นั้น ดึงกระชากผมสีดำขลับของยัยส้มโออย่างไว

“คุณอย่าคิดว่าจะรังแกฉันได้ง่ายๆนะ ถึงฉันจะถูกออกแบบให้มาอยู่ในร่างของนางเอก แต่ฉันก็สู้คน ไม่รอให้โดนตบฝ่ายเดียวหรอก”

ตาคู่สวยจ้องปะทะกับตาคมเฉี่ยวเชือดเฉือนกันแบบสุดๆ

“เอาเถอะ ถึงยังไงคุณเกมส์ก็ต้องแต่งกับคนเดียวเท่านั้น”ยัยส้มโอรีบเกทับด้วยเพราะเห็นว่าโมเน่ต์ไม่ยอมตน

“หึ…ฉันไม่สนใจคุณเกมส์ของเธอหรอก ไอ้หมาของฉันเด็ดกว่าเยอะ”โมเน่ต์เกทับบ้าง

“อย่าให้ฉันเห็นว่าเธออ่อยพี่เกมส์ของฉันก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นฉันเอาเธอตายแน่”ขู่ฟ่อๆจบยัยส้มโอก็สะบัดบ๊อบออกไป โมเน่ต์นั่งฟุบลงที่เก้าอี้ใหญ่ มือเรียวๆลูบที่หัวเบาๆด้วยความเจ็บที่ยังไม่หายดี

“หนอย ยัยอ้วนดึงผมสวยๆของฉันได้ ถ้ามีคราวหน้าแม่จะตัดผมแกให้เหี้ยนไปเลย”

หมัดเล็กๆทุบลงที่โต๊ะเสียงดังตึ้ง แต่เจ้าตัวก็รีบสะบัดมือไหวๆเพราะรู้สึกเจ็บ

ช่วงค่ำๆ โมเน่ต์กำลังแจกจ่ายเงินรางวัลให้พวกคนงานที่นำเสนอผลงานผ่าน

โดยมีเจ้าซันยืนอยู่ข้างๆไม่ห่าง เมื่อแจกเงินเสร็จเจ้าซันก็อาสาไปส่ง

“ให้ผัวไปส่งนะครับ”ใบหน้าหล่อๆยื่นเข้ามาใกล้ โมเน่ต์ยิ้มหวาน พร้อมพยักหน้ารับคำขอนั้น

“ไอ้เสก อีกครึงชั่วโมงแกขับรถไปรับฉันที่ไร่อัครโยธินด้วยนะ อย่าลืมล่ะ รออยู่ที่หน้าทางเข้าพอเดี๋ยวฉันจะออกมาเอง ถ้าฉันยังไม่ออกมาห้ามกลับเด็ดขาด เข้าใจมั้ย”เสียงทุ้มเข้มสั่งลูกน้อง

ไอ้เสกรีบรับปากทันที“ได้ครับเจ้านาย ไว้ใจเสกได้เลย ”“อื้ม…”เจ้าซันรีบขึ้นขับรถพาพี่สาวออกไปทันที

แต่พอขับออกมาได้ไม่ไกล พ้นจากตัวบ้านเจ้าซันก็รีบเลี้ยวรถเข้าข้างทางทันที

“จะทำอะไรคะ จอดรถทำไมกันแถวนี้มันมืดน่ากลัวออก” ยังไม่ทันที่โมเน่ต์จะพูดจบ ริมฝีปากหนาก็ยื่นเข้ามาจูบขยี้ที่ริมฝีปากบางทันที “อ่า…ที่รักค้าบบ ผมอยาก”เสียงอ้อนดังกระเส่า โมเน่ต์ใบหน้าแดงขึ้นมาทันที ลมหายใจเขาที่ร้อนผ่าว ทำเอาสาวสั่นสะท้านแทบจะไม่ปฎิเสธเขาเลยด้วยซ้ำ

“บนรถอีกแล้วหรอคะ…”“ค้าบบ…ถอดกางเกงให้ผมสิครับ อ่า…มันแข็งหมดแล้ว” เสียงร้องขอแบบสั่นกระเส่า ทำให้มือเรียวรีบเร่งถอดกางเกงหมาเด็กอย่างไว

“อะ อะ อะ อ๊าส์…อื้ม..กระแทกแรงๆสิคะ ”เสียงหวานออดอ้อน มุมปากหนายิ้มอย่างชอบใจ

“หายเจ็บแล้วหรอที่รัก ถึงอยากได้แรงๆ ”เสียงพูดปลุกเร้าอารมณ์ของทั้งคู่สลับกันดังแว่วหวานไม่ขาด

ท่อนเอ็นใหญ่กระแทกรูดเข้ารูดออกอย่างตั้งใจเน้นๆ ท่อนเอ็นใหญ่จนรูคับแน่น รูสาวเปียกแฉะไปสามรอบ แต่เขาก็ยังไม่พอ เวลาผ่านไปนาน “ที่รัก …พอได้แล้วรีบกลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวคุณพ่อจะสงสัย ”เจ้าซันที่ยังไม่อิ่มจึงมีอาการงอนเล็กน้อย แต่เขาก็เชื่อฟังพี่สาวเป็นอย่างดี

รถเก๋งคันสีแดงกุหลาบวิ่งฉิวเข้ามาจอดในโรงจอดข้างๆบ้าน เจ้าซันคว้าใบหน้างามเข้ามาจูบด้วยความเสียดาย

“พอได้แล้วค่ะ เดี๋ยวคุณพ่อมาเห็นเข้า ”แต่พูดยังไม่ทันไรเสียงเคาะประตูรถก็ดังขึ้น

สองหนุ่มสาวหันควับไปมอง เห็นคุณสาโรจน์ยืนมิงตาเขม็งเข้ามา เจ้าซันแทบจะกระโจนกอดพี่สาวด้วยความตกใจ

ปลายกระบอกปืนจ่ออยู่ข้างๆกระจกรถฝั่งที่เจ้าซันกำลังนั่งขับอยู่ โมเน่ต์รีบลงจากรถทันทีไปบอกให้พ่อลดปืนลง“คุณพ่อๆอย่าทำแบบนี้สิคะ เขาเป็นแฟนโมเองค่ะ”

โมเน่ต์รีบสารภาพ คุณสาโรจน์ยิ่งโกรธขึ้นมาอีก จ่อปืนที่กระจกรถด้วยความโมโหหวงลูกสาว

โมเน่ต์ดึงพ่อออกแล้วรีบเอาตัวเข้าไปบังเจ้าซันเอาไว้ “หลบไป พ่อจะจัดการกับมัน”“ไม่ค่ะ…พ่อคะ พ่อมีเหตุผลหน่อย โมโตแล้วนะคะพ่อ”

โมเน่ต์ทำหน้างอ คุณสาโรจน์รีบลดปืนลง “อ้าวๆก็ได้ๆ ให้มันลงมา ลงมาคุยกัน”

โมเน่ต์เปิดประตูรถให้เจ้าซันลงมา ทันทีที่เจ้าซันลงมาจากรถ คุณสาโรจน์ก็ยิ่งโกรธจัด เพราะเขารู้ว่าเจ้าซันคือลูกชายคนเล็กของไร่อิทธิเดช คู่ศัตรูหัวใจของเขามาเนิ่นนาน

“ไอ้ซัน…ไอ้อิทธิเดช ไปเลยนะแกห้ามมาเกาะแกะลูกสาวฉันเด็ดขาดออกไป”เสียงปืนดังลั่นสนั่นไร่ ได้ยินไกลจนถึงทางเข้าไร่

ไอ้เสกสะดุงโหยงรีบลุกขึ้นมองเข้าไปในไร่ทันที“ชิบหายล่ะคุณซัน”ไอ้เสกรีบขับรถกลับมาตามคุณศาสตราและคุณดาวประกายทันที

ทางด้านเจ้าซันก็ถูกคุณสาโรจน์ไล่ยิงวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน จนสบักสะบอม โมเน่ต์วิ่งตามสุดชีวิต“คุณพ่อ คุณพ่ออย่าทำซันนะ คุณพ่อ”ปั้ง ปั้ง เสียงปืนยังคงดังสนั่นไร่ พวกคนงานต่างวิ่งโห่มาดูเหตุการ์ณ

โมเน่ต์วิ่งมาจนเห็นทางลัดที่จะไปถึงตัวเจ้าซันได้ไวกว่าพ่อ จึงรีบวิ่งตรงไปทางเส้นนั้นทันที

ไม่นานร่างเล็กๆก็วิ่งชนกับร่างใหญ่ของเจ้าซันเข้าพอดี “คุณซัน คุณบาดเจ็บตรงไหนมั้ยฉันเป็นห่วงคุณแทบแย่”

เสียงหวานสั่นระริกสะอื้นไห้จนตัวโยน เจ้าซันรีบกอดปลอบใจทันที“ผมไม่เป็นไรครับ ผมไม่เป็นไร” ปั้ง ปั้ง เสียงปืนยิงขึ้นฟ้าสองนัดติดกัน

สองหนุ่มสาวสะดุ้งตัวโยน โมเน่รีบเอาตัวเข้าขวางเจ้าซันทันที“หยุดนะคะคุณพ่อ คุณพ่อจะมาทำร้ายหัวใจของลูกไม่ได้นะคะ ”“หึ…หัวใจของลูก ทำไมพ่อคนนี้มันดูแลลูกได้ไม่ดีหรือไง ลูกถึงต้องวิ่งไล่เพื่อหัวใจชั่วๆของตระกูลมันน่ะ”

คำพูดของพ่อทำเอาโมเน่ต์ขมวดคิ้วชนกัน “มันเกี่ยวอะไรกับตระกูลเขาคะคุณพ่อ”“บอกจะบอกอะไรให้นะ พ่อของมันน่ะเคยแย่งคนรักของพ่อไป รู้ทั้งรู้ว่าพ่อกับเธอรักกันมาก แต่ไอ้เพื่อนทรยศนั่นมันก็ยังจะแย่งหน้าด้านๆ แบบนั้นไม่เรียกชั่วแล้วจะต้องเรียกว่าอย่างไรอีก หะไอ้ซัน”!!!